Małgorzata III Flandryjska


Małgorzata III Flandryjska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Małgorzata III (ur. 13 kwietnia 1350, zm. 16 marca 1405) – hrabina Flandrii, Artois, Burgundii, Rethel i Nevers, córka hrabiego Ludwika II de Male i Małgorzaty, córki księcia Brabancji Jana III.

W 1357 r. poślubiła Filipa I (1346 – 21 listopada 1361), księcia Burgundii, syna Filipa Burgundzkiego, hrabiego Owernii, i Joanny I, córki Wilhelma XII z Owernii. Filip zmarł jednak na zarazę już w 1361 r. nie pozostawiając męskiego potomka.

Drugie małżeństwo Małgorzata zawarła 19 czerwca 1369 r. w Gandawie z Filipem II Śmiałym (15 stycznia 1342 – 27 kwietnia 1404), nowego księcia Burgundii, młodszego syna Jana II Dobrego, króla Francji, i Bonny, córki Jana I Luksemburskiego, króla Czech. Filip i Małgorzata mieli razem pięciu synów i cztery córki:

Po śmierci ojca w 1384 r. odziedziczyła hrabstwa Flandrii, Burgundii, Artois, Nevers i Rethel. Hrabstwo Nevers zostało rychło przekazane jej najstarszemu synowi. Rethel otrzymał jej młodszy syn, Antoni, w 1402 r. Pozostałe hrabstwa Małgorzata dzierżyła aż do swojej śmierci w 1405 r. (rok po śmierci swojego męża). Odziedziczył je jej najstarszy syn, Jan.

Według Guizota ojciec Małgorzaty nie chciał aby jego córka wyszła za Francuza, skłaniając się bardziej ku angielskim kandydatom. Został jednak przekonany przez swoją matkę, Małgorzatę Burgundzką.

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Małgorzata III Flandryjska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy