Lodewijk Prins


Lodewijk Prins w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lodewijk Prins (ur. 27 stycznia 1913 w Amsterdamie, zm. 11 listopada 1999) – holenderski szachista i dziennikarz, arcymistrz od 1982 roku.

Spis treści

Kariera szachowa | edytuj kod

Od połowy lat 30. do końca 60. należał do czołówki holenderskich szachistów. Pomiędzy 1937 a 1968 rokiem wziął udział we wszystkich w tym okresie rozegranych 12 szachowych olimpiadach, zdobywając 3 medale za wyniki indywidualne: 2 srebrne (1939 - na IV oraz 1950 - na III szachownicy) oraz brązowy w roku 1968 (na VI szachownicy). Łącznie rozegrał 166 olimpijskich partii, w których zdobył 97½ pkt[1]. W roku 1951 zakwalifikował się do rozegranego rok później turnieju międzystrefowego w Sztokholmie, jednak występ ten nie był udany (w turnieju zajął ostatnie miejsce)[2]. Zwyciężył bądź podzielił I miejsca m.in. w Birmingham (1937, 1939), Gijón (1947), Beverwijk (1948), Nijmegen (1948), Madrycie (1951) i Tarragonie (1954). W 1965 r. zdobył w Hadze tytuł mistrza Holandii[3].

Był szachowym redaktorem w holenderskim dzienniku Het Parool. Wraz z Maxem Euwe napisał w roku 1949 książkę Het Schaakphenomen Capablanca. W 1982 r. Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu honorowy tytuł arcymistrza w uznaniu osiągnięć z przeszłości.

Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, najwyżej sklasyfikowany był w grudniu 1951 r., zajmował wówczas 47. miejsce na świecie[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. OlimpBase
  2. 1952 Stockholm Interzonal Tournament
  3. Campionati nazionali dell' Olanda
  4. Chessmetrics Player Profile: Lodewijk Prins

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Lodewijk Prins" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy