Ludwik Jurkiewicz


Ludwik Jurkiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Jurkiewicz (ur. 31 lipca 1887 w Kowlu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, kawaler Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys | edytuj kod

Syn Feliksa i Stefanii z Miaskowskich. Po ukończeniu szkoły oficerskiej pełnił zawodową służbę wojskową w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1909, w stopniu podporucznika, pełnił służbę w 3 Wschodniosyberyjskim Dywizjonie Moździerzy w Niżnieudinsku, który wchodził w skład 3 Syberyjskiego Korpusu Armijnego. W latach 1914–1917, w szeregach armii rosyjskiej, walczył na frontach I wojny światowej.

W latach 1917–1920 walczył w I Korpusie Polskim w Rosji, a następnie w Wojsku Polskim na Syberii. Od sierpnia 1918, w powołanym wówczas Dowództwie Wojsk Polskich we Wschodniej Rosji i Syberii, kierował Wydziałem V Artylerii. Od grudnia 1918 do stycznia 1920 dowodził I dywizjonem 5 pułku artylerii polowej, który wchodził w skład 5 Dywizji Strzelców Polskich. Równocześnie, od 24 grudnia 1919, był komendantem pociągu pancernego „Poznań II”, który został zdobyty w walce ze zbuntowanymi oddziałami admirała Kołczaka na stacji kolejowej Tajga. 10 stycznia 1920, po kapitulacji Wojsk Polskich, uniknął bolszewickiej niewoli i podjął próbę dotarcia z Klukwiennej do Mandżurii. 4 marca 1920 przybył do Harbinu. 15 kwietnia wypłynął z portu Dairen na pokładzie parowca „Jarosław”. 1 lipca 1920 przypłynął do Gdańska.

12 lipca 1920, w Grudziądzu, objął dowództwo dyonu syberyjskiego artylerii w składzie Brygady Syberyjskiej. 23 października 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika z dniem 1 kwietnia 1920 „w kawalerii, w grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”[1]. W latach 1921–1929 dowodził 30 pułkiem artylerii polowej we Włodawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 16. lokatą w korpusie oficerów artylerii[2]. 31 marca 1924 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1929 został wyznaczony na stanowisko szefa 2 Okręgowego Szefostwa Uzbrojenia w Lublinie[3]. W styczniu 1931 został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów uzbrojenia, z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku oraz starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 1,1 lokatą[4]. W sierpniu 1931 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II[5]. Z dniem 30 listopada 1931 został przeniesiony w stan spoczynku[6]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Biała Podlaska. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX i był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[7].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[8]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

 Osobny artykuł: Awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 41 z 27 października 1920 r., poz. 978, s. 1086.
  2. Rocznik oficerski 1923, s. 773, 814.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 22 marca 1929 r., s. 100.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 28 stycznia 1931 r., s. 8.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 3 sierpnia 1931 r., s. 227.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 14 z 23 grudnia 1931 r., s. 417.
  7. Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 363, 1029.
  8. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885.
  9. Dekret Wodza Naczelnego L. 3424 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1723).
  10. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 2/1931, s. 81.

Bibliografia | edytuj kod

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924 i 1928.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, opracowanie zespołowe pod kierunkiem Jędrzeja Tucholskiego, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​.
  • Stanisław Jaskulski, 30 Poleski Pułk Artylerii Lekkiej. Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, zeszyt 105, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1997, ​ISBN 83-87103-41-1​.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ludwik Jurkiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy