Manewr Sellicka


Rękoczyn Sellicka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Manewr Sellicka) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rękoczyn Sellicka, manewr Sellicka – technika ułatwiająca intubację dotchawiczą i zapobiegająca wymiotom podczas jej wykonywania, polegająca na ucisku chrząstki pierścieniowatej.

Rękoczyn Sellicka powoduje zaciśnięcie przełyku, a także obniżenie głośni i lepsze jej uwidocznienie – zbyt mocny nacisk może jednak utrudnić wentylację oraz intubację pacjenta[1].

Zewnętrzny rękoczyn na szkielecie krtani (ang. external laryngeal manipulation - ELM) jest czynnością bardzo podobną do rękoczynu Sellicka, jednak polega na ucisku chrząstki tarczowatej (powyżej chrząstki pierścieniowatej) - ku tyłowi w kierunku przełyku, a następnie ku górze i na prawo. Pozwala on na uwidocznienie strun głosowych podczas intubacji[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. E. L. Hartsilver, R. G. Vanner. Airway obstruction with cricoid pressure.. „Anaesthesia”. 3 (55), s. 208–211, marzec 2000. PMID: 10671836
  2. John EmoryJ.E. Campbell John EmoryJ.E. i inni, International trauma life support - Ratownictwo przedszpitalne w urazach, Kraków: Medycyna Praktyczna, [cop. 2015], s. 72, ISBN 978-83-7430-436-8, OCLC 912898582 [dostęp 2020-06-18] .

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Manewr Sellicka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy