Lotar I


Lotar I w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lotar (Chlothar) I (ur. w 795, zm. 29 września 855 w Prüm) – najstarszy syn Ludwika I Pobożnego. W latach 840-855 król Franków (od sierpnia 843 tylko w Państwo środkowofrankijskim). W latach 817-855 Święty Cesarz Rzymski z dynastii Karolingów.

W 817 podniesiony przez ojca do rangi współcesarza króla Włoch. 5 kwietnia[1] 823 został koronowany w Rzymie na cesarza przez papieża Paschalisa I. W 833 na spotkaniu w Rothfeld pod Colmarem pojmał ojca i zmusił go do publicznej pokuty w kościele św. Medarda w Soissons. W 834 uwolnił Ludwika Pobożnego. W 840, po jego śmierci, został władcą całego państwa Franków. W 841 przegrał bitwę pod Fontenoy. 14 lutego 842 w Strasburgu bracia (Ludwik wraz z Karolem) ślubują sobie wzajemną wierność, sprzymierzając się przeciwko Lotarowi.

W 843 w Verdun synowie Ludwika Pobożnego: Lotar I, Karol II Łysy oraz Ludwik II Niemiecki zawarli traktat, na mocy którego podzielili między siebie państwo frankońskie

  • Najstarszy z synów, Lotar I, otrzymał wraz z tytułem cesarskim środkową część państwa franków Państwo środkowofrankijskie na które składała się Italia oraz szeroki pas ziem ciągnący się wzdłuż Renu od Alp aż po Morze Północne. Był to obszar niejednolity pod względem geograficznym i etnicznym.
  • Dzielnica położona na wschód od posiadłości Lotara, zamieszkana głównie przez ludność pochodzenia germańskiego, przekazana została Ludwikowi zwanemu później Niemieckim.
  • Część zachodnią, zasiedloną przez ludność mówiącą przeważnie językami romańskimi, otrzymał najmłodszy z braci, Karol II Łysy.

Podział ten położył podwaliny pod powstanie w przyszłości Francji, Niemiec i Włoch.

Wyznaczony przez ojca na sprawującego zwierzchnictwo nad młodszymi braćmi (Ludwikiem Niemieckim, Karolem Łysym) i strzegącego jedności państwa. W listopadzie 824[1] wydał ustawę Constitutio Romana, która zobowiązywała papieża do ślubowania wierności cesarzowi.

W 855 roku schorowany[2] Lotar zdecydował o podziale państwa pomiędzy swoich trzech synów:

Po tej decyzji wstąpił do Klasztoru w Prüm, gdzie zmarł po 6[2] dniach.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Praca zbiorowa: Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. T. 7. Mediaset Group SA, 2007, s. 526. ISBN 978-84-9819-814-0.
  2. a b Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Na Wyspach Brytyjskich. Karolingowie. T. 16. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 259. ISBN 83-7425-568-4.

Bibliografia | edytuj kod

  • Riché Pierre, Karolingowie. Ród który stworzył Europę, Warszawa 1997, ​ISBN 83-86857-13-7​.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Lotar I" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy