Ludwik Kubasiewicz


Ludwik Kubasiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Franciszek Kubasiewicz (ur. 19 sierpnia 1894 w Dobromilu, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego. Ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ludwik Franciszek Kubasiewicz urodził się 19 sierpnia 1894 w Dobromilu, pod zaborem austriackim w ówczesnym Królestwie Galicji i Lodomerii, w rodzinie Leopolda i Marii z Andrusikiewiczów. Przed wybuchem I wojny światowej był członkiem Strzelca. W czasie I wojny światowej służył w Legionach w I Brygadzie Legionów Polskich. Walczył w szeregach 5 pułku piechoty, został ranny pod Polską Górą. Po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej.

Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów. W szeregach pułku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Pozostał w macierzystym 5 pułku[1][2]. Z dniem 26 lutego 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Pełnił służbę w 20 batalionie granicznym. 18 lutego 1928 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 118. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. W kwietniu tego roku został przeniesiony z KOP do 56 pułku piechoty w Krotoszynie na stanowisko dowódcy III baonu[4][5]. W marcu 1931 roku został przeniesiony do 42 pułku piechoty w Białymstoku na stanowisko batalionu[6][7]. W czerwcu 1933 został komendantem placu Osowiec[8]. Po 1934 został przeniesiony w stan spoczynku. W czasie mobilizacji w 1939 roku został przydzielony do Okręgu Korpusu Nr I.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Figuruje w wykazie, poz. 1689. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[9]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 137, 467.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 133, 360.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 178.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 70, 183.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 32, 572.
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 28 czerwca 1933 r., Nr 8, s. 131.
  9. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 29, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ludwik Kubasiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy