Liv Grete Poirée


Liv Grete Poirée w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liv Grete Poirée z d. Skjelbreid (ur. 7 lipca 1974 w Bergen) – norweska biathlonistka, trzykrotna medalistka olimpijska i wielokrotna medalistka mistrzostw świata. Była żona francuskiego biathlonisty, Raphaëla Poirée.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Pierwszy sukces w karierze osiągnęła w 1994 roku, startując na mistrzostwach świata juniorów w Osrblie. Wraz z koleżankami z reprezentacji zdobyła tam brązowy medal w sztafecie.

W Pucharze Świata zadebiutowała 6 marca 1993 roku w Lillehammer, zajmując 42. miejsce w sprincie. Pierwsze punkty wywalczyła nieco ponad dwa lata później, 9 marca 1995 roku w Lahti, kiedy była szósta w biegu indywidualnym. Pierwszy raz na podium zawodów pucharowych stanęła 15 stycznia 1998 roku w Anterselvie, kończąc rywalizację w tej konkurencji na drugiej pozycji. Rozdzieliła tam Rosjankę Olgę Romaśko i Magdalenę Forsberg ze Szwecji. W kolejnych startach jeszcze 45 razy stawała na podium, odnosząc przy tym 22 zwycięstwa: 10 w sprincie, 8 w biegu pościgowym, 3 w biegu masowym i 1 w biegu indywidualnym.

Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 2003/2004, kiedy zwyciężyła w klasyfikacji generalnej, wyprzedzając Rosjankę Olgę Pylową i Francuzkę Sandrine Bailly. Jednocześnie wygrała klasyfikacje sprintu, biegu pościgowego i biegu masowego. Była też druga w sezonach 2000/2001 i 2001/2002, ustępując tylko Forsberg. Nie występowała w sezonie 2002/2003 z powodu ciąży. Sezon 2005/2006 zakończyła na dwunastym miejscu, z kolejnego roku startów wycofała się, gdyż spodziewała się drugiego dziecka.

Podczas mistrzostw świata w Osrblie w 1997 roku razem z Gunn Margit Andreassen, Annette Sikveland i Ann-Elen Skjelbreid zdobyła złoty medal w biegu drużynowym. Parę dni później Norweżki zdobyły też srebrny medal w sztafecie. Srebrny medal zdobyła także w biegu drużynowym na mistrzostwach świata w Hochfilzen w 1998 roku. Pierwszy medal indywidualny zdobyła na mistrzostwach świata w Oslo/Lahti w 2000 roku, gdzie zwyciężyła w sprincie. Tydzień później zwyciężyła także w biegu masowym, wyprzedzając Rosjankę Galinę Kuklewą i Corinne Niogret z Francji. Została jednocześnie pierwszą norweską mistrzynią świata w tej konkurencji.

Z mistrzostw świata w Pokljuce w 2001 roku wróciła z czterema medalami. Najpierw była trzecia w sprincie, za Niemkami: Kati Wilhelm i Uschi Disl. W biegu pościgowym była już najlepsza, po raz kolejny zostając pierwszą norweską mistrzynią świata w danej konkurencji. W rozgrywanym dwa dni później biegu indywidualnym zajęła drugie miejsce, plasując się między Magdaleną Forsberg i Ołeną Zubryłową z Ukrainy. Zdobyła tam też brązowy medal w biegu masowym, za Forsberg i Niemką Martiną Glagow. Kolejne cztery medale zdobyła na mistrzostwach świata w Oberhofie w 2004 roku. Zwyciężyła tam w sprincie, biegu pościgowym, biegu masowym oraz sztafecie. W biegu indywidualnym zajęła ósme miejsce.

W 1998 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Nagano. Zdobyła tam brązowy medal w sztafecie, w sprincie zajęła 15. miejsce, a w biegu indywidualnym 25. miejsce. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Salt Lake City wywalczyła srebrny medal w biegu indywidualnym, rozdzielając Niemkę Andreę Henkel i Magdalenę Forsberg. Srebro wywalczyła także w sztafecie, w której startowały też Ann-Elen Skjelbreid, Linda Tjørhom i Gunn Margit Andreassen. Zajęła tam ponadto czwarte miejsce w sprincie i biegu pościgowym, przegrywając walkę o podium odpowiednio z Forsberg i Iriną Nikułcziną z Bułgarii. Na tej imprezie była chorążym reprezentacji Norwegii[1]. Brała również udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, gdzie była między innymi piąta w sztafecie i szósta w biegu pościgowym.

Trenerem Liv Grete był do 2003 roku Rolf Sæterdal, kiedy nagle zmarł. Do 2006 roku trenował ją Odd Lirhus[2]. Po zakończeniu sezonu 2005/2006 postanowiła zakończyć karierę. Zajęła się między innymi komentowaniem zawodów dla stacji Norsk Rikskringkasting (NRK)[3].

Życie prywatne | edytuj kod

Liv Grete została żoną Raphaela Poiree 27 maja 2000 roku, ślub wzięli w Norwegii[4]. Po raz pierwszy spotkali się podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Biathlonie 1992 roku w Canmore.

27 stycznia 2003 roku urodziła im się pierwsza córka, Emma. Początkowo córka podróżowała z rodzicami na zawody biathlonowe, gdzie opiekowała się nią niania (starsza siostra Liv – Ann Elen), jednak dziewczynka często chorowała i rodzice zdecydowali, że będzie podróżować rzadziej, a opiekować się nią będą dziadkowie. 10 stycznia 2007 roku Liv Grete urodziła drugą córeczkę, Anne, a w październiku 2008 trzecią – Lenę. Rozstała się z mężem w lipcu 2013 roku[5].

Większość czasu spędzali w Norwegii, w domu polożonym w Eikelandsosen, niedaleko miejsca, w którym wychowała się Liv Grete. Posiadali również apartament we Francji, w miejscowości Villard-de-Lans.

Liv Grete ma dwie siostry: Ann-Elen, która również zajmowała się biathlonem i Lindę Kristin. Szwagrem Liv jest norweski biathlonista, Egil Gjelland, a kuzynką Liv-Kjersti Bergman.

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca na podium chronologicznie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Norway | Olympics at Sports-Reference.com (ang.)
  2. Odd Lirhus Biography and Olympic Results (ang.)
  3. Store norske leksikon: Liv Grete Skjelbreid (norw.)
  4. Ifølge Se og Hør skal den tidligere skiskytterstjernen Liv Grete Skjelbreid ha funnet lykken igjen. (norw.)
  5. Liv Grete og Raphael Poiree separeres (norw.)

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Liv Grete Poirée" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy