Marcin Łyskanowski


Marcin Łyskanowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marcin Łyskanowski (ur. 11 listopada 1930 w Warszawie, zm. 6 października 2013 w Wołominie) - polski prozaik, lekarz psychiatra, historyk medycyny i nauczyciel akademicki.

Życiorys | edytuj kod

Ukończył Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Warszawie. W 1968 r. uzyskał stopień doktora, a w 1970 r. doktora habilitowanego. W 1986 r. został profesorem nadzwyczajnym. W latach 1972-2001 był kierownikiem Zakładu Historii Medycyny Akademii Medycznej, a w latach 1972-1977 prezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny. Był jednym z założycieli Unii Polskich Pisarzy Medyków, a od 1978 jego prezesem, członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Historii Medycyny, w latach 1977-1993 zastępcą redaktora naczelnego Archiwum Historii i Filozofii Medycyny oraz, w latach 1990-1992, członkiem Komisji Historii Nauki i Techniki PAN.

Twórczość | edytuj kod

  • Mury cytadeli (1962)
  • Zapiski warszawskiego konsyliarza (1965)
  • Ostatnie sprawozdanie archiatra (1967)
  • Portret mistrza medycyny (1970)
  • Testament mistrza chirurgii (1974)
  • Medycyna i lekarze dawnej Warszawy (1974)
  • Gwiazda doktora Oczki (1977)
  • Siedem zwycięstw medycyny (1979)
  • Doktor Karol S. (1980)
  • Doktor Grodecki (1982)
  • Rejony doktora Grodeckiego (1983)
  • Sokrates uczeń Hipokratesa (1987)
  • Miłość w domu obłąkanych (1991, wydana pod pseudonimem Ludwik Międzyborski)

Bibliografia | edytuj kod

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Marcin Łyskanowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy