Marian Skierczyński


Marian Skierczyński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marian Skierczyński (ur. 4 września lub października 1900 w Glinicach, zm. 9 sierpnia 1983 w Warszawie) – major saperów Wojska Polskiego, lekkoatleta.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 4 września[1][2][3] lub października[4] 1900 w Glinicach[3]. Był synem Władysława i Józefy, z d. Wdowik[3].

Był uczniem Rządowej Szkoły Handlowej w Kiszyniowie, członkiem skautingu, od 1917 należał do Związku Polaków w Kiszyniowie[3]. W tym samym roku wstąpił jako ochotnik do II Korpusu Polskiego. Po bitwie pod Rarańczą dostał się do niewoli, z której zbiegł i wstąpił do 13 Pułku Strzelców Pieszych 4 Dywizji Strzelców Polskich. Walczył z bolszewikami m.in. pod Stawropolem i Odessie. W czerwcu 1919 powrócił z Dywizją do Polski[3].

9 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu kaprala. Służył w 28 Pułku Strzelców Kaniowskich, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 25 lutego 1920 został skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty, 20 lipca 1920 do Obozu Szkolnego Saperów. Po ukończeniu szkoły został 23 listopada 1921[3] awansowany na stopień porucznika w korpusie oficerów inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 września 1920[5][6]. 1 grudnia 1921 został skierowany do 4 Pułk Saperów w Sandomierzu[3][7][8]. 1 stycznia 1923 został awansowany na stopień porucznika[3].

We wrześniu 1925 ożenił się z Haliną Różycką (1905-1978), siostrą Jerzego Różyckiego, matematyka i kryptologa. Mieli dwoje dzieci: Wandę i Marka.[potrzebny przypis]

Jako oficer 4 Pułku Saperów został przydzielony do Centralnej Szkoły Wojskowej Gimnastyki i Sportów w Poznaniu, w której ukończył roczny Oficerski Kurs Wychowania Fizycznego 1926/1927[9][10][3]. Następnie został wyznaczony przez Polski Komitet Olimpijski na Kurs Przedolimpijski Lekkiej Atletyki 1927[11]. W CWSzGiS pozostał od lipca 1927 jako instruktor i wykładowca na kolejnych Oficerskich Kursach Gimnastyki Sportowej oraz Wychowania Fizycznego, wykładając boks, lekkoatletykę, prowadząc zajęcia i ćwiczenia z walki wręcz, walki bagnetem[12][3]. Działał m.in. na rzecz rozwoju ju-jitsu w Polsce. Reprezentując AZS Warszawa startował i zdobywał medale w zawodach krótkodystansowych i sztafetach w lekkoatletyce podczas mistrzostw Polski (reprezentując AZS Warszawa) i mistrzostw armii[13]. W 1929 startował w zawodach w Bernie[14].

Z Poznania przeszedł do służby w utworzonym w 1929 Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie[15], gdzie służył do 1933[2][3]. Został awansowany na stopień kapitana w korpusie oficerów inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[16][3].

Od 1933 służył w 4 Batalionie Saperów, od listopada 1934 w Dowództwie Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych, od listopada 1937 w 8 Batalionie Saperów. 28 listopada 1937 został dowódcą Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty[2][3]. 19 marca 1939 został awansowany do stopnia majora i mianowany dowódcą 23 Batalionu Saperów[17][3]. Jednostką dowodził po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej[18][19]. W dniach 11-12 września 1939 kierował budową mostu polowego na Wiśle pod Baranowem, który umożliwił wycofanie się oddziałom Grupy Operacyjnej "Jagmin" dowodzonej przez Jana Jagmin-Sadowskiego. Za operację tę został przez Prezydenta Augusta Zaleskiego odznaczony w 1970 Orderem Virtuti Militari V klasy[2][3].

Uczestniczył w bitwie pod Tomaszowem Lubelskim (21 września 1939), 25 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł, jednak 7 października 1939 został aresztowany i osadzony w oflagu IX C Rotenburg, następnie Oflagu XI B Braunschweig i Oflagu II C Woldenberg[3]. W tym ostatnim obozie uczestniczył w organizacji życia sportowego, był prezesem klubu sportowego Wawel, kierownikiem wyszkolenia Rady Wychowania Fizycznego. Uczestniczył w obozowej olimpiadzie w 1944[2][3]. W 1945 został ewakuowany do Stalagu X B Sandbostel, następnie do Oflagu X C Lubeka, gdzie odzyskał wolność 2 maja 1945[3].

10 grudnia 1945 powrócił do Warszawy, zaangażował się w odbudowę Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego, gdzie był kierownikiem wyszkolenia praktycznego. Został zmuszony do odejścia z AWF na początku lat 50.[2][3].

Zmarł 9 sierpnia 1983 w Warszawie[2][3]. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim.[potrzebny przypis]

Odznaczenia | edytuj kod

Publikacje | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rocznik Oficerski 1932.
  2. a b c d e f g Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski Od Adamczaka do Zasłony. Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego. Mężczyźni, wyd. Warszawa 2004, s. 198
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Bogusław Szwedo Na bieżni i w okopach. Sportowcy odznaczeni Orderem Wojennym Virtuti Militari 1914-1921 1939-1945, wyd. IPN, Rzeszów 2011, s. 253-255
  4. Rocznik Oficerski 1928.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 910.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 833.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 880.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 804.
  9. Pawełek. CWSzGiS 1929 ↓, s. 45.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 586, 600.
  11. Pawełek. CWSzGiS 1929 ↓, s. 48.
  12. Pawełek. CWSzGiS 1929 ↓, s. 51, 54, 58, 60, 71, 81, 83.
  13. Pawełek. CWSzGiS 1929 ↓, s. 71.
  14. Pawełek. CWSzGiS 1929 ↓, s. 76.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 829.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 255.
  17. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 815.
  18. Głowacki 1986 ↓, s. 314.
  19. Steblik 1989 ↓, s. 682.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Marian Skierczyński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy