Mateusz I Lotaryński


Mateusz I Lotaryński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mateusz I Lotaryński (ur. ok. 1110, zm. 13 maja 1176) – książę Lotaryngii od 1139, syn Szymona I i Adelajdy, córki Henryka III, grafa Leuven.

Gdy Mateusz przejmował władzę w księstwie, na tron Niemiec wstąpiła nowa dynastia – Hohenstaufowie. Książę poślubił Judytę (ok 1123 – ok. 1194), bratanicę cesarza Konrada III i siostrę Fryderyka Barbarrosy, przez co łączność pomiędzy Lotaryngią i cesarstwem została umocniona. Książę brał udział w wyprawie Fryderyka po koronę cesarską w 1155 oraz w walkach toczonych przez cesarza z papieżem Aleksandrem III i wspierającymi go królami Francji i Sycylii. Mateusz I był w nieustannym konflikcie z biskupami Toul , pomimo tego książę dokonywał licznych darowizn na rzecz Kościoła i ufundował kilka klasztorów, w tym opactwo w Clairlieu, w którym został pochowany razem ze swoją żoną.

Potomstwo | edytuj kod

Ze związku z poślubioną ok. 1138 Bertą (Judytą), Mateusz I doczekał się siedmiorga dzieci:

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mateusz I Lotaryński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy