Ludwik Sitowski


Ludwik Sitowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Sitowski (ur. 29 marca 1880 w Nowym Sączu, zm. 20 listopada 1947 w Poznaniu) – polski naukowiec, zoolog, entomolog. W latach 1925–1926 rektor Uniwersytetu Poznańskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Jana (sędziego) i Zofii z Myszkowskich. Po ukończeniu gimnazjum w Nowym Sączu, rozpoczął studia w zakresie nauk przyrodniczych na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego pod kierunkiem Antoniego Wierzejskiego i Henryka Hoyera. Został nauczycielem gimnazjum św. Anny w Krakowie, jednocześnie od 1909 był asystentem Wierzejskiego[1].

W październiku 1919 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu zoologii, a 4 listopada 1919 został mianowany na profesora nadzwyczajnego. Od 1919 do 1939 roku i w latach 1945–1947 był kierownikiem Katedry Zoologii i Entomologii, która powstała w 1919 roku jako jedna z pierwszych sześciu katedr na sekcji leśnej Wydziału Rolniczo-Leśnego Wszechnicy Piastowskiej w Poznaniu[2]. Prekursor metody biologicznego zwalczania owadów szkodników (głównie leśnych). Został uznany za światowy autorytet w dziedzinie pasożytniczych owadów[3]. Wspólnie z żoną Zofią prowadził liczne pionierskie prace nad biologią i zwalczaniem owadów szkodliwych[4] m.in. sówki choinówki, borecznika, barczatki sosnówki, brudnicy mniszki, korników za pośrednictwem pasożytów owadzich z rodzin Ichneumonidae, Tachinidae, Chalcididae i Braconidae[5]. Zajmował się także zoogeografią Pienin, fizjologią owadów oraz pszczelarstwem[6].

W 1921 r. został mianowany profesorem zwyczajnym. W latach 1920–1921 sprawował funkcję dziekana.

W latach 1925–1926 był rektorem Uniwersytetu Poznańskiego. Mimo, że jego kadencja przypadła na trudny okres kryzysu ekonomicznego państwa, zdołał pokonywać trudności finansowe uczelni.

W czasie II wojny światowej przebywał w rodzinnej posiadłości, w Krościenku nad Dunajcem, w Pieninach, gdzie kontynuował badania. W połowie 1944 roku w posiadłości, którą posiadał wraz z żoną – Zofią Dziewolską, udzielił schronienia i przestrzeni pod laboratorium, pracującemu nad szczepionką na dur plamisty (powszechnie zwany tyfusem) profesorowi Rudolfowi Weiglowi[7][8].

Śmierć | edytuj kod

Zmarł w Poznaniu 20 listopada 1947 w drodze na wykład. Pochowany został na cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya w Poznaniu (kw. św. Barbary-rząd 19-grób 8).

grób prof. Ludwika Sitowskiego na cmentarzu Sołackim

Przypisy | edytuj kod

  1. Bożena Knopek, Maria Zielińska, Wielkopolski Słownik Biograficzny Polskie towarzystwo historyczne, Państwowe Wydawn. Nauk., 1981, ​ISBN 83-01-02722-3​, ​ISBN 978-83-01-02722-3
  2. Katedra Entomologii Leśnej
  3. Anna Krzysztofowicz, Folia zoologica, Wydania 36-37, Państwowe wydawnictwo naukowe, 1991, ​ISBN 83-01-10152-0​, ​ISBN 978-83-01-10152-7
  4. Rudowski Jan-Rząśnicki Adolf, Polski Słownik Biograficzny, t. 33 Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Instytut Historii PAN, 1935
  5. Witold Jakóbczyk, Stefan Weyman, Nauka w Wielkopolsce, przeszłość i teraźniejszość: studia i materiały, Wydawnictwo Poznańskie, 1973
  6. Henryk Bonecki, Józef Barbag, Encyklopedia powszechna PWN, Tom 4, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973
  7. Mariusz Urbanek: Prof. Rudolf Weigl: pogromca tyfusu . Dwukrotnie otarł się o Nagrodę Nobla (pol.). www.polityka.pl, 20170808T165200+0200. [dostęp 2019-02-15].
  8. Ludwik Sitowski (pol.). www.ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2019-02-15].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ludwik Sitowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy