Mały gończy gaskoński


Mały gończy gaskoński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mały gończy gaskońskirasa psa, należąca do grupy psów gończych, zaklasyfikowana do sekcji średnich psów gończych. Według klasyfikacji FCI podlega próbom pracy[1].

Spis treści

Rys historyczny | edytuj kod

Mały gończy gaskoński to stara rasa, wywodząca się od dużych gończych gaskońskich. Rasa ta długo pozostawała w ukryciu, ponieważ gończe z Gaskonii były hodowane jedynie przez myśliwych i tylko jako psy użytkowe. Hodowcy przeważnie nie rejestrowali miotów w organizacjach kynologicznych, a tym bardziej nie pokazywali ich na wystawach.

Historia zarówno małych, jak i dużych gończych gaskońskich zaczęła się we Francji i sięga wieku XIV, kiedy to Gaston Phoebus – hrabia de Foix i autor „Księgi Łowów” – wyhodował słynną wówczas sforę „błękitnych psów”, które radziły sobie z wilkami, a także polowały na niedźwiedzie i dziki. Przez kolejne stulecia, poprzez starannie ukierunkowaną hodowlę, stworzono dwie odmiany gończego gaskońskiego – małą i dużą, także odmiana mniejsza jest wynikiem celowej redukcji wzrostu dużego gończego gaskońskiego, bezpośrednio związanej z jej użytkowością. Mniejszy gończy był potrzebny do polowania na zające i inną drobną zwierzynę.

Pierwsze wzmianki o małych gończych gaskońskich pojawiają się w piśmiennictwie XVIII wieku. Jednym z udokumentowanych opisów rasy mały gończy gaskoński jest opis sfory trzymanej na dworze biskupa Poitiers. Foundras – Chateauthiers (17201773) tak ją przedstawił:

„Są niewielkie i lekkie, lecz silne, mają mocne grzbiety, cienkie ogony, zaś uszy ich są miękkie i pofałdowane. Ich charakterystyczna maść nie zmienia się nawet wtedy, gdy zmokną podczas polowania w porannej rosie. Polują uważnie. Mają piękny, głęboki głos”.

Wygląd | edytuj kod

Głowa suki rasy mały gończy gaskoński

Mały gończy gaskoński przypomina wyglądem swego większego krewniaka – dużego gończego gaskońskiego, ma nieco bardziej zwartą sylwetkę i lżejszą głowę. Główną różnicą pomiędzy tymi dwiema rasami gończych gaskońskich jest wzrost – u małego gończego gaskońskiego waha się on w granicach od 52 do 58 cm dla psów oraz od 50 do 56 cm dla suk, zaś duży gończy gaskoński osiąga nawet 72 cm.

Budowa | edytuj kod

Według wzorca FCI, który został opublikowany w wersji obowiązującej 24 stycznia 1996 roku, mały gończy gaskoński:

  • Jest psem średniej wielkości, proporcjonalnym, dystyngowanym
  • W budowie anatomicznej:
    • Czaszka widziana od przodu jest lekko wysklepiona, niezbyt szeroka; guz potyliczny lekko zaznaczony. Widziana z góry ma słabo wyrażony kształt owalny. Czoło pełne. Stop słabo zaznaczony.
    • Trzewioczaszka: Nos czarny, szeroki, nozdrza rozwarte. Kufa tej samej długości co czaszka, mocna, często lekko wysklepiona. Szczęki/uzębienie: zgryz nożycowy. Siekacze osadzone prostopadle do szczęk. Wargi niezbyt grube i niezbyt rozwinięte. Warga górna zakrywa dolną. Policzki suche. Oczy owalne, brązowe, o łagodnym wyrazie. Uszy niezbyt grube, pofałdowane, sięgające co najmniej do końca nosa.
    • Szyja jest długa, z nieznacznym podgardlem.
    • Tłów posiada grzbiet dobrze związany. Lędźwie dobrze związane, niezbyt długie. Zad lekko spadzisty. Klatka piersiowa długa, sięgająca łokci; przedpiersie dość dobrze rozwinięte. Żebra lekko zaokrąglone. Brzuch płaski i głęboki.
    • Ogon jest cienki, sięgający do stawu skokowego. W ruchu noszony dumnie, szablasto wygięty.
    • Kończyny przednie są dość mocne. Łopatka umięśniona, średnio kątowana. Łokieć dobrze przylegający do tułowia. Przedramię o dobrym kośćcu.
    • Kończyny tylne proporcjonalne. Udo dość długie, muskularne, ale nie przesadnie. Staw skokowy szeroki, lekko kątowany, nisko osadzony. Łapy owalne, palce suche i zwarte. Opuszki i pazury czarne.
    • Chody regularne i swobodne.
    • Skóra jest sprężysta, czarna lub z dużą ilością czarnych plam, nigdy nie całkowicie biała.

Śluzówki czarne.

Szata i umaszczenie | edytuj kod

Włos jest krótki, półgruby oraz obfity. Umaszczenie w całości cętkowane (czarno-białe), co nadaje maści odcień niebiesko-łupkowy; z czarnymi łatami różnej wielkości lub bez łat. Dwie czarne łaty zwykle umiejscowione są po obu stronach głowy, pokrywając uszy, obejmując oczy i sięgając do policzków. Nie łączą się one na czaszce, pozostawiając białą strzałkę pośrodku, w środku której często znajduje się małe czarne znaczenie, owalnego kształtu, charakterystyczna dla rasy. Nad łukiem brwiowym znajdują się dwie plamki podpalane o mniej lub bardziej żywym kolorze. Ślady podpalania znajdują się także na policzkach, na wargach, na wewnętrznej powierzchni uszu, na kończynach i pod ogonem. Według standardu wadami są wszelkie odchylenia od powyższego opisu, a wady dyskwalifikujące to:

  • brak typu,
  • przodozgryz lub tyłozgryz,
  • oko jasne,
  • wszelkie inne maści poza przewidzianymi przez wzorzec,
  • widoczne kalectwo,
  • poważne wady anatomiczne,
  • osobniki tchórzliwe lub agresywne.
Mały gończy gaskoński należy do ras dobrze pracujących w zespole

Zachowanie i charakter | edytuj kod

Mały gończy gaskoński to pies o czułym węchu, który wykorzystuje podczas polowania, dostosowuje się do innych psów i pracy w grupie, stąd dobrze poluje w sforach. Wymaga konsekwentnego prowadzenia. Jako inteligentny i wytrwały przedstawiciel ras myśliwskich chętnie się uczy i wykonuje polecenia swego przewodnika. Jest psem przyjaznym, bez skłonności do agresji.

Użytkowość | edytuj kod

Mały gończy gaskoński potrzebuje dużo ruchu. Realizuje się na konkursach tropowców i dzikarzy, a także w zwykłej zabawie w szukanie przedmiotów. Małe gończe gaskońskie potrafią trzymać się tropu nawet przy niesprzyjającej pogodzie i w trudnym terenie. Wytrwałe, silne i chętnie współpracujące z człowiekiem, nadają się do polowania na zające, ale także na dziki, lisy i inną zwierzynę.

Mały gończy gaskoński jest wszechstronnym psem myśliwskim, używanym do polowania z bronią palną, czasami do polowania par force. Najczęściej używany do polowania na zające, ale poluje także na grubą zwierzynę.

Popularność | edytuj kod

Ze względu na swoje uniwersalne cechy użytkowe i charakterologiczne mały gończy gaskoński jest popularną rasą psów myśliwskich w południowo-zachodniej części Francji.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 259.

Bibliografia | edytuj kod

  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-9.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003, ​ISBN 83-7073-372-7
  • Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom II, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2001, ​ISBN 83-7073-220-8
Na podstawie artykułu: "Mały gończy gaskoński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy