Manewr okrążający


Manewr okrążający w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Manewr okrążający, poprzez który siły czerwone otaczają posuwające się naprzód siły niebieskie.

Manewr okrążający lub podwójne okrążenie to podstawowy element strategii militarnej, który jest stosowany, do pewnego stopnia, w prawie każdej wojnie. Flanki przeciwnika są atakowane jednocześnie w ugniatającym ruchu po tym, jak oponent rusza w kierunku centrum armii, która reaguje poprzez ruch swoich zewnętrznych sił w kierunku wrogich flanek w celu ich otoczenia. W tym samym czasie drugi manewr kleszczowy przebiega bardziej z flanki, by uniemożliwić udzielenie wsparcia jednostce będącej celem ataku.

Większość walk piechoty, na każdą skalę, bazuje w modzie na tej militarnej taktyce, która jest powszechnie używana także w lotnictwie. Manewr okrążający został niejasno opisany w książce Sun Zi - Sztuka wojenna, w której autor utrzymywał, że najlepszym rozwiązaniem jest pozwolenie przeciwnikowi na wybranie ścieżki ucieczki, ponieważ uważał, że armia-cel mogłaby walczyć z większym okrucieństwem, gdyby była całkowicie otoczona.

Z definicji podwójne okrążenie prowadzi do tego, że armia atakująca staje naprzeciw wroga od przodu, z obu flanek i od tyłu. Jeśli siły atakujące połączą się na tyłach wroga, to wówczas możemy mówić o pełnym okrążeniu. Takie bitwy często kończą się kapitulacją lub zniszczeniem wrogich wojsk, pomimo że otoczone oddziały mogą próbować przełamania, atakując okrążających od środka w celu wyjścia z osaczenia. Ponadto przyjazne, zewnętrzne oddziały mogą atakować z zewnątrz, by otworzyć ścieżkę ucieczki dla otoczonych wojsk.

W bitwie pod Kannami zastosowano podwójne okrążenie, które jest postrzegane przez historyków wojskowości jako jeden z najwspanialszych manewrów bitewnych i jest przytaczane jako pierwsze, pomyślne zastosowanie tego manewru, które zostało szczegółowo odnotowane.[1] Odmiany tego manewru były również później skutecznie stosowane przez Chalida ibn al-Walida przeciwko przeważającym liczebnie siłom perskiej dynastii Sasanidów w bitwie pod Walają, w 633 r. n.e., chociaż Khalid opracował swoją wersję niezależnie od dokonań Hannibala.[2]

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. The complete book of military science, abridged. Dostęp: 25 marca 2006.
  2. A.I. Akram (1970). The Sword of Allah: Khalid bin al-Waleed, His Life and Campaigns, Nat. Publishing House. Rawalpindi. ​ISBN 0-7101-0104-X​.
Na podstawie artykułu: "Manewr okrążający" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy