Mahapralaja


Mahapralaja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mahapralaja (Wielki Potop[1]) – pojęcie pochodzące z sanskrytu oznaczające potop lub pożar świata fizycznego, ostateczny rozpad przejawionego wszechświata, ogień z nieba, ekpyrosis. Może oznaczać koniec życia Brahmy.

Mahapralaja obejmuje mniejsze pralaje[2]. Istoty zanurzone w mahapralaji mogą posiadać zupełnie rozpuszczone zmysły i nie podlegać reinkarnowaniu[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Wstęp. W: Gopinath Kawiradż: Pogląd siaktyjski w literaturze tantrycznej. (przekłożyła z języka hindi) Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2014, s. 29. ISBN 978-83-938477-3-0.
  2. Zagłada świata. W: Gopinath Kawiradż: Pogląd siaktyjski w literaturze tantrycznej. (przełożyła z języka hindi) Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2014, s. 230. ISBN 978-83-938477-3-0.
  3. Okrąg sansary i rozpiętość wszechświata. W: Gopinath Kawiradż: Pogląd siaktyjski w literaturze tantrycznej. (przełożyła z języka hindi) Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2014, s. 215. ISBN 978-83-938477-3-0.
Na podstawie artykułu: "Mahapralaja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy