Liviu Rebreanu


Liviu Rebreanu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liviu Rebreanu (ur. 27 listopada 1885 r. w Târlişua, okręg Bistriţa-Năsăud, zm. 1 września 1944 r. w Valea Mare, okręg Ardżesz) - rumuński powieściopisarz, dramaturg, autor nowel i dziennikarz.

Od 1908 zamieszkały w Bukareszcie, gdzie pracował z wieloma czasopismami, 1928-1930 i 1940-1944 dyrektor Teatru Narodowego, członek Akademii Rumuńskiej, wielokrotny przewodniczący związku pisarzy rumuńskich.

Większość swoich dzieł poświęcił wsi siedmiogrodzkiej, koncentrując się na okresie I wojny światowej i powstań chłopskich w 1907. W jego twórczości można wyodrębnić trzy okresy: 1907-1917, kiedy pisał realistyczne nowele z elementami naturalistycznymi (Frământări, 1912), 1917-1933, kiedy stworzył głośne powieści realistyczne (Ion, 1920, Las wisielców, 1922, Bunt, 1933) i od 1933, kiedy, zainteresowany głównie sukcesami komercyjnymi, pisał powieści sensacyjne i detektywistyczne. Autor nowel i komedii obyczajowych oraz przekładów z języka rosyjskiego (m. in. dzieła Antona Czechowa i Fiodora Dostojewskiego).

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Liviu Rebreanu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy