Maciej Kozłowski (aktor)


Maciej Kozłowski (aktor) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maciej Marian Kozłowski[1][2] (ur. 8 września 1957 w Kargowej, zm. 11 maja 2010 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny. Często bywał obsadzany w roli twardzieli i czarnych charakterów. Wystąpił w filmach takich jak Kingsajz (1987), Kroll (1991), Psy (1992), Lista Schindlera (1993), Nic śmiesznego (1995), Kiler (1997) i Ogniem i mieczem (1999), a także jako Waldemar Jaroszy w serialu M jak miłość (2002–2005, 2009, 2010)[3]. Był znany z działalności sportowej jako zadeklarowany fan piłki nożnej i obrońca Reprezentacji Artystów Polskich pod wodzą Olafa Lubaszenki. W 2005 został uhonorowany Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Spis treści

Wczesne lata | edytuj kod

Urodził się i wychowywał w Kargowej[4], koło Zielonej Góry. Jego ojciec prowadził zakład fotograficzny[5]. W 1964 rozpoczął naukę w miejscowej Szkole Podstawowej w Kargowej, gdzie brał udział w szkolnych przedstawieniach[6]. Po rozwodzie jego rodziców, wychowywała go matka, Lucyna Kozłowska[7]. W 1969 wraz z rodziną przeprowadził się do Zgierza. Jako nastolatek dorabiał handlując walutami w Budapeszcie. Z powodu konfliktów z nauczycielami został wydalony z liceum. Odnosił jednak sukcesy piłkarskie. W wieku 17 lat grał w piłkę nożną w III lidze w Miejskim Klubie Piłkarskim Boruta Zgierz[8]. Maturę zdał mając 21 lat, po ukończeniu Technikum Gospodarki Wodnej w Zgierzu. Odbył służbę wojskową. Dwukrotnie próbował dostać się do PWSFTviT w Łodzi. W 1984 ukończył Wydział Aktorski tej uczelni[9].

Kariera ekranowa | edytuj kod

W czasie studiów trafił na szklany ekran jako dworzanin w serialu Janusza Majewskiego Królowa Bona (1980) z Aleksandrą Śląską w roli tytułowej. Wkrótce wystąpił na kinowym ekranie jako młody gospodarz Piotr Wołosz w dramacie wojennym Juliusza Janickiego Nie było słońca tej wiosny (1983) u boku Ernestyny Winnickiej, ekranizacji noweli Andrzeja Kijowskiego Mgła (1983) i dramacie wojennym Jerzego Hoffmana Wedle wyroków twoich... (1983). W serialu Marka Piestraka Przyłbice i kaptury (1985) na motywach powieści Kazimierza Korkozowicza jako Benko próbował odbić żonę Zytę (Bożena Krzyżanowska) z rąk Krzyżaków. Był Szatanem - Nieznajomym w filmie Wojciecha Jerzego Hasa Osobisty pamiętnik grzesznika przez niego samego spisany (1985). W komedii Juliusza Machulskiego Kingsajz (1987) zagrał Wasia, groźnego krasnala działającego na rozkaz Kilkujadka (Jerzy Stuhr). Wystąpił potem w serialu Pogranicze w ogniu (1988-1991) w roli oficera niemieckiego wywiadu wojskowego majora von Seebohma, komediodramacie Wojciecha Marczewskiego Ucieczka z kina „Wolność” (1990) jako aktor amerykański i debiucie reżyserskim Władysława Pasikowskiego Kroll (1991) w roli kapitana.

Wizerunek ekranowy Macieja Kozłowskiego w latach 90. ukształtowało kilka ról gangsterów i bandytów, w tym Barański, który podlegał Grossowi (Janusz Gajos) w jednym z najsłynniejszych polskich filmów sensacyjnych Pasikowskiego Psy (1992) i postać „Aliego”, szefa warszawskiej mafii w filmie sensacyjnym Jacka Skalskiego Miasto prywatne (1994). W adaptacji opowiadania Tadeusza Borowskiego Pożegnanie z Marią (1993) w reż. Filipa Zylbera wystąpił jako milczący woźnica, wywożący pod plandeką Żydów z getta. Był esesmanem w dramacie wojennym Stevena Spielberga Lista Schindlera (1993). W komediodramacie Marka Koterskiego Nic śmiesznego (1995) zagrał Maćka, przyjaciela Adasia Miauczyńskiego. Jednak za najważniejszą rolę filmową Maciej Kozłowski uważał kreację atamana kozackiego Maksyma Krzywonosa w ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza Ogniem i mieczem (1999) w reż. Jerzego Hoffmana[10][11][12]. Grywał też w innych głośnych ekranizacji polskiej literatury: Wiedźmin (2001) Marka Brodzkiego jako Gwidon-Falwick i Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem (2003) Józefa Ignacego Kraszewskiego w reż. Hoffmana w roli Smerdy, dowódcy wojsk Popiela. Za jego życiową rolę krytycy uznali kreację Tadeusza Grzemielewskiego, złamanego w śledztwie Urzędu Bezpieczeństwa towarzysza broni generała Emila „Nila” Fieldorfa w dramacie historycznym Ryszarda Bugajskiego Generał Nil (2009)[13].

Popularność przyniosły mu też role w serialach takich jak Matki, żony i kochanki, Dom, 13 posterunek czy Na dobre i na złe. Największą rolę serialową, Waldemara Jaroszego, zagrał w M jak miłość (w latach 2002–2005, 2009, 2010).

Kariera teatralna | edytuj kod

W 1983 oficjalnie zadebiutował w Teatrze Ósmego Dnia w spektaklu Zbigniewa Herberta Raport z oblężonego Miasta. W łódzkim Teatrze Studyjnym’83 im. Juliana Tuwima został obsadzony w roli pełnomocnika w Ambasadorze (1983) Sławomira Mrożka w reż. Jana Machulskiego i w roli delegata w Balu manekinów Bruna Jasieńskiego w reż. Bogdana Michalika. W latach 1983–1988 był związany z Teatrem Nowym w Poznaniu[14], gdzie ściągnęła go ówczesna dyrektorka Izabella Cywińska[15], by wystąpił jako marynarz w jej przedstawieniu Jezioro Bodeńskie (1984) Stanisława Dygata. W 1985 otrzymał nagrodę za najlepszą kreację młodego aktora na Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie za rolę w sztuce Audiencja III Bogusława Schaeffera. W latach 1988–1993 był aktorem Zespołu Janusza Wiśniewskiego przy stołecznym Centrum Sztuki Studio, gdzie grał m.in. rolę Konia w Olśnieniu.

Od 1997 do śmierci był związany z warszawskim Teatrem Narodowym, gdzie grał w spektaklach: Noc listopadowa. Sceny dramatyczne (1997) Stanisława Wyspiańskiego w reż. Jerzego Grzegorzewskiego jako generał Józef Chłopicki, Dialogus de Passione abo Żałosna tragedyja o Męce Jezusa (1998) w reż. Kazimierza Dejmka w roli kata, Wesele (2000) Wyspiańskiego w reż. Grzegorzewskiego jako Wojtek, Kurka wodna (2002) Witkacego w reż. Jana Englerta jako Izaak Widmower i Wiele hałasu o nic (2008) Williama Shakespeare’a w reż. Macieja Prusa w roli Don Juana. Za najważniejszą kreację teatralną Maciej Kozłowski uważał wcielenie się w postać niezrównoważonego psychicznie Jake’a w spektaklu Teatru Telewizji Zagubieni (1995) Sama Sheparda w reż. Macieja Dejczera[16].

Działalność dodatkowa | edytuj kod

  • W czasie gdy nie miał propozycji ról, zarabiał pracując na budowie, handlując starymi meblami i prowadząc punkt ksero. Często odwiedzał targ staroci na warszawskim Kole. Był też współwłaścicielem agencji ochrony.
  • Na początku lat 90. XX wieku prowadził nocne audycje oraz konkursy na antenie poznańskiego Radia Merkury.
  • W 2008 wraz z aktorką Katarzyną Figurą wziął udział w kampanii „Na dobrej drodze”, której hasło brzmi: „Więcej wiedzieć o handlu ludźmi to skuteczniej go zwalczać”. Kampania ta prowadzona jest w ramach projektu „IRIS – reintegracja społeczna i zawodowa kobiet ofiar handlu ludźmi”[17].
  • Jego zasługą jest udział polskiej ekipy na Mistrzostwach Świata w Piłce Ulicznej Ludzi Bezdomnych w Edynburgu (2005), aktywnie poszukiwał sponsorów dla tego wyjazdu.
  • Angażował się w działalność organizacji wspierających walkę z rakiem. Brał udział w marszach Narodowej Koalicji do Walki z Rakiem.

Życie prywatne | edytuj kod

30 grudnia 2008 ożenił się z Agnieszką Kowalską, krakowską malarką.

Śmierć | edytuj kod

Grób aktora na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (2012)

W 2005 wziął udział w akcji „Krewniacy” zainicjowanej przez Radosława Pazurę[18]. Gdy chciał oddać krew, dowiedział się, że jest zakażony wirusem zapalenia wątroby typu C. Natychmiast rozpoczął leczenie i był przekonany, że zdoła pokonać chorobę[19]. Pomimo tej przypadłości pozostawał aktywny zawodowo.

Zmarł na raka wątroby[20] w nocy z 10 na 11 maja 2010 w warszawskim szpitalu przy ul. Banacha[21].

W związku ze śmiercią Macieja Kozłowskiego zaplanowany na 16 maja 2010 mecz RAP VS Kabareciarze został zadedykowany zmarłemu aktorowi[22].

Pogrzeb aktora odbył się 18 maja 2010 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B II 30 rz. Tuje m. 6)[23].

Spektakle teatralne | edytuj kod

Teatr Studyjny w Łodzi | edytuj kod

Teatr Nowy w Poznaniu | edytuj kod

Zespół Janusza Wiśniewskiego | edytuj kod

  • 1989 – Olśnienie jako Koń (reż. J. Wiśniewski)

Teatr Narodowy w Warszawie | edytuj kod

Teatr na Woli im. Łomnickiego w Warszawie | edytuj kod

Teatr Polski we Wrocławiu | edytuj kod

  • 2009: Samsara Disco jako Lebiediew (reż. Agnieszka Olsten)

Teatr „Polonia” w Warszawie | edytuj kod

Widowiska plenerowe | edytuj kod

Koncerty | edytuj kod

Filmografia | edytuj kod

Filmy pełnometrażowe | edytuj kod

Seriale | edytuj kod

Polski dubbing | edytuj kod

Etiudy filmowe | edytuj kod

Filmy krótkometrażowe | edytuj kod

Występy w telewizji | edytuj kod

Miał na koncie wiele ról w Teatrze Telewizji. Był też częstym gościem różnych programów rozrywkowych.

Spektakle Teatru Telewizji | edytuj kod

Udział w programach telewizyjnych | edytuj kod

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Maciej Kozłowski (ang.). Listal. [dostęp 2020-05-11].
  2. Ola Długołęcka (2013-02-07): Gangster który żyje z wyrokiem (ang.). Gazeta.pl. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  3. Maciej Kozłowski (ang.). FamousFix. [dostęp 2010-05-17].
  4. Zdzisław Haczek (2010-05-12): Zmarł nasz aktor Maciej Kozłowski. Pochodził z Kargowej (pol.). „Gazeta Lubuska”. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  5. Maciej Kozłowski nie żyje (pol.). Onet.pl. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  6. Ola Długołęcka (2013-02-07): Maciej Kozłowski - aktor (pol.). Gmina Kargowa. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  7. Marek Białowąs (2017-01-31): Matka Macieja Kozłowskiego przekaże jego książki kargowskiej mediatece (pol.). „Gazeta Lubuska”. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  8. Viva!”, Joanna Lichocka Moja samotność jest świadomym wyborem, Nr 8/2004-04-13
  9. Zdzisław Haczek (2010-05-15): Maciej Kozłowski życiorys miał iście hollywoodzki (pol.). „Gazeta Lubuska”. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  10. Zmarł aktor Maciej Kozłowski (pol.). Radio Merkury. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-16)].
  11. Dziennik Trybuna”, Krzysztof Lubczyński - Nie wierzę w polskie kino, Nr 228/2006-09-29
  12. Internetowa Stacja Radiowa Pro-radio, Sport i aktorstwo mają wiele wspólnego, z Maciejem Kozłowskim rozmawiał Andrzej Kusy, 2002
  13. Maciej Kozłowski nie żyje! (pol.). Fakt.pl. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  14. Rzeczpospolita”, nr 109/2010, 12 maja 2010, s. A21
  15. Iwona Havranek (2010-05-12): Maciej Kozłowski nie żyje - do końca wierzył, że wyzdrowieje (pol.). „Super Express”. [dostęp 2020-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  16. „Rzeczpospolita”, nr 109/2010, 12 maja 2010 r., s. A21.
  17. Aktorzy przeciwko niewolnictwu (pol.). media2.pl. [dostęp 2009-02-21].
  18. Sonia Miniewicz (2020-05-11): Maciej Kozłowski: przegrana walka (pol.). Onet.pl. [dostęp 2020-05-11].
  19. Zbigniew Wojtasiński (2010-05-23): Bomba wirusowa (pol.). „Wprost”. [dostęp 2020-03-08].
  20. Maciej Kozłowski we wspomnieniach bliskich i przyjaciół. film.wp.pl. [dostęp 2015-03-08].
  21. Zmarł Maciej Kozłowski, znany aktor teatralny i filmowy (pol.). Gazeta.pl, 11 maja 2010.
  22. Warszawa. Mecz dedykowany śp. Maciejowi Kozłowskiemu (pol.). e-teatr.pl. [dostęp 2010-05-14].
  23. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-30].
  24. I Koncert Niepodległości „Premierowy” – Koncert Niepodległości, koncertniepodleglosci.pl [dostęp 2017-11-25]  (pol.).
  25. M.P. z 2005 r. nr 74, poz. 1019 – pkt 12.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Maciej Kozłowski (aktor)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy