Los Angeles Lakers


Los Angeles Lakers w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Los Angeles Lakersamerykański klub koszykarski, mający siedzibę w Los Angeles, w stanie Kalifornia. Występują w Dywizji Pacyficznej, Konferencji Zachodniej w National Basketball Association (NBA). Swoje domowe spotkania Lakers rozgrywają w Staples Center, którą dzielą z lokalnym rywalem z NBA, Los Angeles Clippers, z Los Angeles Kings z ligi NHL i drużyną Los Angeles Sparks występującą w WNBA[1]. Lakers są jedną z najbardziej utytułowanych drużyn w historii NBA. Mają na swoim koncie 17 tytułów mistrzowskich, a ostatnie z nich zdobyli w 2020 roku. W 2012 roku Lakers zostali wybrani przez magazyn Forbes najdroższą drużyną NBA, a ich wartość wyszacowano na 900 milionów dolarów[2]. Rok później magazyn Forbes oszacował ich wartość na miliard dolarów, jednakże kwota ta dała im dopiero drugie miejsce za New York Knicks[3][4]. W 2018 dziennikarze magazynu Forbes wycenili wartość klubu na 3,3 mld dolarów[5].

Początki zespołu sięgają 1947 roku, gdy zakupiono rozwiązany klub Detroit Gems. Nowa drużyna miała swoją siedzibę w Minneapolis, w stanie Minnesota, i przyjęła nazwę „Lakers” („Jeziorowcy”), na cześć przydomku stanu, w którym grali – „Kraina 10 000 Jezior”[6]. W Minneapolis Lakers zdobyli pięć tytułów mistrzowskich, mając w swoim składzie centra George’a Mikana, który przez NBA został nazwany jej „pierwszą supergwiazdą”[7]. Wkrótce po zakończeniu kariery przez Mikana, przed sezonem 1960/61 drużyna przeniosła swoją siedzibę do Los Angeles.

Prowadzeni przez członków Koszykarskiej Galerii Sław, Elgina Baylora i Jerry Westa, Los Angeles sześć razy w latach 60. awansowali do finałów NBA, ale za każdym razem przegrywali z Boston Celtics, rozpoczynając długą i legendarną już rywalizację między obydwoma klubami. W 1968 roku Lakers pozyskali czterokrotnego MVP rozgrywek Wilta Chamberlaina, który grał na pozycji centra. Po kolejnych porażkach w finałach 1969 i 1970 roku prowadzeni przez nowego trenera Billa Sharmana Lakers wygrali sześć kolejnych tytułów mistrzowskich. Po zakończeniu kariery przez Westa i Chamberlaina, drużyna sprowadziła innego centra, Kareema Abdula-Jabbara, który wygrał wcześniej kilka tytułów MVP ligi, ale pod koniec lat 70. nie był w stanie awansować ze swoją poprzednią drużyną do finałów NBA. Lata 80. w wykonaniu Lakers zostały okrzyknięte mianem „Showtime'u”, głównie dzięki duetowi Magic Johnson i Abdul-Jabbar, którzy prowadzali w Lakers szybką ofensywną grę i wygrali w przeciągu dziewięciu lat pięć tytułów mistrzowskich, w tym pokonując w 1985 roku po raz pierwszy w finale Celtics. Drużynę prowadził Pat Riley, a oprócz Johnsona i Abdul-Jabbara w zespole czołową rolę odgrywał James Worthy – wszyscy zostali później członkami Koszykarskiej Galerii Sław. Po zakończeniu kariery przez Abdul-Jabbara i Magica zespół przez wiele lat borykał się z problemami, do czasu, gdy w 1996 roku do drużyny trafili Shaquille O’Neal i Kobe Bryant. Prowadzeni przez innego członka Galerii Sław, trenera Phila Jacksona, Lakers wygrali trzy kolejne tytuły mistrzowskie w latach 2000 – 2002, zdobywając po raz drugi w historii zespołu tzw. „three-peat”. Po porażkach w latach 2004 – 2008 Lakers wrócili na tron w latach 2009 i 2010, pokonując w finałach kolejno Orlando Magic i, po raz kolejny, Boston Celtics.

Lakers są posiadaczami rekordu w liczbie zwycięstw z rzędu (33), który ustanowili w sezonie 1971/72, co jest również najdłuższą zwycięską passą w historii amerykańskiego zawodowego sportu[8][9]. Zawodnikami Lakers było szesnastu obecnych członków Galerii Sław, jak również czterech trenerów. Czterech koszykarzy Lakers: Kareem Abdul-Jabbar, Magic Johnson, Shaquille O’Neal i Kobe Bryant zdobywało nagrodę dla najbardziej wartościowego koszykarza NBA, dając wspólnie drużynie osiem takich tytułów[10].

Spis treści

Historia | edytuj kod

1946–1959 – Dominacja Mikana | edytuj kod

Zespół powstał w 1946 w Detroit pod nazwą Detroit Gems. Występował przez jeden sezon w lidze NBL i osiągnął fatalny bilans 4-40. W 1947 klub został sprzedany, a nowi właściciele przenieśli go do Minneapolis. Tam otrzymał nową nazwę – Lakers od nazwy stanu Minnesota – „Krainy 10 000 jezior”. Jako najgorszy w lidze, klub miał pierwsze miejsce w drafcie 1947 i skorzystał z tego, wybierając centra George’a Mikana. Mikan i nowy trener John Kundla poprowadzili zespół do mistrzostwa już w pierwszym roku po przenosinach. W następnym sezonie drużyna przeniosła się do ligi BAA, gdzie także zdobyła mistrzostwo. Liga BAA rok później przekształciła się w NBA, więc mistrzostwo z 1949 liczy się jako pierwsze w historii Lakers.

W nowej lidze zespół, prowadzony przez Mikana, Verna Mikkelsena i Jima Pollarda, zdobył cztery następne tytuły: w latach 1950 oraz 1952/54. 22 listopada 1950 mecz Lakers z Fort Wayne Pistons zakończył się najniższym wynikiem w historii ligi: 19 – 18. Nowe przepisy (24-sekundowy czas na rzut, limit 6 fauli) oraz zakończenie kariery przez Mikana ograniczyły dominację Lakers, w sezonie 1956/57 zespół zajął nawet ostatnie miejsce w lidze. Efektem był jednak pierwsze miejsce w drafcie i znów bardzo trafny wybór skrzydłowego Elgina Baylora. Nowy zawodnik, wraz z Mikkelsenem, ożywił zespół, który znów wystąpił w finałach. Tam przegrał z, wchodzącymi na mistrzowską ścieżkę, Boston Celtics, rozpoczynając wieloletnią rywalizację obu zespołów.

1960–1978 – Rywalizacja z Celtics | edytuj kod

Jerry West w 1972 roku. Jego sylwetka znajduje się w logo NBA.

W 1960, aby uratować finanse, poważnie nadwątlone po odejściu George’a Mikana, drużyna przeniosła się do Los Angeles. Jednocześnie przybył następny wielki gracz – obrońca Jerry West. Lakers wciąż osiągali sukcesy, ale przez całą dekadę nie mogli zdobyć mistrzostwa, powstrzymywani przez niepokonanych Celtów. W 1965 do zespołu dołączył Gail Goodrich, a w 1968 Wilt Chamberlain, który miał powstrzymać Billa Russella. Bez powodzenia – Lakers grali w latach 60. w siedmiu z dziewięciu kolejnych finałów, ale wszystkie przegrali. W finałach 1969 MVP został Jerry West – jedyny raz w historii, kiedy tytuł trafił do rąk zawodnika przegranej drużyny.

W 1971 na emeryturę odszedł filar zespołu Elgin Baylor, a nowym trenerem został Bill Sharman. Pod jego kierownictwem zespół osiągnął historyczny wynik – na przełomie lat 19711972 odniósł kolejne 33 zwycięstwa – do dziś najwięcej w historii wszystkich amerykańskich lig zawodowych. Sezon skończył się również rekordowym bilansem 69-13, a rok uwieńczyło upragnione mistrzostwo, pierwsze od 18 lat. Po następnym finale, przegranym z New York Knicks, zespół opuścił następny wielki gracz – Wilt Chamberlain. Dwa lata później znalazł się jego następca – trzykrotny MVP ligi, Kareem Abdul-Jabbar. W nowej drużynie Jabbar zdobędzie następne trzy tytuły najwartościowszego gracza ligi.

Magic Johnson oaz Kareem Abdul-Jabbar poprowadzili „Showtime” Lakers do pięciu tytułów NBA

1979–1996 – Era Magica | edytuj kod

W 1979 właścicielem Lakers został Jerry Buss, a do zespołu trafiła następna wielka gwiazda, Magic Johnson. Już w pierwszym roku Magic poprowadził Lakersów do tytułu mistrza NBA, pierwszego, ale nie ostatniego w latach 80., a sam zdobył swój pierwszy tytuł MVP finałów. W 1982 trenerem został niedawny gracz, Pat Riley, który doprowadził zespół do mistrzowskiego tytułu w pierwszym roku swojej pracy. Był to zarazem pierwszy z czterech występów w finałach ligi z rzędu, kolejny tytuł Lakers zdobyli w 1985 Po roku przerwy w występach finałowych Jeziorowcy wrócili w 1987, silniejsi niż kiedykolwiek, zdobywając dwa tytuły z rzędu. Drużynę tę ocenia się jako jeden z najsilniejszych teamów wszech czasów, w składzie którego występowali: Magic Johnson, James Worthy, Kareem Abdul-Jabbar, Michael Cooper, Byron Scott, A.C. Green, Mychal Thompson i Kurt Rambis. Lansowany przez nich „Showtime” do dziś pozostaje wzorem radosnej, ofensywnej i efektownej, a zarazem skutecznej gry dla wielu zespołów NBA. W tym czasie Magic trzykrotnie został wybrany MVP ligi oraz trzykrotnie MVP finałów.

Następny rok, szumnie zapowiadany jako „Three-peat” (skrót od three repeat), przyniósł jednak porażkę w finałach z Detroit Pistons i koniec kariery Abdul-Jabbara. Po następnej klęsce, w play-offach 1990 z Phoenix Suns, Riley zrezygnował z prowadzenia zespołu. Paradoksalnie, otrzymał wtedy swój pierwszy tytuł trenera roku. Nowym centrem został SerbVlade Divac, a trenerem Mike Dunleavy. W 1991 Magic Johnson zaszokował świat, oznajmiając o swoim zakażeniu wirusem HIV i przedwczesnym zakończeniu kariery sportowej. Zespół nie mógł podnieść się po odejściu swych frontmanów przez połowę dekady. Nie pomagały nawet desperacki kroki, jak zatrudnienie Magica na stanowisku trenera. Jasne punkty w tym okresie to sezon 1994/1995, kiedy pod wodzą Dela Harrisa zespół dotarł do finału konferencji, przynosząc swemu trenerowi tytuł coacha roku, a menedżerowi Jerry’emu Westowi tytuł menedżera roku.

1996–2016 – Shaq & Kobe | edytuj kod

Shaquille O’Neal i Kobe Bryant

Właśnie Jerry West w następnym roku wykonał dwa ruchy, które przywróciły wielkość zespołowi: zatrudnił perspektywicznego centra Shaquille’a O’Neala, oraz wymienił Divaca za 18-letniego rzucającego obrońcę Kobego Bryanta. Jako jedyna drużyna w lidze Lakers nie mieli wtedy gracza powyżej 30 roku życia. Młody zespół, mający w składzie m.in. Roberta Horry'ego, Dereka Fishera i Ricka Foksa, odnosił umiarkowane sukcesy w play-offach. W 1999 do drużyny dołączyli Glen Rice i, na krótko, charyzmatyczny Dennis Rodman, ale decydująca zmiana przyszła rok później, z zatrudnieniem na stanowisku trenera Phila Jacksona. W nowej hali Staples Center Lakers zdominowali ligę w nowym millenium. Zdobyli kolejne trzy tytuły mistrzowskie z rzędu, w latach 2000–2002, a O’Neal trzykrotnie otrzymał tytuł MVP finałów, w 2000 dokładając tytuł MVP ligi i MVP Meczu Gwiazd. Phil Jackson zdobywając dziewiąty tytuł mistrza w ciągu dwunastu lat, dogonił legendarnego Reda Auerbacha. Oprócz wymienionych w mistrzowskiej drużynie prym wiedli Ron Harper i Brian Shaw, a po jednym sezonie zaliczyli weterani: John Salley, A.C. Green, Horace Grant i Mitch Richmond.

Następne lata to schyłek potęgi Lakersów, spowodowany w dużej mierze gwiazdorskimi kaprysami liderów. Mimo pozyskania takich gwiazd jak Karl Malone czy Gary Payton, zespół nie osiągnął niczego ponad mistrzostwo konferencji i przegrany finał w 2004. Po tym sezonie zespół opuścili Phil Jackson i Shaquille O’Neal, a efektem było niezakwalifikowanie się do fazy play-off. Kolejne sezony, mimo powrotu Phila Jacksona, to właściwie tylko indywidualne popisy Kobego Bryanta, które jednak nie dawały niczego zespołowi.

Dopiero sezon 2007/08 przyniósł pozytywne zmiany. Pozyskano młodego centra z Hiszpanii Pau Gasola, a Kobe Bryant stał się prawdziwym liderem zespołu. Swoją grą zasłużył na pierwszy w karierze tytuł MVP NBA, ale drużyna przegrała w finałach ze znakomitymi Boston Celtics. W sezonie 2008/09 Lakers skończyli sezon zasadniczy z bilansem 65-17 i tym samym zajęli pierwsze miejsce w Konferencji Zachodniej. Po zwycięstwie nad Utah Jazz w pierwszej rundzie playoffów 4-1, drużyna z Los Angeles potrzebowała aż siedmiu meczów żeby zwyciężyć z Houston Rockets i sześciu aby pokonać Denver Nuggets w finale Konferencji Zachodniej. W finałach NBA drużyna wygrała w pięciu meczach z Orlando Magic i tym samym zdobyła mistrzostwo NBA piętnasty raz w swojej historii. Kobe Bryant zdobył tytuł MVP finałów. W sezonie 2009/10 Lakers w finałach ponownie zmierzyli się z Celtics – w siedmiomeczowej serii Lakers ostatecznie zwyciężyli 4:3, zdobywając swoje 16. mistrzostwo NBA. Tytuł MVP finałów ponownie zdobył Kobe Bryant. Dla coacha Phila Jacksona były to kolejne, dziesiąty i jedenasty, pierścienie mistrzowskie, co uczyniło go najbardziej utytułowanym trenerem w historii NBA.

W kolejnym sezonie Lakers zakończyli sezon na drugim miejscu w konferencji. W pierwszej rundzie play-offów, Lakers spotkali się z New Orleans Hornets i pokonali ich 4-2[11]. Jednak ich droga po kolejne mistrzostwo została przerwana w kolejnej rundzie przez przyszłych mistrzów, Dallas Mavericks, którzy pokonali ich 4-0[12]. W przerwie międzysezonowej ze stanowiska trenera odszedł Phil Jackson, a na jego miejscu pojawił się młody coach, Mike Brown[13]. W związku z zablokowaną przez komisarza NBA, Davida Sterna wymianą Chrisa Paula do Lakers[14], z zespołu odszedł też najlepszy rezerwowy poprzedniego sezonu, Lamar Odom[15]. Lakers, po zakończeniu sezonu na trzecim miejscu, natrafili w pierwszej rundzie na Denver Nuggets. Po czterech meczach, prowadząc 3-1[16], Lakers przegrali kolejne dwa, wyrównując stan serii 3-3[17]. Zdołali jednak wygrać mecz nr 7 i awansowali do półfinałów Konferencji Zachodniej[18], gdzie czekali na nich Oklahoma City Thunder. Mimo bardzo dobrej postawy Bryanta, który w tej serii zdobywał średnio 31,2 punktu na mecz, Lakers udało się ostatecznie wygrać tylko jedno spotkanie, odpadając ponownie w drugiej rundzie play-offów[19].

Po zakończeniu kolejnego nieudanego sezonu nic w obozie Lakers nie wskazywało na poważne zmiany kadrowe. Brak środków potrzebnych do zaangażowania najlepszych wolnych agentów na rynku oraz zawodników, którzy mogliby być atrakcyjni w wymianie z innym zespołem wskazywało na to, że Lakers przystąpią do sezonu 2012/2013 z jedynie kosmetycznymi zmianami w składzie. Wbrew tym oczekiwaniom, już 11 czerwca 2012 roku, Lakers pozyskali na zasadzie sign-and-trade 38-letniego wybitnego rozgrywającego Phoenix Suns, Steve’a Nasha[20]. W zamian do klubu z Arizony powędrowały przyszłe wybory w drafcie należące do Lakers. W dniu 10 sierpnia, w wymianie obejmującej również Denver Nuggets oraz Philadelphia 76ers, do Lakers trafił również gwiazdor Orlando MagicDwight Howard[21]. Uzupełnienie składu podpisanymi jako wolni agenci Jodie Meeksem[22] oraz Antawnem Jamisonem[23] sprawiło, że Lakers zostali okrzyknięci głównym, obok broniących tytułu Miami Heat, faworytem do zdobycia mistrzostwa w 2013 roku. Trenerem początkowo był Mike Brown, ale wkrótce zastąpił go Mike D’Antoni. Sezon okazał się jednak dość przeciętny, drużyna zakończyła go bilansem 45-37. Lakers startując z 7. miejsca w play-offach zostali zdecydowanie pokonani przez San Antonio Spurs w pierwszej rundzie. 18 lutego 2013 zmarł w wieku 80 lat właściciel Lakers Jerry Buss.

Przez kolejne 6 sezonów drużyna nie zdołała awansować nawet do fazy play-off. Z Los Angeles do Houston odszedł Dwight Howard, zaś Kobe Bryant przez serię kontuzji rozegrał tylko 6 meczów w sezonie. W kwietniu 2014 po sezonie zakończonym bilansem 27-55 ze stanowiska głównego trenera zrezygnował Mike D'Antoni. W lipcu nowym trenerem został były zawodnik Lakersów, Byron Scott.

Przed kolejnym sezonem z drużyny odeszli Pau Gasol do Chicago i Jodie Meeks do Detroit. W drafcie 2014 roku, Lakers wybrali z siódmym numerem Juliusa Randle'a, który szybko odniósł poważną kontuzję i nie mógł wspomóc drużyny w trakcie sezonu. Po kolejnej pladze kontuzji (w tym Bryanta) i zakończeniu kariery przez Steve’a Nasha, Lakersi zakończyli sezon bijąc niechlubny rekord nieskuteczności: 21–61 i zajmując ostatnie miejsce w swojej dywizji.

W sezonie 2015-2016 do drużyny dołączyli Lou Williams, Larry Nance Jr. i, wybrany w drafcie z nr 2., rozgrywający Ohio State D’Angelo Russell[24]. Zespół opuścił play-offy trzeci rok z rzędu. 13 kwietnia 2016 roku po 20 latach karierę zakończył Kobe Bryant. W swoim ostatnim meczu w karierze zdobył 60 punktów i poprowadził Los Angeles Lakers do zwycięstwa nad Utah Jazz 101:96[25]. Niestety, w przekroju całego sezonu drużyna osiągnęła najgorszy wynik w swojej historii, kończąc sezon z bilansem 17–65 i zajmując ostatnie miejsce w całej konferencji.

2016 – dziś | edytuj kod

LeBron James

24 kwietnia 2016 władze Lakers rozstały się z trenerem Byronem Scottem po najgorszym w historii klubu sezonie – z 82 meczów wygrali zaledwie 17[26]. Stanowisko pierwszego trenera objął były zawodnik Lakersów, Luke Walton[27]. Zmiany dotknęły także pion zarządzający – z zespołem pożegnali się prezes ds. koszykarskich, Jim Buss i generalny menedżer, Mitch Kupchak. Zastąpili ich legenda drużyny, Magic Johnson i Rob Pelinka. W tym sezonie ogłoszono, że głównym właścicielem drużyny została córka byłego właściciela Jerry’ego Bussa, Jeanie Buss[28]. Lakers w drafcie 2016 wybrali z 2. numerem skrzydłowego Duke – Brandona Ingrama oraz z 32. sięgnęli po Chorwata, Ivicę Zubaca[29]. Oprócz dwójki zawodników wybranych w drafcie do zespołu dołączyła dwójka wolnych agentów, Timofiej Mozgow oraz Luol Deng. Zespół rozpoczął sezon od bilansu 10-10, niestety dalsza część sezonu nie wyglądała już tak dobrze – w wyniku urazów z gry wypadali kolejni zawodnicy. 23 lutego 2017 oddano do Houston Rockets Lou Williamsa i Marcelinho Huertas w zamian za Coreya Brewera i Tylera Ennisa oraz wybór w pierwszej rundzie draftu 2017. W trakcie sezonu odsunięto od gry nowe nabytki, Mozgova i Denga, stawiając na młodych zawodników i ostatecznie Lakers skończyli sezon jako trzecia najgorsza drużyna w lidze z bilansem 26–56.

Nowi włodarze klubu latem wysłali D’Angelo Russella i Timofieja Mozgowa do Brooklyn Nets w zamian za Brooka Lopeza i 27. wybór w pierwszej rundzie draftu Kyle’a Kuzmę[30] oraz związali się roczną umową z utalentowanym 24-latkiem, Kentaviousem Caldwellem-Pope. W drafcie Jeziorowcy wybrali Lonzo Balla, Josha Harta oraz Thomasa Bryanta[31]. W przedsezonowych zmaganiach Los Angeles Lakers wygrali turniej Ligi Letniej NBA w Las Vegas, w finale pokonując Portland Trail Blazers 110:98. Statuetkę dla MVP Ligi w Vegas otrzymał Lonzo Ball[32]. Niemniej w sezonie 2017/18 po raz piąty z rzędu Lakers nie zakwalifikowali się do play-off, kończąc z bilansem 35–47.

9 lipca 2018 Lakers podpisali kontrakt z trzykrotnym mistrzem NBA, LeBronem Jamesem[33][34] w nadziei, że zagrają po raz pierwszy od 2013 w fazie play-off. Do zespołu dołączyli także Rajon Rondo i Tyson Chandler. Do świąt Bożego Narodzenia drużyna legitymowała się z przyzwoitym bilansem 20 wygranych i 14 porażek. W ciągu sezonu doszło do kilku kontuzji, w tym Jamesa[35], Rajona Rondo[36], Lonzo Balla[37], Brandona Ingrama[38], a Lakers tuż przed przerwą na Weekend Gwiazd, mieli 28 wygranych i 29 porażek. W marcu zostali ostatecznie wyeliminowani z rywalizacji o fazę play-off.

10 kwietnia, po zakończeniu sezonu, Magic Johnson zrezygnował z funkcji prezesa[39], zaś trzy dni później z drużyną rozstał się trener Luke Walton[40]. W maju 2019 nowym szkoleniowcem został Frank Vogel, a jego asystentem były znakomity rozgrywający, Jason Kidd[41]. 6 lipca Jeziorowcy dokonali wymiany z New Orleans Pelicans, na mocy której do Kalifornii powędrował Anthony Davis w zamian za Lonzo Balla, Brandona Ingrama oraz Josha Harta[42]. Sezon 2019–2020 Lakers zakończyli rekordem 52-19, wchodząc do playoffów po raz pierwszy od 2013 i jako pierwszy rozstawiony zespół po raz pierwszy od 2010 roku. W fazie play-off pokonali kolejno: Portland Trail Blazers, Houston Rockets i Denver Nuggets w finale konferencji – wszystkie pojednynki w pięciu meczach, i awansowali do finałów NBA po raz pierwszy od 2010. W finale pokonali Miami Heat 4–2, zdobywając swoje 17. mistrzostwo w historii, wyrównując rekord Boston Celtics jako najbardziej utytułowanej drużyny wszech czasów. LeBron James został MVP finałów po raz czwarty w swojej karierze.

Rywalizacje | edytuj kod

Boston Celtics | edytuj kod

Rywalizacja pomiędzy Los Angeles Lakers a Boston Celtics obejmuje dwa najbardziej utytułowane zespoły w historii National Basketball Association. Została ona wybrana najlepszą rywalizacją w historii ligi[43]. Obie drużyny spotykały się rekordową liczbę razy (12) w Finałach NBA, poczynając od pierwszego spotkania, które odbyło się w 1959 roku. Lakers z Celtics zdominowali ligę w latach 60. i 80. XX wieku, stając naprzeciw siebie sześć razy w latach 60. i trzy razy w latach 80.

Ich rywalizacja osłabła na początku lat 90., po odejściu na emeryturę Magica Johnsona i Larry’ego Birda, ale w 2008 roku została odbudowana, gdyż Lakers i Celtics spotkali się w finałach NBA, po raz pierwszy od 1987 roku[44]. Celtics wygrali tą serie 4-2, zostając mistrzami NBA. Ich kolejne spotkanie w Finałach NBA miało miejsce w 2010 roku, wtedy jednak Lakers wygrali w siedmiu meczach. Oba zespoły zdobyły największą liczbę mistrzostw, spośród wszystkich drużyn – po 17. Razem zdobyli 34 tytuły, co daję blisko połowę wszystkich możliwych do zdobycia mistrzostw (74).

Los Angeles Clippers | edytuj kod

Rywalizacja pomiędzy Los Angeles Lakers a Los Angeles Clippers jest wyjątkowa, ponieważ są to dwie jedyne drużyny w NBA, które korzystają z tej samej hali – Staples Center. Jest również jednym z dwóch pojedynków, w którym biorą udział dwie drużyny z tego samego miasta, obok New York Knicks i Brooklyn Nets.

Fani z Los Angeles historycznie kibicowali Lakers[45][46]. Niektórzy twierdzą ze termin „rywalizacja” jest nieodpowiedni, gdyż Clippers od lat prezentowali niższy poziom[47], jednakże, po dołączeniu do drużyny Chrisa Paula i Blake’a Griffina, stali się oni pretendentami do playoffs, a ich wspólna rywalizacja przybrała znacznie wyższej skali ważności. Ich pojedynek z 2012, transmitowany przez stację ESPN osiągnął najwyższą oglądalność transmisji w historii obu drużyn w sezonie zasadniczym[48].

San Antonio Spurs | edytuj kod

San Antonio Spurs i Los Angeles Lakers to dwie drużyny Konferencji Zachodniej, które grały ze sobą od lat 70. Pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku ich rywalizacja nabrała rozmachu. Od 1999 roku obie drużyny spotykały się w playoffs pięć razy, wymieniając się w siedmiu kolejnych występach w finałach NBA od 1999 do 2005 roku. Dodatkowo oba zespoły podzieliły pomiędzy siebie wszystkie mistrzostwa NBA od 1999 do 2003 roku. Spurs zdobywali tytuł w 1999, 2003, 2005 i 2007 roku, zaś Lakers w 2000, 2001, 2002, 2009 i 2010. Od 1999 do 2004 roku rywalizacja obu zespołów była uznawana za czołowe pojedynki NBA, i z każdym razem stawali oni naprzeciw siebie w finałach konferencji[49]. Rywalizacja zagasła w latach 2005–2007, gdy Lakers nie awansowali do playoffs w 2005 roku i w dwóch kolejnych latach ulegali w pierwszej rundzie Phoenix Suns. Ich rywalizacja odnowiła się w 2008 roku, gdy mierzyli się ze sobą w Finale Konferencji Zachodniej.

Kibice | edytuj kod

Najsłynniejszy kibic Lakers, aktor Jack Nicholson podczas meczu

Los Angeles Lakers to najpopularniejsza drużyna koszykarska w Stanach Zjednoczonych[50]. Dzięki niedalekiemu położeniu od hali Hollywood, fanami Lakers są liczne gwiazdy, do których zaliczają się przedstawiciele baraży filmowej (Dyan Cannon[51], Andy García[51], Denzel Washington[51][52][53], Penny Marshall[51], Leonardo DiCaprio[51][53], Arsenio Hall[51], Doris Day[51], Chris Rock[54], Tobey Maguire[54], Jessica Alba[54], Matthew Perry[54], Michael Clarke Duncan[54], Cuba Gooding Jr.[54], Adam Sandler[54], Edward Norton[54], Demi Moore[54], Charlize Theron[54], Antonio Banderas[54], Jim Carrey[54], Jaden Smith[54], Will Ferrell[54], Jonah Hill[54] czy Cameron Diaz[54]), muzycznej (Ice Cube[55], Kanye West[56], Anthony Kiedis[51] czy Snoop Dogg[57], jak i również celebryci (jak siostry Kholé i Kim Kardashian[56]). Do fanów Lakers zaliczają się również sportowcy uprawiający inne dyscypliny: David Beckham[53] czy Robbie Keane[58]. Za najsłynniejszego kibica Lakers uznaje się Jacka Nicholsona[59][60], który jest posiadaczem sezonowego karnetu od lat 70. XX wieku[51].

Nazwa, logo i stroje |

Napis LAKERS (fragment logotypu) w kolorze fioletowym na złotym tle, noszony na koszulce domowej Los Angeles Lakers.

Nazwa

Po przeniesieniu zespołu do Minneapolis postanowiono że klub otrzyma nową nazwę. Max Winter menedżer zespołu i zarazem udziałowiec klubu miał skandynawskie korzenie, więc chciał, aby zespół nazywał się Minneapolis Vikings. Posunął się nawet do tego, że zamówił materiały z zaprojektowanym przez siebie logo Vikings. Nie zdołał jednak przekonać do swojego pomysłu pozostałych udziałowców, więc postanowiono, że to kibice wybiorą nazwę. W lokalnej stacji radiowej KSTP urządzono oficjalny konkurs. Nagrodą był karnet na inauguracyjny sezon albo obligacje oszczędnościowe o wartości 100$. Wśród wielu pomysłów były tak zaskakujące nazwy, jak Aquacagers i Millcitians. Ben Frank właściciel lokalnej firmy zadzwonił i zasugerował Lakers. I wygrał. Nowa nazwa odzwierciedlała stan Minnesota, który znany jest jako „Kraina 10 000 jezior”[6]. Lakers to potoczna nazwa statków, które przewoziły rudę żelaza, wapień i inny ładunek z Minnesoty do portów wokół Wielkich Jezior. Zwycięski wpis został ogłoszony w Minneapolis Times 2 października 1947 roku[61].

Logo

Pierwsza wersja została stworzona w 1948 roku, kiedy zespół miał siedzibę w Minneapolis i nosił nazwę Minneapolis Lakers. Najstarsze logo Lakersów zawierało białą mapę stanu Minnesota, na tle złotej piłki do koszykówki. Na mapie stanu została umieszczona żółta gwiazda w pobliżu miejsca, gdzie znajduje się Minneapolis. Nad piłką znajdował się napis „MPLS.” z gwiazdą na początku i na końcu.

W 1960 roku, kiedy zespół przeprowadził się z Minneapolis do Los Angeles, pojawiło się zapotrzebowanie na nowe logo. W następnym roku powstało całkowicie nowe godło. Zawierał on słowa „Lakers” i „Los Angeles” napisane czerwoną purpurą na złotej piłce do koszykówki. Po raz pierwszy pojawiły się charakterystyczne smugi na logo.

W sezonie 1976/1977 symbol Lakers został odświeżony. Piłka została obrócona i uzyskała czarny zarys, dzięki czemu projekt był wyraźniejszy. Ponadto odcienie zostały nieznacznie zmodyfikowane. Złoty kolor piłki zbliżył się do żółtego, a purpurowy napis został zastąpiony jasnofioletowym bzem.

W sezonie 2001/2002 ponownie logo zostało odświeżone. Napis „Los Angeles Lakers” został rozciągnięty i zastąpiony ciemny fioletem. W porównaniu z poprzednią wersją kolory są mocniejsze, dzięki czemu emblemat się wyróżnia. Jednak kształt napisu i piłki jest dokładnie taki sam.

Stroje

Kolorami drużyny są purpura, złoto i biel[62]. Purpurowe stroje są używane w meczach wyjazdowych, a złote w meczach u siebie. Drużyna posiada także białe stroje, które zawodnicy przywdziewają podczas spotkań odbywających się w niedzielę i święta[63]. Od sezonu 2013/14 do sezonu 2016/17 Lakers występowali również w czarnych strojach w których grali wybranych meczach tzw. „Hollywódzkich wieczorach” był to hołd dla gwiazd filmów, które od wielu lat wspierają drużynę.

Zawodnicy | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Koszykarze Los Angeles Lakers.

Kadra w sezonie 2020/21 | edytuj kod

Stan na 8 kwietnia 2021[64]

Los Angeles Lakers Trener: Frank Vogel
Asystenci: Quinton Crawford • Phil Handy • Lionel HollinsJason KiddMike PenberthyMiles Simon

Międzynarodowe prawa | edytuj kod

Trenerzy | edytuj kod

Stan na koniec 2019/20

Los Angeles Lakers: Osiągnięcia trenerskie

Zastrzeżone numery | edytuj kod

Koszulki zawieszone pod kopułą hali Staples Center.

Ponadto kilku zawodników i trenerów, którzy przyczynili się do sukcesu, podczas gdy drużyna miała swoją siedzibę w Minneapolis została uhonorowana banerem, lecz ich numery nie zostały zastrzeżone. Ceremonia odbyła się w przerwie meczu z Minnesotą 11 kwietnia 2002 roku[69].

Włączeni do Koszykarskiej Galerii Sław | edytuj kod

35 osób związanych z Lakers zostało włączonych do Basketball Hall of Fame. (27 graczy, 4 trenerów, 1 asystent trenera i 3 współpracowników.)

Włączeni do Koszykarskiej Galerii Sław FIBA | edytuj kod

Areny | edytuj kod

Nagrody indywidualne | edytuj kod

Sezon | edytuj kod

NBA All-Star Weekend | edytuj kod

Statystyczni liderzy NBA | edytuj kod

Sukcesy | edytuj kod

Poszczególne sezony | edytuj kod

Na podstawie:[94]. Stan na koniec sezonu 2019/20

Przypisy | edytuj kod

  1. About STAPLES Center (ang.). staplescenter.com. [dostęp 1 września 2008].
  2. Kurt Badenhausen: L.A. Lakers Top 2012 List Of The NBA’s Most Valuable Teams (ang.). W: Forbes [on-line]. 25 stycznia 2012. [dostęp 28 stycznia 2012].
  3. Jeff Zillgitt: Forbes' ranks Knicks, Lakers atop annual valuations list (ang.). usatoday.com, 2013-01-23. [dostęp 2013-01-24].
  4. NBA. Knicks najbardziej wartościowym klubem według „Forbesa” (pol.). sport.pl, 2013-01-23. [dostęp 2013-01-24].
  5. Kurt Badenhausen: NBA Team Values 2018: Every Club Now Worth At Least $1 Billion (ang.). forbes.com, 2018-02-07. [dostęp 2018-02-07].
  6. a b Reavis, Tracey in Sacchare (ed) (2000). p. 95
  7. Dan Barreiro: George Mikan: The First Icon (ang.). W: From the Official NBA Encyclopedia, Third Edition [on-line]. NBA.com. [dostęp 20 listopada 2010].
  8. All-Time Winning Streaks (ang.). NBA.com, 19 marca 2008. [dostęp 28 października, 2008].
  9. Laker winning streak comes to an end (ang.). History.com. [dostęp 5 lipca 2012].
  10. Most Valuable Player Award Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 7 lipca 2008].
  11. Kobe Bryant scores 24 points as Lakers eliminate Hornets in six games (ang.). espn.go.com. [dostęp 2012-07-15].
  12. Jason Terry ties NBA playoff record as Mavs sweep defending champions (ang.). espn.go.com. [dostęp 2012-07-15].
  13. Mike Brown Becomes 22nd Head Coach in Lakers History (ang.). nba.com/lakers. [dostęp 2012-07-15].
  14. Chris Paul trade to Lakers off (ang.). espn.go.com. [dostęp 2012-07-15].
  15. LAKERS ACQUIRE FIRST ROUND DRAFT PICK FROM DALLAS IN EXCHANGE FOR LAMAR ODOM & SECOND ROUND DRAFT PICK (ang.). nba.com/lakers. [dostęp 2012-07-15].
  16. Supporting cast helps Lakers get past Nuggets and within one win of advancing (ang.). espn.go.com. [dostęp 2012-07-15].
  17. Nuggets dominate ill Kobe Bryant, Lakers to force Game 7 (ang.). espn.go.com. [dostęp 2012-07-15].
  18. Pau Gasol-led Lakers top Nuggets in Game 7; Metta World Peace adds 15 points in return (ang.). espn.go.com. [dostęp 2012-07-15].
  19. Thunder power past Kobe Bryant's 42 points, eliminate Lakers (ang.). espn.go.com. [dostęp 2012-07-15].
  20. Lakers to acquire PG Nash in sign-and-trade, „ESPN.com” [dostęp 2018-02-20] .
  21. Howard blockbuster trade to Lakers finalized, „ESPN.com” [dostęp 2018-02-20] .
  22. Lakers ink guard Meeks, keep forward Ebanks, „ESPN.com” [dostęp 2018-02-20] .
  23. Jamison: 'Great' to be part of Lakers' tradition, „ESPN.com” [dostęp 2018-02-20] .
  24. EricE. Pincus EricE., Lakers sign rookies D’Angelo Russell and Larry Nance Jr., latimes.com [dostęp 2018-02-20] .
  25. By GREG BEACHAM | The AssociatedB.G.B.| T.A. Press By GREG BEACHAM | The AssociatedB.G.B.| T.A., Kobe scores 60 points in unbelievable farewell victory, „NBA.com” [dostęp 2016-04-28]  (ang.).
  26. AssociatedA. Press AssociatedA., Byron Scott fired as Lakers coach after worst season in franchise history, the Guardian, 25 kwietnia 2016 [dostęp 2018-02-20]  (ang.).
  27. Luke Walton trenerem Lakers, „Przegląd Sportowy”, 30 kwietnia 2016 [dostęp 2018-02-20]  (pol.).
  28. Why Lakers' Jeanie Buss fired Jim Buss, Mitch Kupchak, „USA TODAY” [dostęp 2017-02-21]  (ang.).
  29. 2016 Lakers Draft Hub, Los Angeles Lakers [dostęp 2016-06-24]  (ang.).
  30. Lakers Acquire Brook Lopez, Kyle Kuzma In Trade With Brooklyn | Los Angeles Lakers, „Los Angeles Lakers” [dostęp 2017-06-22]  (ang.).
  31. 2017 NBA Draft | Team Profile | Los Angeles Lakers | NBA.com, NBA.com [dostęp 2018-02-20]  (ang.).
  32. Los Angeles Lakers mistrzami Ligi Letniej, „SzóstyGracz.pl” [dostęp 2018-07-18]  (pol.).
  33. Lakers Sign LeBron James (ang.). Los Angeles Lakers, 2018-07-09. [dostęp 2018-11-05].
  34. LeBron James agrees to four-year, $154-million contract with Los Angeles Lakers (ang.). NBA.com, 2018-07-01. [dostęp 2018-11-05].
  35. NBA: Kontuzja LeBrona Jamesa!, probasket.pl [dostęp 2018-12-26]  (pol.).
  36. Lakersi mają problem. Kolejna długa przerwa Rondo, eurosport.tvn24.pl [dostęp 2018-12-28]  (pol.).
  37. W Lakers kontuzja goni kontuzję. Lonzo Ball wypada z gry, wp.pl [dostęp 2019-01-21]  (pol.).
  38. Olbrzymie kłopoty LA Lakers. Brandon Ingram wypada do końca sezonu, to samo może czekać Lonzo Balla, wp.pl [dostęp 2019-03-09]  (pol.).
  39. NBA. Magic Johnson zrezygnował z funkcji prezydenta Lakers, interia.pl [dostęp 2019-04-10]  (pol.).
  40. NBA: Los Angeles Lakers zwolnili trenera. Luke Walton odchodzi po trzech latach, wp.pl [dostęp 2019-04-13]  (pol.).
  41. Media: Los Angeles Lakers mają nowego trenera! Frank Vogel poprowadzi LeBrona Jamesa, wp.pl [dostęp 2019-05-12]  (pol.).
  42. nba advanced stats, nba.com [dostęp 2019-07-06]  (ang.).
  43. NBA;s Best Rivalries (ang.). Sports Illustrated. [dostęp 3 czerwca, 2011].
  44. NBA Finals: All-Time Champions (ang.). NBA.com. [dostęp 13 czerwca, 2011].
  45. Jon Gold: Clippers Becoming Relevant in Los Angeles (ang.). 29 stycznia, 2011. [dostęp 1 listopada 2012].
  46. Joan Niesen: NBA’s Western Conference hard to figure (ang.). Foxsportswest.com. [dostęp 2 listopada 2012].
  47. Andy Kamenetzky: Lakers vs. Clippers: What to watch – Los Angeles Lakers Blog – ESPN Los Angeles (ang.). W: ESPN.com [on-line]. [dostęp 1 listopada 2012].
  48. Brian Kamenetzky: Lakers vs. Clippers sets local TV record (ang.). W: ESPN.com [on-line]. 8 listopada 2012. [zarchiwizowane z tego adresu (9 listopada 2012)].
  49. Ricardo Aparicio: Glamour vs. Grit: The perfect NBA rivalry (ang.). W: InsideHoops.com [on-line]. 23 kwietnia 2004. [dostęp 14 kwietnia 2007].
  50. Joshua Casey: Los Angeles Lakers: The NBA’s No. 1 Social Media Team (ang.). rantsports.com. [dostęp 2012-12-30].
  51. a b c d e f g h i Top 10 Celebrity Lakers Fans (ang.). nba.com. [dostęp 2012-12-31].
  52. 13. Denzel Washington: New York Yankees, New York Jets, Los Angeles Lakers (ang.). bleacherreport.com. [dostęp 2012-12-31].
  53. a b c Gwiazdy kibicują LA Lakers (pol.). se.pl, 2008-10-30. [dostęp 2012-12-31].
  54. a b c d e f g h i j k l m n o p Media Circus, czyli celebryci wśród fanów i fani wśród celebrytów (pol.). [dostęp 2012-12-31].
  55. 16. Ice Cube: Oakland Raiders, Los Angeles Lakers (ang.). bleacherreport.com. [dostęp 2012-12-31].
  56. a b Kanye West, Kim Kardashian i Khloe na meczu... (pol.). [dostęp 2012-12-31].
  57. 18. Snoop Dogg: L.A. Dodgers, L.A. Lakers, USC Trojans, Pittsburgh Steelers (ang.). [dostęp 2012-12-31].
  58. Gwiazdor piłki „niezidentyfikowanym fanem” (pol.). [dostęp 2012-12-30].
  59. Media Circus, czyli celebryci wśród fanów i fani wśród celebrytów (pol.). [dostęp 2012-12-31].
  60. Los Angeles Lakers: 5 Greatest Celebrity Fans – Jack Nicholson (ang.). bleacherreport.com. [dostęp 2012-12-31].
  61. Los Angeles Lakers Logos.
  62. Laker Jerseys (ang.). imageg.net. [dostęp 17 sierpnia 2008]. [zarchiwizowane z tego adresu (24 marca 2007)].
  63. Los Angeles Lakers Logo – Design and History (ang.). dinesh.com. [dostęp 17 sierpnia 2008].
  64. Lakers Roster 2019-20 (ang.).
  65. Meet Chinemelu Elonu (ang.). NBA.com. [dostęp 15 kwietnia 2014].
  66. Lakers acquire draft rights to Brad Newley (ang.). NBA.com. [dostęp 24 stycznia 2017].
  67. Los Angeles Lakers retire Kobe Bryant's No8 and No24 jerseys in NBA first (ang.). theguardian.com. [dostęp 19 grudnia 2017].
  68. Los Angeles Lakers retire Kobe Bryant's No8 and No24 jerseys in NBA first (ang.). theguardian.com. [dostęp 19 grudnia 2017].
  69. L.A. to Honor Great Minneapolis Lakers Teams and Players (ang.).
  70. a b NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  71. NBA Defensive Player of the Year Award Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  72. NBA Sixth Man of the Year Award Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  73. NBA Rookie of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  74. NBA Coach of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  75. NBA Executive of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  76. NBA Sportsmanship Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  77. IBM Award Recipients (ang.). basketball.realgm.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  78. a b c All-NBA Teams (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  79. a b All-Defensive Teams (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  80. a b All-Rookie Teams (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  81. NBA All-Star Game MVP's (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  82. Rookie Game Year-by-Year Results/MVPs (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  83. NBA Slam Dunk Contest Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  84. Los Angeles Lakers All-Star Game Selections (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 5 czerwca 2015].
  85. NBA ALL-STAR ROOKIE ROSTERS (ang.). nba-allstar.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  86. NBA Scoring Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  87. NBA Rebounds Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  88. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  89. NBA Steals Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  90. NBA Blocks Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  91. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Field Goal Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  92. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Free Throw Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  93. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for 3-Pt Field Goal Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  94. Los Angeles Lakers Franchise Index (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2019-04-11].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (klub koszykarski):
Na podstawie artykułu: "Los Angeles Lakers" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy