Limahl


Limahl w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Limahl, właśc. Christopher Hamill[2] (ur. 19 grudnia 1958 w Wigan) – brytyjski piosenkarz pop, który od lat 80. XX w. jest piosenkarzem zespołu Kajagoogoo, osiągając także sukcesy jako solista[4].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne lata | edytuj kod

Urodził się w Wigan[3] jako syn Erica, górnika[5], i Cynthii Hamill, dorastał wraz z trojgiem rodzeństwa; dwoma braćmi - Paulem i Anthony oraz siostrą Caroline. W wieku 7 lat zaczął intensywnie śpiewać[5]. Uczęszczał do Mesnes High School w Wigan[6]. Związał się z Westcliff-on-Sea Palace Theatre Repertory Company. Występował z powodzeniem w musicalu biblijnym Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze (Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat). W wieku 16 lat porzucił szkołę i uciekł do Bolton, gdzie rozpoczął naukę w zawodzie fryzjera. Następnie pobierał lekcje śpiewu[5]. Przez krótki okres był punkiem w zespole Vox Deus, a następnie śpiewał w grupie Crossword i formacji Brooks z Mikiem Nolanem. Jego sceniczny pseudonim Limahl to anagram nazwiska (Hamill)[7].

Kariera | edytuj kod

Hamill przyjechał do Londynu. W 1982 odpowiedział na anons dotyczący poszukiwanego dla grupy muzycznej wokalisty, a zarazem frontmana. Po przesłuchaniu został wokalistą zespołu pop Art Nouveau, przekształconego wkrótce na Kajagoogoo, a jego karierą pokierował jako współproducent pierwszych nagrań Nick Rhodes z zespołu Duran Duran. Wylansowany przebój „Too Shy” szybko znalazł się na miejscu pierwszym w Wielkiej Brytanii i dotarł do miejsca piątego amerykańskiej listy Billboard Hot 100. Piosenka stała się symbolem pop kultury lat 80. i zyskała ogromną popularność. Również Kajagoogoo z Limahlem bardzo szybko stali się jednymi z najbardziej popularnych wykonawców w Wielkiej Brytanii. Znani byli z charakterystycznego stylu, który tworzyły kolorowe fryzury i kolorowe ubiory. Odejście Limahla od Kajagoogoo w 1983 spowodowane było wewnętrznym konfliktem w zespole, w związku ze stale rosnącą popularnością artysty[8]. Rok potem grupa zmieniła nazwę z Kajagoogoo na Kaja i działała do 1986[9].

W 1983 Limahl rozpoczął karierę solową, a jego pierwszy utwór „Only for Love” trafił na dwudzieste miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii[4]. Rok później odniósł sukces przebojami „Too Much Trouble” i „Never Ending Story” – muzycznym motywem przewodnim baśniowego filmu fantasy Wolfganga Petersena Niekończąca się opowieść (Die Unendliche Geschichte, 1984) z Noah Hathawayem oraz debiutanckim albumem Don't Suppose…. Jego kolejne płyty Colour All My Days (1986) i Love Is Blind (1992) oraz singel „Tell Me Why” (2006) nie cieszyły się tak wielkim powodzeniem[4]. W 2004 wystąpił w muzycznym reality show PRO 7 Comeback – Die große Chance, a rok później pojawił się w programie ITV Hit Me Baby One More Time.

W lutym 2008 grupa KajaGooGoo reaktywowała się w oryginalnym składzie: Limahl (wokal), Nick Beggs (wokal, gitara basowa, Chapman stick), Jez Strode (perkusja), Steve Askew (gitara) oraz Stuart Croxford Neale (klawisze)[10]. W kwietniu tego samego roku Limahl gościł w programie Wideoteka dorosłego człowieka[11].

24 sierpnia 2008 Limahl wraz z zespołem KajaGooGoo wystąpił na Sopot Festival[12].

26 lipca 2012 muzyk wystąpił na koncercie Disco Fever zorganizowanym w ramach Sunrise Festival w Kołobrzegu[13].

29 sierpnia 2013 Limahl wystąpił na stadionie w Iłowie, w ramach imprezy „Wielkie Pożegnanie Lata”[14].

Dyskografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Limahl (ang.) w Discogs.com
  2. a b Personalidade: Limahl (Reino Unido) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-01-02].
  3. a b Limahl (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2018-01-02].
  4. a b c Steve Huey: Limahl Biography (ang.). AllMusic. [dostęp 2018-01-02].
  5. a b c Najlepsze, co przytrafiło się światu od czasów krojonego chleba (rozmowa z Limahlem) (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2009-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  6. Limahl (ang.). Artistbookingagents.com. [dostęp 2012-12-15].
  7. Niekończąca się opowieść Limahla! (pol.). Radio Złote Przeboje. [dostęp 2012-05-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  8. Marcin Gondziuk (2011-09-01): Only For Love Limahl (pol.). Polskie Radio Szczecin. [dostęp 2011-09-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  9. One Hit Wonders of the ’80s: 1983 – Kajagoogoo (ang.). Return to the 80s - WordPress.com. [dostęp 2011-11-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  10. Polska Agencja Prasowa (2008-08-01): Pamiętacie Limahla i Kajagoogoo? (pol.). Interia.pl. [dostęp 2008-08-01].
  11. AKPA (2008-04-28): Limahl w TVP (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2008-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  12. Powrót do przeszłości, czyli Sopot Festival dzień drugi (pol.). tuba.pl. [dostęp 2008-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  13. SUNRISE FESTIVAL 2012. Disco Fever - wśród gwiazd Sabrina, Limahl i Savage (pol.). Eska TV. [dostęp 2012-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  14. ES (2013-08-29): Limahl pożegna lato (pol.). Super Express. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].

Bibliografia | edytuj kod

  • Paul Gambaccini, Tim Rice, Jonathan Rice (1993), British Hit Singles, Guinness Publishing Ltd.
  • Paul Gambaccini (1983), Kajagoogoo Songbook, Hal Leonard Publishing

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Limahl" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy