Maksymilian Kowalewski (1879–1940)


Maksymilian Kowalewski (1879–1940) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maksymilian Hieronim Kowalewski (ur. 1 maja 1879 w Surwiłłach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik lekarz weterynarii Wojska Polskiego.

Życiorys | edytuj kod

Maksymilian Hieronim Kowalewski urodził się 1 maja 1879 w Surwiłłach, w powiecie święciański ówczesnej guberni wileńskiej, w rodzinie Tomasza i Marii ze Stępniów. W 1905 ukończył studia w Instytucie Weterynarii w Warszawie. W 1907 otrzymał dyplom lekarza weterynarii[1]. W czasie I wojny światowej walczył w Armii Imperium Rosyjskiego.

29 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, w charakterze wojskowego lekarza weterynaryjnego, mianowany „lekarzem weterynaryjnym kapitanem” i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź” w Łodzi na stanowisko pełniącego obowiązki inspektora weterynarii[2]. 22 maja 1919 roku otrzymał „rangę lekarza weterynaryjnego majora[3]. 19 lipca 1919 roku otrzymał przeniesienie do Głównego Kwatermistrzostwa WP na stanowisko inspektora weterynarii. Zastąpił na tym stanowisku majora lekarza weterynarii Aleksandra Michałowskiego[4]. W czasie wojny z bolszewikami był szefem Sekcji 8 Weterynarii Oddziału IV - Głównego Kwatermistrzostwa, a od lutego 1920 szefem weterynarii w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego. Na tym stanowisku 24 czerwca 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika z dniem 1 kwietnia 1920 w Korpusie Weterynaryjnym, w „grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. 20 maja 1921 został wyznaczony na stanowisko kierownika Referatu Weterynarii w Wydziale IV Technicznym Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź”. Od listopada 1921 był szefem weterynarii w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi, a od 1 listopada 1925 naczelnym lekarzem weterynarii Okręgu Korpusu Nr IV[5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 5. lokatą w korpusie oficerów weterynarii. Wykonując obowiązki szefa weterynarii pozostawał na ewidencji Kadry Okręgowego Szpitala Koni Nr IV w Łodzi[6]. 31 marca 1924 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 3. lokatą w korpusie oficerów weterynarii[7]. Od lipca 1928[8] do kwietnia 1929 był naczelnym lekarzem weterynarii Okręgu Korpusu Nr VII[9], a następnie szefem weterynarii w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu[10]. Z dniem 31 października 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[11].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[12]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

 Osobny artykuł: Awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Spis lekarzy weterynaryjnych ..., s. 28, 6-67.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 z 12 stycznia 1919 roku, poz. 87.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 63 z 7 czerwca 1919 roku, poz. 1994.
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 81 z 31 lipca 1919 roku, poz. 2847.
  5. Witold Jarno, Okręg Korpusu ..., s. 49, 99, 101, 123, 128, 196.
  6. Rocznik oficerski 1923, s. 90, 1385, 1399.
  7. Rocznik oficerski 1924, s. 50, 1260, 1268.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 24 lipca 1928 r. s. 229.
  9. Rocznik oficerski 1928, s. 757.
  10. Rocznik oficerski 1932, s. 341, 473.
  11. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 4 lipca 1935 r. s. 89.
  12. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  13. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 12 z 11 listopada 1935 r. s. 122.

Bibliografia | edytuj kod

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Spis lekarzy weterynaryjnych w Rzeczypospolitej Polskiej, Wydawnictwo Ministerstwa Rolnictwa, Warszawa 1931.
  • Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, opracowanie zespołowe pod kierunkiem Jędrzeja Tucholskiego, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​.
  • Witold Jarno, Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939, Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego, Katedra Historii Polski Współczesnej, Wydawnictwo „Ibidem”, Łódź 2001, ​ISBN 83-88679-10-4​.
Na podstawie artykułu: "Maksymilian Kowalewski (1879–1940)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy