Lucjan Miładowski


Lucjan Miładowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lucjan Miładowski (ur. 29 sierpnia 1897 w Sokołówce koło Grodna, zm. 1975) – major piechoty Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był uczestnikiem III powstania śląskiego i członkiem Grupy Wawelberg. W 1923 roku pełnił służbę w 21pułku piechoty w Warszawie[1]. W styczniu 1925 roku został przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej[2], a następnie przeniesiony służbowo do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych.

Był uwikłany w sprawę „zaginięcia” generała brygady Włodzimierza Zagórskiego.

W grudniu 1926 roku został przydzielony do Samodzielnego Referatu Personalnego przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych na stanowisko referenta[3]. Na początku 1935 został wyznaczony na stanowisko adiutanta Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych marszałka Józefa Piłsudskiego[4]. 27 czerwca 1935 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Z dniem 1 sierpnia 1935 roku został przydzielony do Prezydium Rady Ministrów na sześciomiesięczną praktykę[6]. Później został przeniesiony w stan spoczynku[7].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 433.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 30 stycznia 1925 roku, s. 47.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 31 grudnia 1926 roku, s. 457.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 marca 1935 roku, s. 30.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 67.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 102.
  7. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1937 roku, s. 38.
  8. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 62.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 19 marca 1934 roku, s. 105.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Lucjan Miładowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy