Lincoln Center for the Performing Arts


Na mapach: 40°46′20″N 73°59′00″W/40,772311 -73,983403

Lincoln Center for the Performing Arts w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lincoln Center for the Performing Arts – kompleks budynków o powierzchni 6,6 hektara (16,3 akra) znajdujący się w obrębie dzielnicy Lincoln Square, na Manhattanie, w Nowym Jorku[1].

Spis treści

Budowa | edytuj kod

Konsorcjum m.in. społecznych liderów prowadzone w ramach inicjatywy Johna D. Rockefellera III zbudowało Lincoln Center jako część Lincoln Square Renewal Project w trakcie programu miejskiej rewitalizacji prowadzonego przez Roberta Mosesa, który miał miejsce w latach 1950. i 1960[2]. Zatrudnieni zostali cenieni architekci, którzy mieli zaprojektować główne budynki, dzięki czemu przez ponad trzydzieści następnych lat, wcześniej zniszczony obszar okalający Lincoln Center, stał się nowym centrum kultury nowojorskiej[3].

Pierwszym prezesem Lincoln Center, od 1956 roku, był Rockefeller, który pozostawał przewodniczącym do 1961 roku. Przypisywane jest mu zebranie ponad połowy sumy 184,5 mln USD z prywatnych środków, potrzebnych na zbudowanie kompleksu, m.in. wykorzystując własne fundusze; fundusz Rockefeller Brothers Fund także brał udział w projekcie[2]. Trzy budynki zlokalizowane w centrum, David Geffen Hall, David H. Koch Theater (wcześniej New York State Theater) i Metropolitan Opera House, otwarte zostały odpowiednio w 1962, 1964 i 1966 roku[4].

Nazwa | edytuj kod

Nazwa centrum może mieć związek z jej lokalizacją w Lincoln Square, ale nie jest jasne czy obszar nazwano jako hołd dla prezydenta USA Abrahama Lincolna. Nazwa została nadana temu obszarowi w 1906 roku przez New York City Board of Aldermen, jednak materiały archiwalne nie przedstawiają powodu wybrania tej nazwy[5]. Długo istniały przypuszczenia, że nazwa Lincoln Square była związana z nazwiskiem lokalnego właściciela ziemskiego. Archiwa miejskie z tamtych czasów potwierdzają jedynie nazwiska kilku właścicieli gruntów – Johannes van Bruch, Thomas Hall, Stephan de Lancey, James de Lancey, James de Lancey Jr. oraz John Somerindyck. Inna spekulacja mówiła, że powiązania z prezydentem Lincolnem zostały pominięte w archiwach, ponieważ burmistrzem w 1906 roku był George B. McClellan Jr., syn generała George’a B. McClellana, który był général en chef Armii Unii na początku wojny secesyjnej i zażartym wrogiem Lincolna[6].

Architekci | edytuj kod

David Geffen Hall, siedziba Filharmonii Nowojorskiej w Lincoln Center.
Lista architektów, którzy zaprojektowali budynki w centrum

Historia kompleksu | edytuj kod

Struktura | edytuj kod

David H. Koch Theater w Lincoln Center, siedziba New York City Ballet.

Pierwszym obiektem, który powstał w 1961 roku była Fordham University School of Law (część Uniwersytetu Fordham), która była także pierwszą miejską instytucją w ramach Lincoln Square Renewal Project[17]. Centrum zostało zlokalizowane między alejami Amsterdam i Columbus (wschód–zachód), a ulicami 60th i 66th (południe–północ) w obrębie Lincoln Square, w manhattańskiej dzielnicy Upper West Side[18]. Kompleks uznawany jest za pierwszy, który skupił w jednym miejscu główne instytucje kulturalne w amerykańskim mieście[19].

Rozbudowa kondominium przy 3 Lincoln Center, ukończona w 1991 roku[20], zaprojektowane przez Lee Jablina (Harman Jablin Architects), pozwoliła na ekspansję Juilliard School oraz School of American Ballet[21].

Instytucje kulturalne centrum korzystają także z obiektów zlokalizowanych poza głównym kampusem. W 2004 roku, centrum zostało rozbudowane przez dodanie nowych obiektów Jazz at Lincoln Center, Frederick P. Rose Hall, na terenie nowego kompleksu Time Warner Center, z kilkoma blokami na południu. W marcu 2006 roku, centrum rozpoczęło, w ramach głównego planu przebudowy, modernizację, odnowienie oraz uruchomienie kampusu. Przebudowa zakończona została w 2012 roku, wraz z ukończeniem wiaduktu President’s Bridge nad ulicą West 65th[22].

Remonty | edytuj kod

Główny plac w Lincoln Center.

W 1999 roku ogłoszono, że całościowa przebudowa Lincoln Center, która trwała ponad 10 lat i radykalnie odmieniła kompleks, kosztowała 1,5 mld USD[23]. W 2005 roku zorganizowany został konkurs, który wygrał brytyjski architekt Norman Foster. Jednak nowy projekt nie został zatwierdzony w całości aż do 2012 roku, m.in. dlatego, że potrzebne było zebranie 300 mln USD na budowę, a także z uwagi na fakt, że orkiestra New York Philharmonic mogłaby stracić publiczność oraz źródło dochodów w czasie jej przeniesienia[24][25]. Wśród architektów zatrudnionych byli: Frank Gehry, Cooper, Robertson & Partners, Skidmore, Owings and Merrill, Beyer Blinder Belle, Fox & Fowle, Olin Partnership oraz Diller & Scofidio[26].

W marcu 2006 roku, centrum zainicjowało 65th Street Project – część głównego planu przebudowy trwającego do jesieni 2012 roku – mający na celu stworzenie nowej pieszej promenady zaprojektowanej by poprawić dostępność i estetykę obszaru kampusu. Dodatkowo obiekt Alice Tully Hall został zmodernizowany oraz ponownie otwarty w 2009 roku, co zostało zaaprobowane zarówno przez krytyków jak i opinię publiczną, a Film Society of Lincoln Center rozrosło się o nowe Elinor Bunin Munroe Film Center. Centrum filmowe jest częścią nowego pawilonu, który mieści także restaurację, biura, i jest zwieńczony spadzistym, pokrytym trawą, dachem. Kolejne projekty poprawiły główne place oraz Columbus Avenue Grand Stairs. Pod kierunkiem Lincoln Center Development Project, Diller Scofidio + Renfro we współpracy z FXFOWLE Architects i Beyer Blinder Belle, zapewniło usługi projektowe. Przedsiębiorstwa Turner Construction[27] i RCDolner, LLC[28] odpowiadały za kierowanie budową[29][30]. Kolejnym etapem przebudowy było dodanie David Rubenstein Atrium, zaprojektowanego przez architektów Toda Williamsa i Billie’ego Tsiena, będącego centrum dla odwiedzających Lincoln Center, które oferuje darmowe występy, możliwość zakupu biletów ze zniżką na przedstawia na terenie całego kampusu, a także jedzenia, oraz dostęp do darmowego Internetu[15].

Chronologia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Lincoln Center (ang.). lincolncenter.org. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 stycznia 2016)].
  2. a b András Szántó, Joseph W. Erns, Kenneth W. Rose: Rockefeller Philanthropy: A Selected Guide (ang.). rockarch.org, 2011. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (28 listopada 2015)].
  3. Leland M. Roth: American Architecture: A History. Boulder (Kolorado): Westview Press, 2001. ​ISBN 978-0-8133-3662-6​, ​ISBN 978-0-8133-3661-9​. OCLC 47867623.
  4. Aby zobaczyć pełny tekst artykułu zobacz w kopii z pamięci podręcznej Google (po wpisaniu tytułu artykułu ze strony Architectural Record w oknie wyszukiwarki Google, w wynikach wyszukiwania, obok adresu URL (kolor zielony) kliknij na strzałkę; wyświetli się wówczas „Kopia”, w którą należy kliknąć: Martin Filler: After 50 years, Lincoln Center still offers plenty to criticize | 2009-06-16 | Architectural Record (ang.). architecturalrecord.com, 16 czerwca 2009. [dostęp 2016-02-23].
  5. Christopher Gray: Streetscapes/Readers' Questions; The Story of a Name, the Tale of a Co-op (ang.). nytimes.com, 2 października 2005. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 października 2015)].
  6. Glenn Collins: 50 Years In, Lincoln Center's Name Is Still a Mystery – The New York Times (ang.). nytimes.com, 11 maja 2009. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 stycznia 2016)].
  7. Robin Pogrebin: Geffen Hall Redesign Team Is Chosen – The New York Times (ang.). nytimes.com, 10 grudnia 2015. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (20 grudnia 2015)].
  8. Jaffer Kolb: Alice Tully Hall by Diller Scofidio + Renfro, New York, USA | Buildings | Architectural Review (ang.). architectural-review.com, 1 kwietnia 2009. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (23 lutego 2016)].
  9. The New York Public Library for the Performing Arts (ang.). landmarkwest.org. s. 1. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (11 września 2015)].
  10. New York Architecture Images (ang.). nyc-architecture.com. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (30 października 2015)].
  11. Benjamin Blankenbehler: Lincoln Center for the Performing Arts, New York (ang.). architecturerevived.com, 29 września 2015. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (23 lutego 2016)].
  12. David H. Koch Theater – Explore the Theater (ang.). davidhkochtheater.com. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (23 lutego 2016)].
  13. Vivian Beaumont Theater | Lincoln Center Theater (ang.). lct.org. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (7 września 2015)].
  14. David W. Dunlap: Lewis Davis, Designer of Apartment Towers, Dies at 80 (ang.). nytimes.com, 23 maja 2006. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (1 kwietnia 2015)].
  15. a b About the David Rubenstein Atrium | David Rubenstein Atrium at Lincoln Center (ang.). lincolncenter.org. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (9 września 2015)].
  16. Paul Goldberger: Hugh Hardy’s New Lincoln Center Space, the Claire Tow Theater, Is Pleasing, Deferential—and Barely Visible | Vanity Fair (ang.). vanityfair.com, 14 czerwca 2012. [dostęp 2016-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (13 stycznia 2016)].
  17. History | History | Fordham (ang.). fordham.edu. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 września 2015)].
  18. Lincoln Center (ang.). lincolncenter.org. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 lutego 2016)].
  19. Jeffrey Johnson: Mega block Urbanism 4.0: Lincoln Center Reconsidered (ang.). columbia.edu, 2014. s. 4. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (24 lutego 2016)].
  20. Paul Goldberger: Architecture View – A Shot of Cultural Adrenaline at Lincoln Center (ang.). nytimes.com, 28 lipca 1991. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (24 lutego 2016)].
  21. Brendan Gill. The Skyline. „The New Yorker”, s. 57–60, 19 sierpnia 1991. Condé Nast. ISSN 0028-792X. OCLC 320541675 (ang.). 
  22. Robin Pogrebin: New Bridge at Lincoln Center to Open Monday (ang.). blogs.nytimes.com, 1 października 2012. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (24 lutego 2016)].
  23. Robin Pogrebin: Lincoln Center Proceeds, Modestly (ang.). nytimes.com, 8 maja 2003. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 stycznia 2016)].
  24. Robin Pogrebin: Avery Fisher Hall to Be Renovated (ang.). nytimes.com, 28 listopada 2012. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (26 października 2015)].
  25. Sara Polsky: Avery Fisher Hall Will Finally Get Its Long-Delayed Makeover (ang.). ny.curbed.com, 29 listopada 2012. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 października 2015)].
  26. Robin Pogrebin: Costs and Approach Disputed in Lincoln Center Redevelopment (ang.). nytimes.com, 19 czerwca 2003. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 stycznia 2016)].
  27. Nick Taylor: Laser: The Inventor, the Nobel Laureate, and the Thirty-Year Patent War. Simon and Schuster, 2002, s. 203. ISBN 978-0-7432-1321-9. [dostęp 24 lutego 2016].
  28. RCDolner Construction (ang.). rcdolner.com. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (24 lutego 2012)].
  29. Robin Pogrebin: On 65th Street, Glimpsing Lincoln Center’s Future (ang.). nytimes.com, 17 sierpnia 2006. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 stycznia 2016)].
  30. Lincoln Center: Alice Tully Hall Fact Sheet (ang.). about.lincolncenter.org. s. 1. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (12 września 2015)].
  31. a b c Archive 1950s | Lincoln Center for the Performing Arts (ang.). aboutlincolncenter.org. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2016)].
  32. a b c d e f g h i Archive 1960s | Lincoln Center for the Performing Arts (ang.). aboutlincolncenter.org. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2016)].
  33. To Video-Tape Philharmonic. „Billboard”. 74 (37), s. 24, 15 września 1962. Nielsen Business Media, Inc.. ISSN 0006-2510 (ang.). 
  34. Archive 1970s | Lincoln Center for the Performing Arts (ang.). aboutlincolncenter.org. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (15 września 2015)].
  35. Archive 1980s | Lincoln Center for the Performing Arts (ang.). aboutlincolncenter.org. [dostęp 2016-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2016)].
  36. Steve Emmons: Family of Slain Arab-American Still Waiting for Justice (ang.). articles.latimes.com, 18 października 1987. [dostęp 2016-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (25 lutego 2016)].
  37. Michael Walsh: National Review Online (ang.). nationalreview.com, 2 września 2011. [dostęp 2016-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (25 lutego 2016)].
  38. a b c Archive 1990s | Lincoln Center for the Performing Arts (ang.). aboutlincolncenter.org. [dostęp 2016-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2016)].
  39. Lincoln Center (ang.). lincolncenter.org. [dostęp 2016-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (25 lutego 2016)].
  40. a b c d e f g h i Archive Today | Lincoln Center for the Performing Arts (ang.). aboutlincolncenter.org. [dostęp 2016-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2016)].
  41. Ben Sisario: For Reopening Festival, a Renovated Alice Tully Hall to Focus on ‘New Musical World’ – The New York Times (ang.). nytimes.com, 6 maja 2008. [dostęp 2016-02-25].
  42. Nicolai Ouroussoff: The Greening of Lincoln Center (ang.). nytimes.com, 20 maja 2010. [dostęp 2016-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (22 września 2015)].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (performing arts center):
Na podstawie artykułu: "Lincoln Center for the Performing Arts" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy