Maksymilian Thullie


Maksymilian Thullie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób rodzinny Maksymiliana Thullie na Cmentarzu Łyczakowskim

Maksymilian Marceli Thullie herbu Prawdzic (ur. 16 stycznia 1853 we Lwowie, zm. 1 września 1939 we Lwowie) – polski inżynier, rektor Szkoły Politechnicznej we Lwowie, senator I, II i III kadencji w II RP.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z francuskiej rodziny przybyłej do Polski w XVIII wieku. Odbył studia budowlane w Akademii Technicznej we Lwowie i politechnice w Wiedniu. Został urzędnikiem kolejowym na kolei lwowsko-czerniowieckiej. Od 1878 pracownik naukowy Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W tym roku habilitował się na podstawie pracy pt. O krzywych influencjach. W latach 1890–1921 kierownik Katedry Budowy Mostów. Dziekan Wydziału Inżynierii i Wydziału Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej, dwukrotnie Rektor tej uczelni: w roku akademickim 1894/95, oraz w 1910/11. Od 1890 profesor nadzwyczajny, a od 1894 profesor zwyczajny. Zajmował się teorią budowy mostów. Opracował pierwsze polskie podręczniki budowy mostów wszystkich typów. Badał wytrzymałość, rozkład sił i naprężenie elementów mostu. Wprowadził tzw. kryterium Thulliego do wyznaczania najniekorzystniejszego położenia układu ciężarów skupionych w belce prostej. Brał udział jako rzeczoznawca przy budowie wiaduktu im. ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie. Autor ponad 260 prac naukowych.

W kwietniu 1901 został wybrany prezesem zarządu Czytelni Katolickiej we Lwowie[1].

Doktor honoris causa Politechniki Warszawskiej (1929)[2]. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1936)[3] oraz papieskim medalem Pro Ecclesia et Pontifice.

Podczas I wojny światowej w lutym 1918 został jednym ze stu członków Tymczasowej Rady Miejskiej we Lwowie[4]. W latach 1922–1935 senator RP (marszałek senior Senatu II i III kadencji), prezes parlamentarnego Klubu Chrześcijańskiej Demokracji. Senator II kadencji wybrany w 1928 roku z województwa lwowskiego[5]. Był wieloletnim radnym Rady Miasta Lwowa w okresie II Rzeczypospolitej, wybrany w wyborach samorządowych 1934[6][7].

Pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Łyczakowskim. Miał trzech synów: księdza Kazimierza Thullie, Czesława i Zdzisława oraz trzy córki: Ewę, Marię i Zofię[8].

Wybrane publikacje naukowe | edytuj kod

  • O krzywych influencyjnych (1878)
  • Teorya mostów (1885)
  • Podręcznik statyki budowli (1886)
  • Przyczółki i filary kamienne... (1891)
  • Mosty blaszane (1893)
  • Mosty drewniane (1895–1898)
  • Mosty sklepione (1902)
  • Mosty kratowe żelazne (1905–1906)
  • Mosty kamienne (1908)
  • Budownictwo żelazno-betonowe (1909)
  • Mosty łukowe i wiszące (1909)
  • Teorja żelbetu (1915)
  • Mosty żelbetowe (1921)
  • Naprężenia drugorzędne w belkach kratowych (1928)

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Kronika. „Gazeta Lwowska”. Nr 88, s. 3, 18 kwietnia 1901. 
  2. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 31 października 2012].
  3. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 466.
  4. Tymczasowa Rada Miejska we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 31 z 7 lutego 1918. 
  5. Tadeusz i Karol Rzepeccy, Sejm i Senat 1928-1933. Podręcznik zawierający wyniki wyborów w województwach, okręgach i powiatach, podobizny posłów sejmowych i senatorów, statystyki i mapy poglądowe, Wielkopolska Księgarnia Nakładowa Karola Rzepeckiego, Poznań 1928, s. 174.
  6. Oficjalne wyniki wyborów do Rady Miejskiej we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 130 z 31 maja 1934. 
  7. Prof. Fr. Bujak i prof. K. Bartel laureatami nagrody naukowej miasta Lwowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 73 z 31 marca 1938. 
  8. Drzewo genealogiczne rodziny Thullie.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Maksymilian Thullie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy