Marek Mendyk


Marek Mendyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marek Mendyk (ur. 18 marca 1961 w Głuszycy) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy legnicki od 2009.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 18 marca 1961 w Głuszycy. Kształcił się w Technikum Chemicznym w Żarowie. W 1981 złożył egzamin dojrzałości. W latach 1981–1987 studiował w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym i na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu. Studia ukończył z magisterium z teologii w zakresie teologii pastoralnej. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 maja 1987 w archikatedrze wrocławskiej kardynał Henryk Gulbinowicz, arcybiskup metropolita wrocławski[1]. W latach 1991–1995 odbył studia specjalistyczne w zakresie katechetyki w Instytucie Teologii Pastoralnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył z doktoratem z nauk teologicznych na podstawie dysertacji Liturgiczny wymiar katechezy w świetle katechetycznych dokumentów Kościoła po Soborze Watykańskim II[1][2]. W latach 1999–2000 studiował na Uniwersytecie w Eichstätt[3].

W latach 1987–1991 był wikariuszem w parafii św. Jerzego w Dzierżoniowie[4]. W 1992 został inkardynowany do nowo ustanowionej przez papieża Jana Pawła II diecezji legnickiej[1]. W 1995 został wykładowcą katechetyki w Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu – studia w Legnicy[1]. W 2001 objął stanowisko adiunkta na tymże wydziale[3]. W latach 2001–2005 sprawował urząd wicerektora Wyższego Seminarium Duchownego w Legnicy ds. studiów[1]. W 1995 został dyrektorem Wydziału Katechetycznego Legnickiej Kurii Biskupiej. W latach 2002–2006 pełnił funkcję dyrektora Diecezjalnego Centrum Edukacyjnego. Objął funkcję wizytatora ds. nauczania religii i koordynatora Fundacji „Dzieła Nowego Tysiąclecia”. W 2008 został diecezjalnym duszpasterzem osób niepełnosprawnych, opiekunem duchowym Młodzieżowej Orkiestry Diecezji Legnickiej, a także asystentem kościelnym Stowarzyszenia Rodziców i Przyjaciół Młodzieżowej Orkiestry „Sursum corda” w Legnicy. W 2004 został członkiem kolegium konsultorów i rady kapłańskiej diecezji legnickiej[1]. W 2002 otrzymał godność prałata, a w 2004 został członkiem kapituły katedralnej[1].

24 grudnia 2008 papież Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym diecezji legnickiej ze stolicą tytularną Rusuccuru[3][5]. Święcenia biskupie otrzymał 31 stycznia 2009 w katedrze legnickiej. Udzielił mu ich biskup diecezjalny legnicki Stefan Cichy w asyście Mariana Gołębiewskiego, arcybiskupa metropolity wrocławskiego, i Stefana Regmunta, biskupa diecezjalnego zielonogórsko-gorzowskiego[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In Verbo Tuo, Domine” (Na Twoje Słowo, Panie)[6].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w 2013 został członkiem Rady Stałej z wyboru[7]. Objął też funkcję przewodniczącego Komisji Wychowania Katolickiego, został członkiem Komisji Duszpasterstwa i Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży, a także asystentem Rady Szkół Katolickich. Ponadto wszedł w skład Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h Nota biograficzna Marka Mendyka na stronie diecezji legnickiej. diecezja.legnica.pl (arch.). [dostęp 2017-07-29].
  2. Marek Mendyk w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska. nauka-polska.pl. [dostęp 2018-08-29].
  3. a b c Nomina dell’Ausiliare di Legnica (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2008-12-24. [dostęp 2014-08-30].
  4. Księża wikariusze pracujący w parafii św. Jerzego po II wojnie światowej. parafiajerzy.cba.pl (arch.). [dostęp 2017-07-29].
  5. Papież mianował ks. Marka Mendyka biskupem pomocniczym diecezji legnickiej (krótka). ekai.pl (arch.), 2008-12-24. [dostęp 2018-08-29].
  6. a b Marek Mendyk na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-12-27].
  7. Nowi członkowie Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski. ekai.pl (arch.), 2013-06-22. [dostęp 2018-08-29].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Marek Mendyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy