Manchester City w sezonie 1967/1968


Manchester City w sezonie 1967/1968 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sezon 1967/1968 był dla Manchesteru City 76. sezonem w The Football League i 2. kolejnym w angielskiej ekstraklasie. Zespół od 3 lat prowadzony był przez Joe Mercera i Malcolma Allisona. Będąc beniaminkiem w poprzednim sezonie klub zakończył rozgrywki na 15. miejscu. Po sprowadzeniu Francisa Lee nie przegrał jedenastu kolejnych meczów i stał się jednym z faworytów do zdobycia mistrzostwa Anglii. Godnym uwagi było spotkanie rozegrane 9 grudnia 1968 pomiędzy City a Tottenhamem Hotspur znanym jako Balet na lodzie (ang. Ballet on Ice) ze względu na zmrożoną, pokrytą śniegiem murawą stadionu Maine Road; mecz ten został wyemitowany w telewizji BBC, w programie Match of the Day.

Przed ostatnią kolejką sezonu Manchester City prowadził w tabeli mając tyle samo punktów co lokalny rywal Manchester United. Zwycięstwo nad Newcastle United 4:3 sprawiło, iż City zostało mistrzem Anglii; w tej samej kolejce United przegrało na Old Trafford z Sunderlandem 1:2. Trofeum zdobyte przez The Citizens było pierwszym wywalczonym za kadencji Mercera i Allisona. W kolejnych latach Manchester City wywalczył Puchar Anglii, Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Ligi.

Spis treści

Okres przedsezonowy | edytuj kod

W maju 1966 roku Manchester City wywalczył awans do ekstraklasy, wygrywając Division Two[1]. W sezonie 1966/1967 zespół zajął 15. miejsce. Odnoszącego ciągłe kontuzje kapitana zespołu Johnny’ego Crossana sprzedano za 34 500 funtów do Middlesbrough[2]. Jego następcą został Tony Book. W przerwie między sezonowej klub nie poczynił żadnych znaczących transferów. Wcześniej, w marcu 1967 roku do zespołu przybył jedynie Tony Coleman z Doncaster Rovers[3]. Klub podjął próbę sprowadzenia reprezentanta Anglii Gordona Banksa, ale na transfer nie wyraził zgody jego klub Stoke City[4].

W maju 1967 roku, tuż po zakończeniu poprzedniego sezonu, Manchester City rozpoczął okres przygotowawczy, rozgrywając dwa mecze wyjazdowe z Eintrachtem Brunszwik (21 maja) i Standardem Liège (23 maja)[5]. Potem (7 sierpnia) rozegrał spotkanie na Fratton Park przeciwko Portsmouth. 11 sierpnia 1967 odbył się ostatni mecz sesji przygotowawczej na Maine Road przeciwko Borussii Dortmund[6].

Football League First Division | edytuj kod

Pierwszy mecz sezonu odbył się 19 sierpnia 1967 roku; na Maine Road City zremisowało z Liverpoolem 0:0; Tony Book nie wykorzystał rzutu karnego[7]. Dwa następne spotkania The Citizens rozegrali na wyjeździe z Southampton i ze Stoke City, obydwa przegrane. Po porażce ze Stoke City Mercer zmienił ustawienie taktyczne; przesunął Mike’a Summerbee’ego z pomocy do ataku[8]. Zmiana ta przyniosła natychmiastowy efekt. W kolejnym meczu – przeciwko Southampton – City odniosło zwycięstwo 4:2[9]. Zespół wygrał kolejne cztery spotkania i awansował na 2. miejsce w tabeli[10][11].

21 września 1967 przeprowadzono pierwszy transfer w sezonie: do klubu ze Stockport County przybył bramkarz Ken Mulhearn[12]. Dwa dni później w przegranym (0:1) na Highbury meczu zagrał pierwszy bramkarz zespołu Harry Dowd, jednak kontuzja palca wykluczyła go z gry do końca sezonu. Ken Mulhearn zadebiutował 30 września w meczu derbowym z Machesterem United na Maine Road[12]. Po pięciu minutach City prowadziło po bramce Colina Bella, jednak jeszcze w pierwszej połowie dwie bramki dla United zdobył Bobby Charlton. Po przerwie debiutujący w tamtym sezonie Stan Bowles wdał się w przepychankę z Brianem Kiddem, ale żaden nie opuścił boiska po interwencji obydwu kapitanów; ostatecznie City uległo 1:2. Po meczu derbowym przyszła 3. z rzędu porażka – 0:1 z Sunderlandem. Po tym spotkaniu Manchester City zajmował 10. miejsce w tabeli z pięciopunktową stratą do lidera Sheffield Wednesday[13].

Kilka dni później klub sprowadził za 60 000 funtów Francisa Lee z Boltonu Wanderers[14]. Lee zadebiutował 14 września 1967 w wygranym 2:0 meczu na Maine Road przeciwko Wolverhampton Wanderers[15]. Ten mecz zapoczątkował 11-meczową serię bez porażki, w tym zwycięstwo nad Leicester City 6:0[6].

„Balet na lodzie” | edytuj kod

9 grudnia doszło do spotkania z Tottenhamem. Mecz rozgrywany był w ciężkich warunkach przy ciągłych opadach śniegu na zmrożonym boisku. Wyemitowano go w programie Match of the Day. Po wyjściu obydwu drużyn na boisko komentator Kenneth Wolstenholme nazwał drużynę z Manchesteru „najbardziej ekscytującą w Anglii”[16]. Według niego City zagrało jeden z najlepszych meczów w swojej historii. Zawodnicy City zagrali w butach ze specjalnie przystosowanymi do takich warunków korkami, co było nielegalne, jednak sędzia główny sprawdzając je przed meczem, nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości[17]. Jeden z piłkarzy Tottenhamu powiedział: „To było niezwykłe. Piłkarze City poruszali się jak łyżwiarze figurowi, zaś my wyglądaliśmy jak klauni ciągle wywracający się na śniegu”[16]. Tottenham w 6. minucie objął prowadzenie dzięki bramce Jimmy’ego Greavesa, ale Bell wyrównał jeszcze w I połowie. Po przerwie The Citizens mieli przewagę i zdobyli kolejne trzy bramki ustalając wynik na 4:1. Po tym meczu Manchester City zajmował 3. miejsce z jednopunktową stratą do lidera Manchesteru United[18].

Mecz z Tottenhamem został obwołany przez redakcję Match of the Day meczem sezonu[19]. Był to jedyny mecz Manchesteru City w sezonie 1967/1968 zarejestrowany przez telewizję[20].

11-meczowa seria bez porażki zakończyła się 26 grudnia w wyjazdowym, przegranym 2:3 meczu z West Bromwich Albion[6]. Rewanż rozegrany cztery dni później na Maine Road również zakończył się zwycięstwem West Bromwich[6]. 2 stycznia 1968 Manchester City rozpoczął kolejną serię bez porażki; na 7 spotkań zespół wygrał 6 (m.in. z Nottingham Forest i Sheffield United 3:0 i z Fulham 5:1[6]). Po meczu z Fulham The Citizens po raz pierwszy w sezonie zostali liderami Division One[21]. 23 marca 1968 Manchester City uległ drużynie Leeds United, prowadzonej przez byłego piłkarza City Dona Reviego, co spowodowało, że na 1. miejsce w tabeli przesunął się Manchester United. Cztery dni później odbyły się derby Manchesteru na Old Trafford, w którym The Citizens zwyciężyli 3:1[22].

Pod koniec sezonu, po zwycięstwie City nad Sheffield Wednesday i jednoczesnej porażce Manchesteru United z West Bromwich Albion, trzy kolejne zwycięstwa gwarantowały Manchesterowi City mistrzostwo Anglii[24]. W pierwszym z tych trzech City pokonało Everton 2:0; jedną z bramek strzelił Tony Book, dla którego był to pierwszy gol zdobyty dla klubu[25]. W przedostatniej kolejce The Citizens wygrali na White Hart Lane z Tottenhamem 3:1[6].

Mecz decydujący o mistrzostwie | edytuj kod

Przed decydującą kolejką spotkań Manchester City prowadził w tabeli, mając tyle samo punktów co Manchester United, jednak lepszą różnicę bramek; Liverpool miał trzy punkty straty (do sezonu 1980/81 za zwycięstwo przydzielano dwa punkty), ale jeden mecz zaległy więc ciągle liczył się w walce o tytuł[26]. City grało z 9. w tabeli Newcastle United na wyjeździe, z kolei United podejmowało na Old Trafford 16., niezagrożony spadkiem Sunderland. Bukmacherzy pewnie typowali Manchester United na mistrza kraju[27].

Po trzynastu minutach Mike Summerbee zdobył bramkę i City objęło prowadzenie, ale Newcastle United szybko wyrównało po bramce Popa Robsona[28]. W 30. minucie Neil Young strzelił na 2:1, ale Jackie Sinclair ponownie doprowadził do wyrównania[28]. I połowa zakończyła się remisem 2:2. W II połowie po bramkach Younga i Francisa Lee The Citizens prowadzili 4:2. W 85 minucie John McNamee zdobył głową kontaktową bramkę. City jednak utrzymało prowadzenie do końca spotkania i ostatecznie zwyciężyło 4:3 zdobywając mistrzostwo Anglii. Niespodziewanie Sunderland wygrał z Manchesterem United 2:1, zaś Liverpool wygrał w ostatniej kolejce, ale przegrał w zaległe spotkanie, rozegrane cztery dni po zakończeniu sezonu ze Stoke City i zajął 3. miejsce[26][29].

Manchester City zdobyło pierwsze trofeum od 1956 roku. W następnym sezonie zespół sięgnął po Puchar Anglii, a w 1970 triumfował w rozgrywkach o Puchar Zdobywców Pucharów i o Puchar Ligi. W 1972 roku Joe Mercer odszedł do Coventry City, a Malcolm Allison został samodzielnym menadżerem Manchesteru City[30].

Jako mistrz kraju Manchester City przystąpił do rozgrywek o Puchar Europy, jednak odpadł już w pierwszej rundzie przegrywając w dwumeczu z Fenerbahçe SK[31].

Mecze ligowe w sezonie 1967/1968 | edytuj kod

D – dom, W – wyjazd, C – bramki dla zdobyte dla Manchesteru City, P – bramki zdobyte dla przeciwnika

Czołówka tabeli | edytuj kod

Ms – rozegrane mecze, Z – liczba zwycięstw, R – liczba remisów, P – liczba porażek, BZ – bramki zdobyte, BS – bramki stracone, W – współczynnik goli zdobytych do goli straconych, Pkt – liczba punktów

Puchar Anglii | edytuj kod

Występujący w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii Manchester City przystąpił do turnieju w 3. rundzie. Przeciwnikiem był trzecioligowy Reading. Na Maine Road mecz zakończył się remisem 0:0. W powtórce dominował zespół z Manchesteru, który wygrał spotkanie 7:0[34]. W 4. rundzie City wylosowało Leicester City. Po remisowym, pierwszym meczu w powtórce zwyciężyło Leicester City 4:3[35].

D – dom, W – wyjazd, C – bramki dla zdobyte dla Manchesteru City, P – bramki zdobyte dla przeciwnika, powt. – mecz powtórzony

Puchar Ligi | edytuj kod

W Pucharze Ligi Manchester City przystąpił do rozgrywek od 2. rundy, w której wygrał z Leicester City 4:0; dwie bramki zdobył dziewiętnastoletni Stan Bowles. W 3. rundzie w meczu z Blackpool pierwszy z 605 meczów dla klubu rozegrał bramkarz Joe Corrigan[36]. Mecz zakończył się remisem, ale w powtórce Manchester City zwyciężył 2:0. W 4. rundzie The Citizens ulegli na Craven Cottage Fulham 2:3[37].

D – dom, W – wyjazd, C – bramki dla zdobyte dla Manchesteru City, P – bramki zdobyte dla przeciwnika, powt. – mecz powtórzony

Statystyki | edytuj kod

Źródło:[38][6]

Transfery | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Goble 1987 ↓, s. 152.
  2. Penney 2008 ↓, s. 32.
  3. Penney 2008 ↓, s. 33.
  4. Tossell 2008 ↓, s. 127.
  5. Goble 1987 ↓, s. 154.
  6. a b c d e f g Goble 1987 ↓, s. 156.
  7. Goldstone i Saffer 2005 ↓, s. 11.
  8. Tossell 2008 ↓, s. 137.
  9. Goldstone i Saffer 2005 ↓, s. 13.
  10. Penney 2008 ↓, s. 38-39.
  11. 1967/1968 » 8. Round (ang.). worldfootball.net. [dostęp 26 lutego 2017].
  12. a b James 2009 ↓, s. 124-125.
  13. 1967/1968 » 11. Round (ang.). worldfootball.net. [dostęp 26 lutego 2017].
  14. James 2006 ↓, s. 124-178.
  15. James 2006 ↓, s. 53.
  16. a b Manchester City 4-1 Tottenham, First Division, December 9, 1967 (ang.). Mirror Football. [dostęp 31 grudnia 2011].
  17. Penney 2008 ↓, s. 343.
  18. Historical league standings at 9th December 1967 (ang.). Manchester City Mad. [dostęp 31 grudnia 2011].
  19. Goldstone i Saffer 2005 ↓, s. 58.
  20. Tossell 2008 ↓, s. 148.
  21. Penney 2008 ↓, s. 47.
  22. Tossell 2008 ↓, s. 150.
  23. Penney 2008 ↓, s. 54.
  24. Summerbee i Holden 2008 ↓, s. 107.
  25. Book i Clayton 2004 ↓, s. 78.
  26. a b Liverpool FC » Fixtures & Results 1967/1968 (ang.). worldfootball.net. [dostęp 26 lutego 2017].
  27. Summerbee i Holden 2008 ↓, s. 108.
  28. a b Goble 1987 ↓, s. 280.
  29. 1967/1968 » 29. Round » Stoke City - Liverpool FC 2:1 (ang.). worldfootball.net. [dostęp 26 lutego 2017].
  30. Goble 1987 ↓, s. 298.
  31. James 2006 ↓, s. 55.
  32. Manchester United zakwalifikował się do Pucharu Europy jako obrońca tytułu
  33. Leeds United zakwalifikował się do Pucharu Miast Targowych 1968/1969 jako obrońca tytułu i zdobywca Pucharu Ligi w 1968 roku
  34. Penney 2008 ↓, s. 45.
  35. Goble 1987 ↓, s. 211.
  36. Penney 2008 ↓, s. 156.
  37. Penney 2008 ↓, s. 42.
  38. James 2006 ↓, s. 402-403.

Bibliografia | edytuj kod

  • Tony Book, David Clayton: Maine Man. Mainstream, 2004. ISBN 1-84018-812-X. (ang.)
  • Ray Goble: Manchester City – Complete Record 1887-1987. Derby: The Breedon Books, 1987. ISBN 0-907969-24-0. (ang.)
  • Phil Goldstone, David Saffer: Manchester City Champions 1967/68. Stroud: Tempus, 2005. ISBN 0-5724-3611-2. (ang.)
  • Gary James: The Official Manchester City Hall of Fame. Hamlyn, 2005. ISBN 0-600-61282-1. (ang.)
  • Gary James: Manchester City – The Complete Record. Derby: Breedon, 2006. ISBN 1-85983-512-0. (ang.)
  • Gary James: The Big Book of City. Halifax: James Ward, 2009. ISBN 978-0-9558127-2-9. (ang.)
  • Ian Penney: Manchester City: The Mercer-Allison Years. Derby: Breedon, 2008. ISBN 978-1-85983-608-8. (ang.)
  • Mike Summerbee, Jim Holden: Mike Summerbee – The Autobiography. Century, 2008. ISBN 978-1-8460-5493-8. (ang.)
  • David Tossell: Big Mal: The High Life and Hard Times of Malcolm Allison, Football Legend. Edinburgh: Mainstream, 2008. ISBN 978-1-84596-478-8. (ang.)
  • Andrew Ward: The Manchester City Story. Derby: Breedon, 1984. ISBN 0-907969-05-4. (ang.)
Na podstawie artykułu: "Manchester City w sezonie 1967/1968" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy