Linijka standardowa


Linijka standardowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Linijka standardowaobiekt astronomiczny, którego fizyczny rozmiar jest znany[1]. Poprzez zmierzenie jego średnicy kątowej możliwy jest pomiar odległości do niego.

Znając fizyczny rozmiar obiektu astronomicznego i jego rozmiar kątowy, odległość można wyznaczyć na podstawie wzoru:

d = 648   000 π D α , {\displaystyle d={\frac {648\ 000}{\pi }}{\frac {D}{\alpha }},}

gdzie:

α {\displaystyle \alpha } – rozmiar kątowy w sekundach łuku, D {\displaystyle D} – średnica danego obiektu, d {\displaystyle d} – jego odległość od obserwatora.

W kosmologii obserwacyjnej najbardziej użyteczną linijką standardową jest „horyzont dźwiękowy” w chwili ostatniego rozproszenia, mierzony poprzez badanie właściwości promieniowania tła (w szczególności kątowego widma mocy) lub akustycznych oscylacji barionów (ang. BAO). Gromady galaktyk i radiogalaktyki również mogą być wykorzystane jako linijki standardowe (przy pewnych założeniach), ale są mniej dokładnie niż połączenie metod CMB i BAO[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b R.R. Lazkoz R.R., S.S. Nesseris S.S., L.L. Perivolaropoulos L.L., Comparison of standard ruler and standard candle constraints on dark energy models, „Journal of Cosmology and Astroparticle Physics”, 07, 2008, DOI10.1088/1475-7516/2008/07/012, ISSN 1475-7516, arXiv:0712.1232  (ang.).
Na podstawie artykułu: "Linijka standardowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy