Mauro Piacenza


Mauro Piacenza w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mauro Piacenza (ur. 15 września 1944 w Genui) – włoski duchowny rzymskokatolicki, przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Dziedzictwa Kulturowego Kościoła w latach 2003–2007, przewodniczący Papieskiej Komisji Archeologii Sakralnej w latach 2004–2007, sekretarz Kongregacji ds. Duchowieństwa w latach 2007–2010, prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa w latach 2010–2013, kardynał diakon od 2010, Penitencjariusz Większy od 2013.

Życiorys | edytuj kod

Święcenia prezbiteriatu przyjął 21 grudnia 1969, jego głównym konsekratorem był kardynał Giuseppe Siri. Został kapłanem archidiecezji Genui i początkowo pracował jako wikariusz w parafiach. Następnie został asystentem kościelnym przy Università degli Studi di Genova, najważniejszej genueńskiej uczelni wyższej, w której sam również wykładał prawo kanoniczne. W 1986 otrzymał godność kanonika. W 1990 został przeniesiony do pracy w Watykanie (Kongregacji ds. Duchowieństwa).

Dziesięć lat później wszedł w skład kierownictwa Kongregacji jako jej podsekretarz. 13 października 2003 papież Jan Paweł II mianował go przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Dziedzictwa Kulturowego Kościoła[1]. W związku z tą nominacją 15 listopada 2003 został wyświęcony na biskupa i otrzymał stolicę tytularną Victoriana. Sakry udzielił mu kardynał Tarcisio Bertone SDB. W sierpniu 2004 stanął na czele Papieskiej Komisji ds. Archeologii[2], a w 2007 powrócił do Kongregacji ds. Duchowieństwa jako jej sekretarz (w związku z tym został jednocześnie wyniesiony do godności arcybiskupa)[3]. 7 października 2010 objął najwyższe stanowisko w Kongregacji – jej prefekta[4]. 20 października 2010 papież Benedykt XVI ogłosił jego nominację kardynalską[5], zaś miesiąc później kreował go kardynałem-diakonem San Paolo alle Tre Fontane[6]. 21 września 2013 roku został mianowany przez papieża Franciszka Penitencjarzem Większym, w miejsce emerytowanego kardynała Manuela Monteiro de Castro[7].

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Przypisy | edytuj kod

  1. RINUNCIA DEL PRESIDENTE DELLA PONTIFICIA COMMISSIONE PER I BENI CULTURALI DELLA CHIESA E NOMINA DEL SUCCESSORE (wł.). vatican.va, 2003-10-13. [dostęp 2019-09-22].
  2. RINUNCIA DEL PRESIDENTE DELLA PONTIFICIA COMMISSIONE DI ARCHEOLOGIA SACRA E NOMINA DEL SUCCESSORE (wł.). vatican.va, 2004-08-28. [dostęp 2019-09-22].
  3. NOMINA DEL SEGRETARIO DELLA CONGREGAZIONE PER IL CLERO (wł.). vatican.va, 2007-05-07. [dostęp 2019-09-22].
  4. RINUNCIA DEL PREFETTO DELLA CONGREGAZIONE PER IL CLERO E NOMINA DEL SUCCESSORE (wł.). vatican.va, 2010-10-07. [dostęp 2019-09-22].
  5. Gregor Kollmorgen, Pope Benedict Announces Creation of New Cardinals, "New Liturgical Movement" (ang.) [dostęp 2010-10-20]
  6. Odbył się konsystorz. ekai.pl, 2010-11-20. [dostęp 2019-09-22].
  7. RINUNCIA DEL PENITENZIERE MAGGIORE E NOMINA DEL SUCCESSORE (wł.). vatican.va, 2013-09-21. [dostęp 2019-09-22].

Bibliografia | edytuj kod

  • Mauro Piacenza w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy (ang.) [dostęp 2011-06-29]
  • Mauro Piacenza w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2020-03-24]
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mauro Piacenza" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy