Linia Leninskaja Nowosybirskiego Metra


Linia Leninskaja Nowosybirskiego Metra w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Linia Leninskaja Nowosybirskiego Metra (ros: Ленинская линия) – jedna z dwóch linii Nowosybirskiego Metra. Jest to najdłuższa i najstarsza linia w Nowosybirsku. Uruchomiona na przełomie 1985 i 1986 roku.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Przebieg potencjalnej linii nowosybirskiego metra dyskutowany był jeszcze w latach sześćdziesiątych XX wieku, gdy wykonano plany i rozpoczęto przygotowania do budowy systemu kolei podziemnej w metropolii nowosybirskiej[1]. Pierwsze plany zakładały, że linia metra zostanie puszczona pod centralnie położonym Placem Lenina (co faktycznie się stało, znajduje się tam obecnie stacja Plac Lenina), a także pod Nowosybirskim Dworcem Kolejowym, z którym to projektowana linia miała zostać połączona by stworzyć zintegrowany i płynny system transportu ludności dla miasta i obwodu nowosybirskiego[2]. Ten ostatni pomysł nie został zrealizowany. Koszty budowy linii zostały oszacowane na ponad 110 milionów sowieckich rubli[3]. 12 maja 1979 roku rozpoczęto budowę[4]. Huczna uroczystość inicjacji konstrukcji, na której pojawili się przedstawiciele najwyższych władz miasta i regionu, odbyła się w miejscu dzisiejszej stacji Oktiabrskajej[5]. Linia Leninskaja ukończona została ostatecznie 28 grudnia 1985 roku - wtedy to nastąpił techniczny odbiór oraz wydana została zgoda na uruchomienie pełnoprawnego przewozu pasażerów[6]. Dla ludności Nowosybirskie Metro w tych czasach składało się tylko z jednej linii (właśnie Lenińskiej) zostało otwarte 7 stycznia 1986 roku, a linia ta obsługiwała wówczas 5 stacji[7]. Wystrój stacji znajdujących się na trasie Linii Leninskajej jest podobny, bogato nasycony sowiecką symboliką i ornamentyką[8]. Elementy wykończeniowe użyte na stacjach to najczęściej granit i marmur[6].

26 lipca 1991 roku do ruchu włączono dwie następne stacje: Plac Marksa i Studenczeskaję. Jak się później okazało były to dwie ostatnie stacje uruchomione jeszcze za czasów sowieckich[9]. Kolejne stacje linii zostały oddane do użytku już po rozpadzie Związku Radzieckiego i przemianach jakie zaszły w Federacji Rosyjskiej w latach dziewięćdziesiątych. Były to stacja Gagarinskaja i Zajelcowskaja. Od 2010 roku prowadzone są prace nad budową stacji Plac Stanisławskiego. Liczne zmiany koncepcji i priorytetów przy procesie powiększania nowosybirskiego systemu kolei podziemnej[10] powodują, że jej budowa rozpocznie się dopiero za kilka lat[11].

Lista stacji i zajezdni | edytuj kod

Stacje | edytuj kod

Zajezdnie | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. С.Н. Баландин: Новосибирск: история градостроительства 1945 - 1985 гг.: Глава II. За Индустриализацию Строительства И Решение Жилищной Проблемы. 1955-1970 гг. (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  2. Idpb.ru: Четырнадцать километров истории (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  3. Metroworld.ruz.net: История Новосибирского метрополитена (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  4. С.Н. Баландин: Новосибирск: история градостроительства 1945 - 1985 гг.: Глава III. На Пути Градостроительных Преобразований. 1970-1980 гг. (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  5. Gelio.newsib.ru: История строительства новосибирского метромоста (1980-1985) (ros.). [dostęp 2012-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-29)].
  6. a b Nsk-metro.ru: Новосибирский Метрополитен: Рождение метро в городе Новосибирске (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  7. Metronsk.narod.ru: МетроЭНСК: На Пути Градостроительных Преобразований (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  8. Nsk.novosibdom.ru: Новосибирский метрополитен (ros.). [dostęp 2012-07-09].
  9. Nsk-metro.ru: Станции Площадь Маркса – 20 лет! (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  10. News.ngs.ru: Мэр: новосибирскому метро понадобится станция «Гусинобродская» (ros.). [dostęp 2012-07-09].
  11. News.ngs.ru: Вице-мэр Ксензов: следующей станцией метро станет «Доватора» (ros.). [dostęp 2012-07-09].
Na podstawie artykułu: "Linia Leninskaja Nowosybirskiego Metra" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy