Margerita Trombini-Kazuro


Margerita Trombini-Kazuro w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Margerita Trombini-Kazuro w 1934 r. Grób Stanisława Kazuro i jego żony Margerity Trombini-Kazuro na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Margerita Trombini-Kazuro (ur. 19 listopada 1891 w Warszawie, zm. 1 stycznia 1979 tamże)[1] – polska pianistka, klawesynistka, pedagog muzyczny, żona profesora i rektora Konserwatorium Warszawskiego Stanisława Kazury (1881–1961), córka pierwszego kapelmistrza Opery Warszawskiej, Cesare Trombiniego (1835–1898).

Studiowała w Warszawie u Henryka Melcera i Egona Petriego, w Rzymie u Giovanniego Sgambatiego, w Berlinie u Wilhelma Kempffa, w Paryżu u Wandy Landowskiej.

Debiutowała jako pianistka w 1911 roku w Rzymie.

Od roku 1919 była wykładowcą Konserwatorium Warszawskiego, w latach 1957–1964 kierowała II Katedrą Fortepianu Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie.

Do jej uczniów należeli m.in. Andrzej Wąsowski, Barbara Hesse-Bukowska, Miłosz Magin, Kazimierz Gierżod, Andrzej Ratusiński, Tomasz Kiesewetter i Szábolcs Esztényi.

Była członkiem jury wielu Międzynarodowych Konkursów Pianistycznych im. Fryderyka Chopina.

Odznaczona Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Margerita Trombini-Kazuro (pol.). pl.chopin.nifc.pl. [dostęp 2011-09-22].
  2. M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Margerita Trombini-Kazuro" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy