Mateusz Eustachy Sartyni


Mateusz Eustachy Sartyni w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mateusz Eustachy Sartyni (ur. 1796, zm. 18 listopada 1884 w Jabłonicy Ruskiej) – polski dziennikarz, pedagog, członek Towarzystwa ćwiczącej się młodzieży w literaturze ojczystej. Uczestnik powstania listopadowego 1830.

Syn Antoniego i Anny Dąbrowicz.

W roku 1817 udał się do Wilna, gdzie studiował matematykę i medycynę. We Lwowie był wychowawcą Artura Sobańskiego. Redaktor "Gazety Lwowskiej" w latach (1848-1862).

Zainteresowania Sartyniego: filozofia, archeologia, językoznawstwo, sztuki piękne.

Prace językoznawcze: "Wori- forschungslehre der polonischen Sprache", I — II, (Lwów 1842 — 1843); "Nauka języka polskiego z zasad Szrzeniawy", I — II, (Lwów 1844 — 1845) i in.

Bibliografia | edytuj kod

  • Polski Słownik Biograficzny (tom 35, str. 240)
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mateusz Eustachy Sartyni" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy