Marian Heitzman


Marian Heitzman w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marian Heitzman (ur. 20 października 1899 w Brodach - zm. 18 listopada 1964 w Saint Paul, Minnesota), polski filozof i historyk filozofii w stopniu doktora habilitowanego. Docent na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Znawca filozofii europejskiej doby Renesansu. Adiunkt w Seminarium Filozoficznym UJ. Na uchodźstwie profesor McGill University w Montrealu i University of St. Thomas w Saint Paul w Minnesocie.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Henryka. Od 1928 studia w ramach Seminarium Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wykładowca w Wyższym Studium Handlowym w Krakowie. Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego[1]. Po agresji III Rzeszy na Polskę od 5 września 1939 w Wojsku Polskim, po agresji ZSRR na uchodźstwie, w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Kierownik Wydziału Politycznego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Rządzie RP na uchodźstwie. Po układzie Sikorski-Majski attaché w Ambasadzie RP w Kujbyszewie, nadzorował delegatury terenowe ambasady w ZSRR, zbierał materiały dotyczące oficerów zaginionych w 1940, ofiar zbrodni katyńskiej. Autor pierwszego raportu w tym zakresie. Wydalony z ZSRR jako persona non grata w 1942 wraz z częścią personelu ambasady i jej delegatów okręgowych.

Po wojnie i demobilizacji pozostał na uchodźstwie. W latach 1945-1947 uczestniczył jako stypendysta w pracach sekcji filozoficznej Oxford Summer School. Następnie na emigracji w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Profesor McGill University w Montrealu i University of St. Thomas w Saint Paul w Minnesocie. Członek założyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (1950).

Zmarł w Saint Paul i tam też jest pochowany.

Członek korporacji Akropolia, filister honorowy korporacji Arcadia.

Niektóre prace | edytuj kod

  • Stanisław Krzystanowic i jego polemika z Baconem Werulamskim w: Reformacja w Polsce. R. 5: Kraków 1928
  • Geneza i rozwój filozofji Franciszka Bacona, Kraków 1929
  • Jan Locke, Myśli o wychowaniu, przekład i wstęp Marian Heitzman. Warszawa-Lwów 1931. , wyd. II Warszawa 2002, ​ISBN 83-88149-70-9
  • Studja nad akademją platońską we Florencji, Kraków 1933
  • L'agostinismo Avicenizzante e il punto di partenza della filosofia di M. Ficino, Firenze 1934
  • Witołd Rubczyński: (1864-1938) w: Przegląd Filozoficzny, Warszawa 1939
  • Collingwooda teoria poznania historycznego w: Teki Historyczne, z. 4. Londyn 1948

Przypisy | edytuj kod

  1. Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego. „Głos Narodu”, s. 9-10, Nr 314 z 15 listopada 1938. 

Bibliografia, literatura, linki | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Marian Heitzman" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy