Lucjan Józef Kępiński


Lucjan Józef Kępiński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lucjan Józef Kępiński (ur. 9 marca 1892 w Dmeninie k. Radomska, zm. 14 czerwca 1979 w Łodzi) – uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej, dowódca batalionu „Łużki” Korpusu Ochrony Pogranicza, uczestnik kampanii wrześniowej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Lucjan Józef Kępiński urodził się 9 marca 1892 roku Dmeninie k. Radomska, w rodzinie Bronisława, sędziego, i Marcjanny z Tomczyków. Jego bratem był kapitan Mieczysław Kępiński, pełniący służbę w kwaterze głównej 1 Dywizji Pancernej, a braćmi stryjecznymi: pułkownik Józef Lucjan Kępiński (1900–1964) i profesor Felicjan Kępiński (1885–1966).

Lucjan Kępiński ukończył Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim i studia nauczycielskie.

Powołany w 1913 r. do armii rosyjskiej, został skierowany w 1914 r. do Mikołajewskiej Szkoły Wojennej w Kijowie, którą ukończył w stopniu porucznika w 1915 r. W 9 Zaamurskim pogranicznym pułku piechoty (armia rosyjska) odznaczony Orderem Kniazia św. Włodzimierza z mieczami i kokardą (nr 1113)[1] oraz Krzyżem św. Jerzego 3. stopnia[2] (nr 166139) za zasługi w boju pod Brzeżanami 18 czerwca 1917 r. Wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego, sformowanego z żołnierzy polskich w armii rosyjskiej w oparciu o 3 Dywizję Strzelców Polskich.

Jesienią 1918 r. zgłosił się do Wojska Polskiego. Rozkazem dowódcy 3 Dywizji Strzelców Polskich gen. Wacława Iwaszkiewicza w listopadzie 1918, skierowany do rozbrojenia Niemców w Skierniewicach.

Przyjęty formalnie 24 grudnia 1918 r. w szeregi Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika[3]. Rozkazami Szefa Sztabu Generalnego[4] skierowany z dniem 18.12. 1918 r.[5] do Piotrkowa Trybunalskiego pod rozkazy pułkownika Jana Rządkowskiego formującego 26 pułk piechoty (piotrkowski). Kompania szturmowej, którą dowodził, po wyszkoleniu wyszła ze składu pułku z początkiem lutego i już więcej do pułku nie wróciła[6]. W Wielkopolsce uczestniczył w tworzeniu przez Józefa Dowbor–Muśnickiego regularnych jednostek 4 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, formowanych przez płk. Stanisława Wilhelma Skrzyńskiego. Pod dowództwem gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, brał udział w ofensywie letniej 1919 r. Frontu Litewsko-Białoruskiego w walkach o wyzwolenie Inflant i ziemi po prawej stronie Dźwiny (Łotwa). Służył w 66 Kaszubskim pułku strzelców, którego szefostwo 24 października 1919 r. objął Józef Piłsudski.

W wojnie z bolszewikami w 1920 r. dowodził III batalionem 66 Kaszubskiego pułku piechoty im. Marszałka Józefa Piłsudskiego[7]. Wspierał grupę mjr. Jaworskiego w obronie Kalenkowicz. Pod Bobrujkami uczestniczył w rozbiciu bolszewickiego 216 pułku piechoty im. Lenina. Ranny w walce na linii Bugu 5 sierpnia 1920 r. Gen. Broni Józef Haller[8] w wykonaniu rozkazu Naczelnego Wodza nadał mu Krzyż Wojenny Virtuti Militari kl. V (Nr 265) „(…) za akcję pod Szumakami, gdzie porucznik Kępiński, dowiedziawszy się, iż połowa 10-tej Kompanji dostała się do niewoli, zebrał resztę tej Kompanji i mimo braku amunicji w walce na białą broń po zaciętej bitwie uwolnił z niewoli zebranych towarzyszów broni, pozostając mimo otrzymanej rany w szeregu. (…)”. W bitwie warszawskiej walczył pod komendą Naczelnego Wodza[9]. Dowodził III baonem 66 pp w zaczepnym manewrze znad Wieprza (16 sierpnia 1920 r.) pod Okrzeją, Łysobykami. W gwałtownej utarczce pod Seroczynem (17 sierpnia 1920 r.) batalion zniósł oddział piechoty rosyjskiej, wziął do niewoli szefa oddziału wywiadowczego dywizji, wielu jeńców i liczny tabor. Po wkroczeniu do Wyszkowa, mimo skrajnego zmęczenia i entuzjastycznego powitania mieszkańców, rzucił się w pościg za bolszewikami, dopadł ich i po krótkiej wymianie strzałów oraz uderzeniu na bagnety rozbił wroga pod Pierzchałami. W morderczym szturmie Twierdzy Horodec dniach 14–24 września 1920 r. bez pomocy ciężkiej artylerii i niezbędnych do tego środków technicznych[10] (nieustanne uderzenia i kontrataki, walka na kolby, bagnety, karabiny ręczne i maszynowe pod ostrzałem artylerii i kartaczy pociągów pancernych „Moskwa” i „Trockij”, wysadzanie mostów i unieszkodliwianie pancerek, okopywanie, forsowanie drutów i zasieków, okrążanie i wychodzenie z okrążenia) jako dowódca III batalionu i żołnierz odznaczył się męstwem i nieustępliwością w najcięższych i najkrwawszych walkach. Marszałek Józef Piłsudski na wniosek dowódcy pułku ppłk. Jarnuszkiewicza osobiście odznaczył go Krzyżem Walecznych (1246)[11].

Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej dowodził stacjonującym w Grudziądzu batalionem III/66 pp. (kaszubskim) w składzie 16 Dywizji Piechoty (Pomorskiej) – dowódca gen. Kazimierz Ładoś. W sierpniu 1923 roku powierzono mu pełnienie obowiązków dowódcy batalionu sztabowego 64 pułku piechoty[12]. W następnym miesiącu został przesunięty na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego[13][14]. W następnym roku został przesunięty na stanowisko komendanta składnicy wojennej[15]. 3 maja 1926 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 68. lokatą w korpusie oficerów piechoty[16]. W latach 1927–1929 był komendantem Rejonu Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego 16 DP. Na tym stanowisku propagował aktywność i sprawność fizyczną młodzieży oraz wspierał działalność Przysposobienia Wojskowego Kobiet[17]. W lipcu 1929 roku został przeniesiony do 65 pułku piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu detaszowanego w Gniewie[18]. Był członkiem Związku Żołnierzy I Polskiego Korpusu Wschodniego.

W marcu 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[19][20] i wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Łużki”[21].

21 marca 1935 roku został przeniesiony z KOP do Powiatowej Komendy Uzupełnień Skierniewice celem odbycia praktyki poborowej z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego[22]. W 1937 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta PKU Skierniewice[23]. 1 września 1938 roku dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Kraków Powiat, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”. W 1939 roku w dalszym ciągu pełnił służbę na tym stanowisku. 1 września 1939 roku był komendantem garnizonu Skierniewice[24].

W planie mobilizacyjnym 1939 r. przewidziany na dowódcę 18 pułku piechoty w II rzucie. Ośrodkiem zapasowym mobilizowania pułku miał być Łowicz. Szybki rozwój wypadków i rozkaz d-cy OK Łódź z 3 września 1939 r. skierowały wojsko z placu Skierniewice (rezerwiści i pozostałości pułków 26 DP Skierniewickiej) przez Grójec na Garwolin. W nocy 6/7 września 1939 r. po walce i silnym bombardowaniu ppłk Lucjan Kępiński (ostatni z wojskowych) opuścił m. Skierniewice, udając się z wojskiem na Grójec. W walce z niemiecką 1 DPanc., ośrodek ten został rozproszony w rej. Góry Kalwarii (wieś Drwalew) w dniach 8/9 września 1939 r. Ranny Lucjan Kępiński został wzięty do niewoli[25] .

Przebywał w sześciu obozach jenieckich, w tym w trzech karnych: Oflag II A Prenzlau – Angermunde numer jeniecki: 1385/II A, Stalag XXI A Schildberg (Ostrzeszów – do 15.12.1940 r.), Oflag VIII B Silberberg (Srebrna Góra w Górach Sowich – do 20.03.1940 r.), Oflag X A Sandbostel k. Hanoweru (do 06.07.1941 r.), Oflag XII A Hadamar k. Limburga (od 06 07.1941 r.), Oflag VII A Murnau (najpóźniej od września 1942 r.)[26]. Należał do starszyzny i uczestniczył w konspiracji obozowej[27].

Lucjan Kępiński powrócił do Polski we wrześniu 1945 r. Wstąpił do Wojska Polskiego. Od 19 października do 10 listopada 1945 roku był dowódcą 2 Oddziału Ochrony Pogranicza w Poznaniu[28]. Do 1947 roku był szefem Wydziału Wojsk Ochrony Pogranicza Poznańskiego Okręgu Wojskowego, a następnie dowódcą 13 pułku piechoty w Poznaniu. W latach 1947–1949 pełnił służbę w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie na stanowisku starszego wykładowcy taktyki. W 1949 roku wraz z napływem do Polski oficerów sowieckich zmuszony został do opuszczenia szeregów wojska. Był nauczycielem w Łodzi. Zmarł 14 czerwca 1979 roku w Łodzi. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym w Łodzi.

Pułkownik Lucjan Kępiński był żonaty z Marią Konstancją Białostocką herbu Jastrzębiec, z którą miał dwoje dzieci: Jerzego i Halinę.

Jerzy Kępiński był kapitanem Armii Krajowej, odznaczonym Krzyżem Virtuti Militari z nadania prezydenta RP w Londynie, dwukrotnie Krzyż Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Partyzanckim.

Halina Kępińska—Bazylewicz ps. „Kora” – doktor nauk medycznych, podpułkownik Armii Krajowej, odznaczona Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Partyzanckim.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rozkaz z dnia 20. X. 1917 r. nr 1113; dokument pułkowy Nr 0316 z dnia 4 grudnia 1917 r.
  2. Dokument pułkowy Nr 0293 z dnia 2 grudnia 1917 r.
  3. Dekret71 Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego z dnia 24 grudnia 1918 r. [W:] Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 Warszawa z 12 stycznia 1919 r. poz. 71
  4. Rozkaz Szefa Sztabu Generalnego gen. Szeptckiego z 24 grudnia 1918 r. [W:] Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 Warszawa z 12 stycznia 1919 r. poz. 154
  5. Rozkaz Nr 218 Szefa Sztabu Generalnego z dnia 18.12. 1918 r. [W:] Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 5 Warszawa z 18 stycznia 1919 r. poz. 218
  6. Abramowicz i Kreis 1929 ↓, s. 9.
  7. Jankiewicz 1929 ↓.
  8. Rozkaz z 8 sierpnia 1920 r. Biuro Dowódcy Frontu Południowo – Wschodniego, E. 230/CAB
  9. Jankiewicz 1929 ↓, s. 22.
  10. Jankiewicz 1929 ↓, s. 30.
  11. Wniosek nr 6210 ppłk. Jarnuszkiewicza z 5 listopada 1920 r. Lachowicze.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 31 lipca 1923 roku, s. 498.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 62 z 25 września 1923 roku, s. 579.
  14. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 308, 410.
  15. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 276, 354.
  16. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 126.
  17. Kępiński 1929 ↓, s. 113-118.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 253.
  20. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29, 905.
  21. Wspomnienia córki Haliny Kępińskiej-Bazylewicz: ojciec był dowódcą na najbardziej na północ wysuniętej rubieży Polski i na bardzo rozległym odcinku granicy z Sowietami. Co pewien odcinek były strażnice graniczne Ćwiecino, Malaszki, Hermanowice, Dzisna nad rzeką Dźwiną. Po drugiej stronie granicznej rzeki widać było Połock. Bataliony w Korpusie Ochrony Pogranicza były liczbowo i wyposażeniowo o wiele większe niż te wewnątrz kraju. W składzie 5 batalionu KOP poza kompaniami piechoty i ckm, był pluton saperów, pluton łączności, pluton kolarzy i nade wszystko szwadron kawalerii. [W:] Halina Kępińska-Bazylewicz: Łączniczka „Kora” s. 115
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 marca 1935 roku, s. 35.
  23. Jarno 2001 ↓, s. 171.
  24. Jarno 2001 ↓, s. 309.
  25. Relacja płk Lucjana Kępińskiego z dnia 19 sierpnia 1947 r. Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. III -3.29. 108
  26. Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu, akta o sygnaturze WASt-Oflag VII A, l. 16, WASt-Oflag VIII B, l. 37, WASt-Oflag XII A, l. 56, WASt-Oflag X A, l. 60,
  27. „Przerzucano go, co jakiś czas z obozu do obozu.. Na początku był w Oflagu II A Prenzlau, następnie w Oflagu XXI Ostrzeszów. Stamtąd został wywieziony do twierdzy w Kłodzku, a następnie do twierdzy Silberberg (dziś Srebrna Góra w Sowich Górach) Oflag VIIIB. W istocie było to ciężkie więzienie, a nie obóz jeniecki. Skutkiem interwencji Międzynarodowego Czerwonego Krzyża z Genewy jeńców polskich przeniesiono stamtąd do innych obozów. Lucjan Kępiński trafił do Sandbostel koło Hanoweru Oflag I -wieczne błoto i nieustanna wilgoć. Wreszcie Oflag XIIA Hadamar koło Limburga w Hesji.” [W:] Halina Kępińska – Bazylewicz: Łączniczka „Kora” s. 117
  28. http://www.nadodrzanski.strazgraniczna.pl/historia/dowodcy-i-komendanci.html

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Lucjan Józef Kępiński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy