Ludzie stamtąd


Ludzie stamtąd w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludzie stamtąd – zbiór opowiadań Marii Dąbrowskiej z 1926.

Zbiór składa się z 8 opowiadań, określanych też jako nowele. Akcja opowiadań rozgrywa się w tym samym czasie i miejscu (majątek ziemski pod Kaliszem na początku XX wieku) na wsi wśród ludzi z niższych warstw (służba folwarczna, robotnicy roli). Opowiadania należą do nurtu prozy psychologicznej. Bohaterowie ukazani są w sposób zindywidualizowany. Język utworów jest lekko stylizowany z elementami gwary ludowej.

W skład cyklu wchodzą opowiadania:

  1. Dzikie ziele
  2. Łucja z Pokucic
  3. Szklane konie
  4. Noc ponad światem
  5. Pocieszenie
  6. Tryumf Dionizego
  7. Najdalsza droga
  8. Zegar z kukułką

Bibliografia | edytuj kod

  • Grzegorz Gazda: Dwudziestolecie międzywojenne. Słownik literatury polskiej. Gdańsk: słowo / obraz terytoria; Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe, 2008, s. 122. ISBN 978-83-7420-110-0.
  • Jerzy Kwiatkowski: Dwudziestolecie międzywojenne. Wyd. III - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 232, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13851-6.
Na podstawie artykułu: "Ludzie stamtąd" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy