Lotokot malajski


Łasicolot malajski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Lotokot malajski) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łasicolot malajski[27], lotokot malajski[28] (Galeopterus variegatus) – gatunek ssaka z rodziny lotokotowatych (Cynocephalidae).

Spis treści

Zasięg występowania | edytuj kod

Łasicolot malajski występuje w zależności od podgatunku[29]:

Populacji z bardziej odległych wysp (Belitung, Karimata, Wyspy Anambas i Wyspy Natuna oraz Archipelag Riau i Wyspy Lingga) nie można przypisać do konkretnego podgatunku[29].

Taksonomia | edytuj kod

Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1799 roku francuski przyrodnik Jean-Baptiste Audebert nadając mu nazwę Galeopitecus variegatus[4]. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Audebert wskazał Jawę, w Indonezji[4][30]. Jedyny przedstawiciel rodzaju łasicolot[27] (Galeopterus) który opisał w 1908 roku brytyjski zoolog Oldfield Thomas[2].

Historycznie, na podstawie zmienności biogeograficznej i morfologicznej, opisano do 20 podgatunków, które zostały połączone w cztery podgatunki na podstawie cech czaszkowo-zębowych[29]. Badania oparte o szacunki rozbieżności molekularnej wskazują, że mogą to być odrębne gatunki i że istnieją dodatkowe nierozpoznane taksony; taksonomia G. variegatus wymaga ponownej oceny[29]. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają cztery podgatunki[29].

Etymologia | edytuj kod

  • Galeopterus: gr. γαλεη galeē lub γαλη galē „łasica”[31]; πτερον pteron „skrzydło”[32].
  • variegatus: łac. variegatus „wielobarwny”, od variare „urozmaicić barwami”, od varius „różnorodny, rozmaity”[33].
  • borneanus: Borneo, od mal. sułtanat Barunai lub Brunei, od sanskryckiego Váruna „woda, deszcz”[33].
  • peninsulae: łac. paeninsulae lub peninsulae „półwyspowy”, od paeninsula lub peninsula „półwysep”, od paene „prawie, blisko”; insula „wyspa”[33].
  • temminckii: Coenraad Jacob Temminck (1778–1858), holenderski zoolog[34].

Morfologia | edytuj kod

Długość ciała (bez ogona) 340–420 mm, długość ogona 170–280 mm, długość ucha 23–26 mm, długość tylnej stopy 72–80 mm; masa ciała 1,2–1,7 kg (samice są większe od samców)[35]. Wzdłuż boków ciała, pomiędzy kończynami mają obszerny fałd skórny stanowiący powierzchnię nośną, którą wykorzystują przy przeskakiwaniu lotem szybowcowym z drzewa na drzewo.

Tryb życia | edytuj kod

Lotokoty są roślinożerne. Zjadają owoce i kwiaty. Prowadzą nadrzewny i nocny tryb życia. Samica po dwumiesięcznej ciąży rodzi jedno młode.

Przypisy | edytuj kod

  1. Galeopterus variegatus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online]  (ang.).
  2. a b O. Thomas. The nomenclature of the flying-lemurs. „The Annals and Magazine of Natural History”. Eight series. 1, s. 254, 1908 (ang.). 
  3. Audebert 1799 ↓, s. ryc. i i s. 35–36.
  4. a b c Audebert 1799 ↓, s. ryc. ii i s. 37–38.
  5. A.G. Desmarest: Galeopitheque. W: Nouveau dictionnaire d’histoire naturelle, appliquée aux arts, à l’agriculture, à l’économie rurale et domestique, à la médecine, etc. Wyd. 2. Cz. 12. Paris: Chez Deterville, 1817, s. 376. (fr.)
  6. A.G. Desmarest: Mammalogie, ou, Description des espèces de mammifères. Cz. 1. Paris: Chez Mme. Veuve Agasse, imprimeur-libraire, 1822, s. 108, seria: Encyclopédie méthodique. (fr.)
  7. C.J. Temminck: Coup-d’oeil sur la faune des iles de la Sonde et de l’empire du Japon: discours préliminaire, destiné à servir d’introduction à la Faune du Japon. P. F. Siebold: Lugduni Batavorum, 1836, s. ix. (fr.)
  8. G.R. Waterhouse. On the Flying Lemurs (Galeopithecus). „Proceedings of the Zoological Society of London”. 6, s. 119, 1838 (ang.). 
  9. J.A. Wagner: Supplementband. W: J.Ch.D. von Schreber: Die Säugthiere in Abbildungen nach der Natur, mit Beschreibungen. Cz. 1: Die Affen und Fledenthiere. Erlangen: Expedition des Schreber’schen säugthier- und des Esper’schen Schmetterlingswerkes, 1840, s. 326. (niem.)
  10. Miller 1903 ↓, s. 46.
  11. Miller 1903 ↓, s. 47.
  12. Miller 1903 ↓, s. 49.
  13. Miller 1903 ↓, s. 50.
  14. Miller 1903 ↓, s. 51.
  15. Miller 1903 ↓, s. 53.
  16. O. Thomas. On Mammals from the Malay Peninsula and Islands. „The Annals and Magazine of Natural History”. Eight series. 2, s. 303, 1908 (ang.). 
  17. O. Thomas. On the Mammals Collected by Mr. H. C. Robinson on Tioman and Aor Islands, S. China Sea. „Journal of the Federated Malay States Museum”. 2, s. 102, 1909 (ang.). 
  18. M.W. Lyon. On a Collection of Mammals from the Batu Islands, West Sumatra. „The Annals and Magazine of Natural History”. Eight series. 1, s. 139, 1908 (ang.). 
  19. M.W. Lyon. Additional Notes on Mammals of the Rhio-Linga Archipelago, with Descriptions of New Species and a Revised List. „Proceedings of the United States National Museum”. 36 (1684), s. 486, 1909 (ang.). 
  20. Lyon 1911 ↓, s. 124.
  21. Lyon 1911 ↓, s. 125.
  22. Lyon 1911 ↓, s. 124.
  23. N.C.G.F. Gyldenstolpe. On a Collection of Mammals Made in Eastern and Central Borneo by Mr. Carl Lumholtz. „Kungliga Svenska vetenskapsakademiens handlingar”. 60 (6), s. 17, 1920 (ang.). 
  24. Á. Cabrera. Una nueva forma de caguan de la isla de Borneo. „Boletin de la Real Sociedad Espanola de Historia Natural”. 24, 1924 (hiszp.). 
  25. a b F.N. Chasen & C.B. Kloss. Two new races of Galeopterus. „Bulletin of the Raffles Museum”. 2, s. 11, 1929 (ang.). 
  26. B. Boeadi & R. Steinmetz 2008, Galeopterus variegatus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021 [online], wersja 2021-1 [dostęp 2021-07-17]  (ang.).
  27. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 28. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  28. Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 90. ISBN 83-01-14344-4.
  29. a b c d e C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 132. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  30. D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Galeopterus variegates. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-07-17].
  31. Jaeger 1944 ↓, s. 94.
  32. Jaeger 1944 ↓, s. 187.
  33. a b c J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology (ang.). W: Birds of the World [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. [dostęp 2021-07-17].
  34. B. Beolens, M. Watkins & M. Grayson: The Eponym Dictionary of Mammals. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2009, s. 407. ISBN 978-0-8018-9304-9. (ang.)
  35. J. Janecka & M. Janecka: Family Cynocephalidae (Colugos). W: R.A. Mittermeier & D.E. Wilson (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 8: Insectivores, Sloths and Colugos. Barcelona: Lynx Edicions, 2018, s. 285. ISBN 978-84-16728-08-4. (ang.)

Bibliografia | edytuj kod

Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Na podstawie artykułu: "Lotokot malajski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy