Maria Ludwika Burbon (1745-1792)


Maria Ludwika Burbon (1745–1792) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Maria Ludwika Burbon (1745-1792)) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maria Ludwika Burbon (ur. 24 listopada 1745 w Portici, zm. 15 maja 1792 w Wiedniu) – infantka hiszpańska, księżna toskańska, cesarzowa, królowa Czech i Węgier, córka króla Hiszpanii Karola III Burbona i Marii Amalii Wettyn, córki króla polskiego Augusta III.

Urodziła się w czasie, gdy jej ojciec był królem Neapolu i Sycylii. Dzieciństwo spędziła w Kampanii. W 1759 r. rodzina przeprowadziła się do Madrytu, gdyż Karol został królem Hiszpanii. Wkrótce Maria Ludwika została zaręczona z Piotrem Leopoldem (5 maja 17471 marca 1792), młodszym synem cesarza Franciszka I Lotaryńskiego i Marii Teresy Habsburg, królowej Czech i Węgier, córki cesarza Karola VI.

Małżeństwo per procura odbyło się 18 lutego 1764 r. w Madrycie. 5 sierpnia 1765 r. w Innsbrucku odbył się właściwy ślub. Podczas uroczystości weselnych zasłabł i zmarł ojciec Piotra Leopolda, cesarz Franciszek (stało się to 18 sierpnia). Piotr Leopold został więc wielkim księciem Toskanii i wraz z żoną przeprowadził się do Florencji, gdzie mieszkał przez najbliższe 25 lat.

W tym czasie Maria Ludwika urodziła mu dwunastu synów i cztery córki:

W 1790 r. zmarł bezpotomnie brat Piotra Leopolda, cesarz Józef II, i wielki książę Toskanii został cesarzem Leopoldem II, a Maria Ludwika cesarzową oraz królową Czech i Węgier. Małżonkowie przeprowadzili się do Wiednia. Leopold zmarł 1 marca 1792 r. Maria Ludwika przeżyła go tylko o niecałe 3 miesiące.


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Maria Ludwika Burbon (1745-1792)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy