Madeline


Madeline w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Madeline – bohaterka serii książek dla dzieci napisanych i zilustrowanych Ludwiga Bemelmansa, seriali animowanych (Nowe przygody Madeline) i filmu fabularnego z Hatty Jones. Wbrew obiegowej opinii i niektórym adaptacjom Madeline w książkowym oryginale nie jest sierotą, zaś jej wychowawczyni – panna Clavel nie jest zakonnicą, zaś dom w którym żyją ona i jej koleżanki to internat, a nie sierociniec[1].

Spis treści

Charakterystyka | edytuj kod

Madeline jest amerykańską 7-letnią dziewczyną uczęszczającą do katolickiego internatu w Paryżu[2]. Madeline jest najdrobniejsza z całej klasy, a także jako jedyna ma rude włosy. Jest jednocześnie jest najbardziej spontaniczną i najodważniejszą z dziewczynek. Gdy spadła z mostu do wody, w ostatniej chwili uratowała ją bezdomna suka, którą potem reszta dziewczynek z panną Clavel zaadoptowały i nazwały ją Genevieve. Jednym z przyjaciół Madeline jest Pepito, syn mieszkającego obok hiszpańskiego ambasadora, który był początkowo nieznośnym i okrutnym chłopcem, ale potem zmienił swe nastawienie.

Literatura | edytuj kod

Madeline została napisana w brytyjskiej odmianie języka angielskiego przez Ludwiga Bemelmansa i wydana w 1939 roku. Opowiadała o tym jak Madelina trafiła do szpitala z powodu wyrostka robaczkowego. Bemelmans napisał i zilustrował pięć następnych książek w latach 1953-1961. Późniejsze książki z serii zostały napisane przez jego wnuka, Johna Bemelmansa-Marciano. Większość ilustracji pokazuje klasyczne paryskie widoki takie jak Wieża Eiffla czy Sekwana. Do 1998 roku seria sprzedała się w ilości ok. powyżej 15 milionów egzemplarzy[3].

Adaptacje | edytuj kod

Film | edytuj kod

W 1952 roku wytwórnia United Productions of America wyprodukowała animowaną krótkometrażowy Madeline, adaptującą pierwszą książkę z serii. Film był nominowany w 1952 roku do Oscara za najlepszy krótkometrażowy film animowany[4].

W 1959 roku wytwórnia Rembrandt Films zekranizowała dla celów edukacyjnych Madeline's Rescue, Madeline and the Bad Hat i Madeline and the Gypsies. Te dwie ostatnie weszły w skład antologii filmowej Alice of Wonderland in Paris z 1966 roku[5][6].

W 1998 roku wytwórnia TriStar Pictures w koprodukcji z francuską Jaffilms stworzyła aktorską ekranizację Madeline. W roli tytułowej wystąpiła Hatty Jones, zaś w roli panny Clavel Frances McDormand. Scenariusz został oparty o cztery pierwsze książki z serii, jednak w tej wersji Madeline to sierota, a panna Clavel jest zakonnicą[7].

Telewizja | edytuj kod

W 1960 roku książki z serii Madeline zostały zaadoptowane w jednym odcinku The Shirley Temple Show dla NBC[8].

W 1988 roku DIC Enterprises zaadaptowało pierwszą książkę z serii do animowanego filmu telewizyjnego dla HBO[9]. Następnie w latach 1990-1991 zekranizowano w tej samej formie pozostałe książki stworzone przez Bemelmansa przez CINAR dla Family Channel[10]. W 1993 roku DIC Enterprises wyprodukował kontynuował animacje w postaci serialu telewizyjnego pt. Nowe przygody Madeline, który również był emitowany na Family Channel[10]. We wszystkich produkcjach rolę narratora zagrał Christopher Plummer[10]. W latach 2000-2001 serial był kontynuowany dla Disney Channel, zaś w rolę narratora wcielił się Christopher Gaze[11][9].

Serial doczekał się trzech pełnometrażowych kontynuacji. W 1999 rok Buena Vista Home Video wydał na rynek domowy Madeline zaginęła w Paryżu (ang. Madeline: Lost in Paris), w którym Madeline zostaje pod opieką zaginionego przed laty wujka z Austrii[12]. Film przeczy serialowemu kanonowi i przedstawia Madeline jako sierotę, której rodzice zmarli wiele lat temu, kiedy w serialu było pokazane iż ma żyjącego ojca.

W 2002 roku, w ramach serii filmów telewizyjnych DIC Movie Toons, DIC wyprodukowało Madeline (ang. My Fair Madeline) wyemitowany 17 listopada 2002 roku na antenie Nickelodeon, a następnie wydany na rynek domowy przez MGM Home Entertainment. Film koncentrował się na Madeline próbującej złapać dwóch złodziei w Luwrze i jej perypetiach w londyńskiej pensji. Większość obsady głosowej została zmieniona, zaś w rolę panny Clavel wcieliła się Whoopi Goldberg[13].

W 2005 roku DIC wyprodukował ostatni film w ramach Nowych przygód MadelineMadeline in Tahiti. Został wydany na DVD w niektórych regionach w 2007 roku, zaś w Stanach Zjednoczonych na iTunes i Amazon Video w 2015 roku. Część z obsady głosowej Madeline powtórzyły swoje role, a niektóre postacie zyskały nowych aktorów głosowych[14].

Audiobooki | edytuj kod

Książki z serii Madeline w formie audiobooków pojawiła w latach 70. jako płyty winylowe. Płyta zazwyczaj składała się z mieszanki opowiadań i piosenek[15].

Ścieżka dźwiękowa z Nowych przygód Madeline została wydana dwukrotnie. Pierwsza płyta, Madeline's Favorite Songs wydana została w 1995 roku i zawierała 16 utworów muzycznych z sześciu odcinków specjalnych, skomponowanych przez Joe Raposo i Jeffreya Zahna z tekstami Judy Rothman i Howarda Ashmana[16]. Druga płyta, Hats off to Madeline, została wydana w 1996 roku. Zawierała 17 utworów muzycznych z właściwego serialu z muzyką Andy'ego Streeta i tekstem Judy Rothman[17]. Wraz wznowieniem serialu w 2002 roku wydano płytę Sing-A-Long With Madeline, zawierającą 27 utworów z odcinków z lat 2000-2001. Ponownie za ich stworzenie odpowiadali Andy Street i Judy Rothman[18].

Gry komputerowe | edytuj kod

W latach 1995-1999 firma Vortex Media Arts we współpracy z DIC Entertainment opracowały serię edukacyjnych gier przygodowych typu Wskaż i kliknij na PC z systemami Windows i Mac. Gry została wyprodukowana na bazie Nowych przygód Madeline[19][20].

Pierwsza gra, Madeline and the Magnificent Puppet Show: A Learning Journey, została wydana jesienią 1995 roku, co zbiegło się z premierą Nowymi przygodami Madeline.

Gry zostały opublikowane kolejno przez Creative Wonders, Learning Company i Mattel Interactive. Seria gier była sukcesem komercyjnym, a poszczególne gry często pojawiały się na listach najlepiej sprzedających się gier[21]. Krytycy chwalili gry za koncentrację na edukacji, styl animacji oraz zapoznanie amerykańskich dzieci z europejską kulturą[22][23].

Zabawki | edytuj kod

Zabawki Madeline były produkowane przez Eden Toys LLC, od momentu nabycia przez Learning Curve[24]. W latach 90. najpopularniejsza była szmaciana lalka Madeline z charakterystycznym pół-uśmiechem i blizną po wyrostku robaczkowym[25]. Lalka Madeline od Eden Toys otrzymał nagrodę Toy of the Year za najlepszą zabawkę specjalną podczas pierwszej dorocznej nagrody Toy Of The Year w 2000 roku[26].

Przypisy | edytuj kod

  1. At 75 She's Doing Fine; Kids Still Love Their 'Madeline' (ang.). NPR, 2013-10-11. [dostęp 2019-12-12].
  2. Amanda J. Lepper: The Story Behind the Story of Madeline (ang.). Going on a Book Hunt, 2014-03-10. [dostęp 2019-12-12].
  3. David Sterritt: Here Comes 'Madeline,' A First-Rate Frolic for Kids (ang.). Christian Science Monitor, 1998-08-10. [dostęp 2019-12-12].
  4. Madeline (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2019-12-12].
  5. Richard P. Krafsur: The American Film Institute Catalog of Motion Pictures Produced in the United States. University of California Press, 1997, s. 17. ISBN 0-520-20970-2.
  6. Phil Hall: The Bootleg Files: "Alice of Wonderland in Paris" (ang.). Film Threat, 2006-10-06. [dostęp 2019-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-15)].
  7. Kristin Hohenadel: FILM; 'In an Old House In Paris ....' (ang.). New York Times, 1998-01-18. [dostęp 2019-12-12].
  8. Shirley Temple's Storybook - Season 2, Episode 5: Madeline (ang.). TV.com. [dostęp 2019-12-12].
  9. a b ABOUT Madeline (ang.). Shout! Factory. [dostęp 2019-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-11)].
  10. a b c David Perlmutter: The Encyclopedia of American Animated Television Shows. Lanham: Rowman & Littlefield, 2018, s. 374. ISBN 978-1-5381-0373-9.
  11. Christopher Gaze (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2019-12-12].
  12. Madeline: Lost in Paris VHS (ang.). Amazon. [dostęp 2019-12-12].
  13. My Fair Madeline (2002) (ang.). BFI. [dostęp 2019-12-12].
  14. Madeline in Tahiti (niem.). maxdome Store. [dostęp 2019-12-12].
  15. Ludwig Bemelmans (ang.). Discogs Database & Marketplace. [dostęp 2019-12-12].
  16. Madeline's Favorite Songs (ang.). Amazon. [dostęp 2019-12-12].
  17. Hats Off To Madeline: Songs From The Hit TV Series [Soundtrack (ang.). Amazon. [dostęp 2019-12-12].
  18. Sing-A-Long With Madeline (ang.). Amazon. [dostęp 2019-12-12].
  19. Anne Gregor, Martha Rose. For Girls Only. „Girls' Life”. 4 (1), s. 31, 1997-09-30. ProQuest. 
  20. Katie Hafner, Martha Rose. Soft ware firms are finally making computer games designed for girls – Pack in Pink. „Chicago Tribune”, s. 31, 1998-11-28. Tribune Publishing. 
  21. Yardena Arar: Computer Games For A Girl's World Entertainment, Education Discs Hit The Market (ang.). Digital First Media, 1995-12-11. [dostęp 2019-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-08)].
  22. Madeline: 1st and 2nd Grade Reading Deluxe. „Today's Catholic Teacher”. 33 (4), s. 13, luty 2000. Peter Li. 
  23. Diane Roback. Madeline: European Adventures. „Publishers Weekly”. 244 (4), s. 36, 1997-01-27. Cahners Magazine Division of Reed Publishing. 
  24. Eden Toys (ang.). Dollation, 2015-10-30. [dostęp 2019-12-12].
  25. Madeline Doll (ang.). Madeline Online. [dostęp 2019-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-07-11)].
  26. 2000 TOTY Winners (ang.). The Toy Association, Inc.. [dostęp 2019-12-12].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Madeline" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy