Lutnik


Lutnik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Lutniczka w warsztacie, Cremona, Włochy

Lutnik – rzemieślnik zajmujący się lutnictwem, to znaczy buduje lub naprawia szyjkowe instrumenty strunowe. Słowo pochodzi od włoskiego „liutajo”, czym pierwotnie określano zajmującego się budowaniem lutni. Oprócz wymienionych czynności, niektórzy lutnicy zajmują się renowacją i rekonstrukcją instrumentów smyczkowych, a także korektą smyczków.

Rzemiosło lutnika zwykle dzieli się na dwie kategorie:

  1. chordofony szarpane, instrumenty strunowe, które są szarpane lub brzdąkane
  2. instrumenty smyczkowe

Większość instrumentów szyjkowych jest obecnie wytwarzanych seryjnie, a u lutników zaopatrują się tylko profesjonalni artyści.
W pierwszej kategorii są: bandżo, buzuki, cytra, gitara, harfa, kantele, kitara, kora, koto, lutnia, teorban, kobza, bandura, lira, pipa, mandolina i ukulele

W drugiej kategorii są: wiolonczela, kontrabas, skrzypce, altówka, sarangi.

Bibliografia | edytuj kod

  • Szulc Z. Słownik lutników polskich, Poznań, 1953
Na podstawie artykułu: "Lutnik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy