Lista kodeksów papirusowych Nowego Testamentu


Lista kodeksów papirusowych Nowego Testamentu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Verso Papirus 37

Kodeks papirusowy Nowego Testamentu – kopia partii tekstu Nowego Testamentu wykonana na papirusie. Data papirusów szacowana jest w oparciu o studia paleograficzne. Generalnie biorąc, są najstarszymi i najważniejszymi świadkami tekstu Nowego Testamentu[1].

Papirusy są najstarszymi posiadanymi dokumentami Nowego Testamentu. Pierwszy rękopis papirusowy odkryty został przez von Tischendorfa w 1868 (oznakowany później jako P 11 {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{11}} ). Zawierał 62-wierszowy fragment 1 Kor 1-7. W ciągu trzydziestu następnych lat C.R. Gregory, Karl Wessely oraz J. Rendel Harris opublikowali następne papirusy Nowego Testamentu. Były one jednak stosunkowo późne i młodsze od najstarszych kodeksów uncjalnych i ich rola w dalszym ciągu nie była doceniana. Wyjątkowy status wśród manuskryptów biblijnych Nowego Testamentu uzyskały dopiero w XX wieku.

Do przełomu doszło w roku 1898, kiedy to w ruinach Oxyrhynchus Grenfell i Hunt odkryli wielką liczbę papirusowych rękopisów, wśród których znajdowały się rękopisy biblijne. Od tego czasu, co jakiś czas, w Oxyrhynchus odnajdywane są nowe i nowe rękopisy. Odkrycia dokonane w latach 30. i 50. XX wieku przyniosły szereg nowych rękopisów (kolekcje Chester Beatty i Bodmera). Odkrycia przyniosły również bardziej kompletne rękopisy, które pozwalają biblistom na odtworzenie wczesnego tekstu Nowego Testamentu[a].

Caspar René Gregory dokonał pierwszej ich klasyfikacji i nadał im symbol P {\displaystyle {\mathfrak {P}}} (znak pochodzi z pisma gotyckiego lub anglo-saksońskiego).

Przed rokiem 1900 znano tylko 9 papirusów, a tylko jeden z nich był cytowany w krytycznych wydaniach ( P 11 {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{11}} przez von Tischendorfa). Owe 9 papirusów były pojedynczymi fragmentami, z wyjątkiem P 15 , {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{15},} który zawierał całą kartkę[2]. C.R. Gregory w 1909 znał 14 papirusów, a w 1951 roku 19. Ernst von Dobschütz w 1933 doszedł do P 48 , {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{48},} Kurt Aland w 1967 do P 81 . {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{81}.} W 2020 roku na liście INTF znajdowało się 140 papirusów Nowego Testamentu.

Spis treści

Lista zarejestrowanych papirusów Nowego Testamentu | edytuj kod

  • Symbol P 65 {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{65}} (albo „p”) oznakowany numerem według standardu Gregory’a-Alanda.
  • Daty są przybliżone, zazwyczaj z dokładnością do 50 lat.
  • Zawartość podawana jest z dokładnością do jednego rozdziału; wiersze nie są uwzględniane. Wiele z papirusów to fragmenty rozdziałów, np. P {\displaystyle {\mathfrak {P}}} 52 zawiera 8 wierszy spośród 40 wierszy J 18.

Stopień rozpowszechnienia poszczególnych ksiąg Nowego Testamentu | edytuj kod

Nota: „Wczesne” oznacza rękopisy z II i III wieku. Niektóre rękopisy zawierają więcej niż jedną księgę Nowego Testamentu i dlatego podane wyżej liczby nie odpowiadają ściśle liczbie wszystkich rękopisów[23]. Zwraca uwagę stosunkowo wysoka reprezentacja Ewangelii Jana (aż 31 rękopisów) i Mateusza (23 rękopisów), przy zaledwie 4 rękopisach przekazujących Ewangelię Marka[b].

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. W kolekcji Bodmera najważniejszymi są: P 66 , {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{66},} P 72 {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{72}} i P 75 . {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{75}.}
  2. Jeden z tych czterech przekazuje wszystkie cztery Ewangelie oraz Dzieje Apostolskie jednocześnie ( P 45 {\displaystyle {\mathfrak {P}}^{45}} ) – musiała więc tam się znaleźć – co jeszcze bardziej obniża reprezentację tej Ewangelii.

Przypisy | edytuj kod

  1. Novum Testamentum Graece, Nestle-Aland 1996.
  2. Novum Testamentum Graece, Nestle-Aland 1996, s. 83–84, 87.
  3. a b c d e f g Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 3.
  4. a b c d e f g h i Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 4.
  5. a b c d e f g h i Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 5.
  6. a b c d e f g h Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 6.
  7. a b c d e f g Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 7.
  8. a b c d e Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 8.
  9. a b Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 9.
  10. a b c d e f g Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 10.
  11. a b c d e f g h Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 11.
  12. a b c d e f g Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 12.
  13. a b c d e Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 13.
  14. a b c d e f g h i Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 14.
  15. INTF: Papirus 75 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2014-04-02].
  16. a b c d e f g h i Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 15.
  17. a b c d e f g Kurzgefasste wyd. 2 ↓, s. 16.
  18. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Continuation List 2010 ↓.
  19. INTF: Papirus 127 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2014-04-02].
  20. Papyri. egora.uni-muenster.de, wrzesień 2015. [dostęp 2017-08-29].
  21. G.S. Smith: P.Oxy.LXXXI 5258 (ang.). Oxyrhynchus Online, 2016. [dostęp 2017-08-29].
  22. J. Shao: P.Oxy.LXXXI 5259 (ang.). Oxyrhynchus Online, 2016. [dostęp 2017-08-29].
  23. Aland 1996, s. 85.

Bibliografia | edytuj kod

  • Kurt Aland: The Text of The New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. Wyd. 2nd ed.. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans Publishing Co, 1995. ISBN 0-8028-4098-1.
  • K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack: Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments. Wyd. 2. Berlin, New York: Walter de Gruyter, 1994, s. 3–17. ISBN 3-11-011986-2.
  • Nestle-Aland. Novum Testamentum Graece. 27th ed. Deutsche Bibelgesellschaft, Druck: 1996, s. 57-63, 684-689

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Lista kodeksów papirusowych Nowego Testamentu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy