Maria Ludwika De Angelis


Maria Ludwika De Angelis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maria Ludwika De Angelis, właśc. wł. Antonina De Angelis[1] (ur. 24 października 1880 w San Gregorio k. L’Aquila we Włoszech, zm. 25 lutego 1962 w La Plata w Argentynie) – włoska zakonnica i misjonarka, błogosławiona Kościoła rzymskokatolickiego.

Urodziła się w małej wiosce San Gregorio jako pierwsza z ośmiorga dzieci swoich rodziców. 14 listopada 1904 roku wstąpiła do zgromadzenia Córek Matki Bożej Miłosierdzia, gdzie przyjęła imiona Maria Ludwika. Pierwsza lata spędziła w miejscowości Riviera Ligure.

Pod koniec roku 1907 wysłano ją z misją do Argentyny. Tam rozpoczęła pracę w La Plata w szpitalu dziecięcym, najpierw jako kucharka, następnie jako przełożona wspólnoty i jej administratorka. Założyła sanatorium dla dzieci w Mar del Plata i ośrodek duszpasterski w City Bell.

Zmarła 25 lutego 1962 roku w opinii świętości.

Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II w dniu 3 października 2004 roku.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Antonio Borrelli: Beata Maria Ludovica (Antonina) De Angelis Missionaria (wł.). Enciclopedia dei Santi. [dostęp 2012-03-03].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Maria Ludwika De Angelis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy