Media w Bydgoszczy


Media w Bydgoszczy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 26 kwi 2019. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Dziennik Tygodniowy Departamentu Bydgoskiego – pierwsza gazeta wydawana w Bydgoszczy Pierwszy numer Dziennika Bydgoskiego z 1907 r. Gazeta Bydgoska – numer z 2 lipca 1922 r. Ostatni numer Kuriera Bydgoskiego z 3 września 1939 r. Siedziba Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia w Bydgoszczy Logo TVP3 Bydgoszcz Siedziba TVP Bydgoszcz zlokalizowana na Wzgórzu Wolności RCN Solec Kujawski – ogólnopolska stacja nadawcza Programu Pierwszego Polskiego Radia, położona w Puszczy Bydgoskiej Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze Trzeciewiec pod Bydgoszczą, z którego od 1962 r. nadawany jest program rozgłośni radiowych i telewizyjnych z zasięgiem na województwo bydgoskie i kujawsko-pomorskie

Bydgoszcz jest ośrodkiem, w którym znajdują się siedziby większości regionalnych mass-mediów z zasięgiem na województwo kujawsko-pomorskie. Znajdują się tu m.in.: regionalny oddział Telewizji Polskiej (TVP3 Bydgoszcz), regionalna rozgłośnia radia publicznego (Polskie Radio Pomorza i Kujaw), największy w Polsce dziennik regionalny (Gazeta Pomorska) oraz liczne lokalne rozgłośnie radiowe, redakcje gazet i czasopism oraz portali internetowych. Kilka czasopism wydawanych w Bydgoszczy posiada zasięg krajowy. Bydgoszcz jest także ośrodkiem wydawniczym, w którym co roku wydawanych jest kilkaset tytułów książek i broszur. Np w 2008 r. wydano w Bydgoszczy 349 tytułów w nakładzie 617 tys. egzemplarzy (9. miejsce w kraju). Połowa wydanych pozycji dotyczyła tematyki ogólnej i popularnej, zaś jedna trzecia – publikacji naukowych[1].

Spis treści

Tradycje mediów w Bydgoszczy | edytuj kod

Prasa i drukarnie | edytuj kod

Okres pruski
Początki piśmiennictwa w Bydgoszczy sięgają czasów Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Dzieła pisarskie, panegiryki i kroniki tworzyło duchowieństwo jak również ludzie świeccy. Początki drukarstwa w Bydgoszczy przypadają natomiast na 1806 r., kiedy Jan Adam Kimmel otrzymał zezwolenie na otwarcie pierwszej drukarni w Bydgoszczy[2]. Zamierzenie to kontynuował jego pasierb, późniejszy II burmistrz Bydgoszczy Andreas Friedrich Gruenauer. Pierwsza drukarnia bydgoska rozpoczęła działalność w 1807 r., zaś jej nowe zabudowania na Przedmieściu Gdańskim, wzniesione w 1815 r. zachowały się do 2006 r., kiedy w ich miejscu powstała Galeria Drukarnia.

Istotny rozwój piśmiennictwa i drukarstwa nastąpił w okresie Księstwa Warszawskiego (1806-1815), kiedy Bydgoszcz została siedzibą departamentu. 1 lipca 1808 r. zaczęto wydawać w Bydgoszczy pierwsze czasopismo – Dziennik Doniesień Rządowych i Prywatnych Departamentu Bydgoskiego. Była to gazeta rządowa, wydawana przez prefekta departamentu Antoniego Gliszczyńskiego[3]. Gazeta dwukrotnie zmieniając nazwę („Gazeta Bydgoska”, potem „Dziennik Tygodniowy Departamentu Bydgoskiego”) utrzymała się do końca okresu Księstwa (1815 r.) Po wchłonięciu Bydgoszczy przez Królestwo Prus, polską gazetę zastąpiła drukowana w zakładzie Andreasa Friedricha Gruenauera – tygodniówka Królewsko-Pruskiej Rejencji w Bydgoszczy (niem. Amtsblatt der Königlich-Preussischen Regierung zu Bromberg, dwujęzyczna do 1948 r.)[4]. W I połowie XIX wieku w Bydgoszczy istniały trzy drukarnie. Od 1832 r. wychodziły niemieckie gazety, początkowo nieregularnie, a od 1846 r. codziennie „Bromberger Wochenblatt” – pierwszy trwały dziennik bydgoski. Oprócz niego drukowano też konserwatywne pisma niemieckie.

Działalność polskich księgarni na terenie Bydgoszczy datuje się na 1868 rok (Tomasz Śniegocki), a drukarń na 1884 r., kiedy próbę organizacji polskiej drukarni akcydensowej podjął Mieczysław Roesner[2]. W latach 1891-1894 Stanisław Tomaszewski razem z Julianem Prejsem wydawał polską gazetę „Straż Polska”, następnie „Pochodnię”, „Gazetę Narodową” i „Orędownik”, a od 1898 r. codzienną „Gazetę Bydgoską”, drukując je we własnej drukarni przy ul. Długiej[5]. Periodyki te nie utrzymały się długo wskutek kar pieniężnych, szykan i pozwów sądowych wytyczonych przez władze pruskie. Kolejna gazeta: „Dziennik Bydgoski” wydawana przez Tomaszewskiego od 1902 r. przetrwała 2 lata, po czym została wykupiona przez Niemców, a wydawca uwięziony. Pismo wznowił w 1907 r. Jan Teska i wydawał mimo szykan pruskich, aż do włączenia Bydgoszczy do odrodzonego państwa polskiego. Okres działalności pierwszych drukarń w Bydgoszczy w latach 1885-1914 był równocześnie okresem uporczywej walki o kulturę polską w Bydgoszczy[2]. Do wybitniejszych księgarzy polskich tego okresu, prowadzących mimo szykan działalność patriotyczną zaliczali się: Tomasz Śniegocki, Franciszek Kiedrowski, Leon Posłuszny, Waleria Modlibowska[5].

Dwudziestolecie międzywojenne
W dwudziestoleciu międzywojennym w Bydgoszczy ukazywało się kilkanaście gazet i czasopism. Bydgoska prasa lokalna miała w tamtym okresie duży wpływ na poglądy czytelników i cieszyła się dużą popularnością. Dzienny nakład gazet w Bydgoszczy w roku 1925 sięgał 70 tys. egzemplarzy[6]. Najważniejszą gazetą codzienną był chrześcijańsko-demokratyczny „Dziennik Bydgoski” prowadzony przez redaktora Jana Teskę. Z „Dziennikiem” konkurowała „Gazeta Bydgoska” (od 1933 r. „Kurier Bydgoski”) – organ Narodowej Demokracji, rozchodząca się w skromniejszej liczbie egzemplarzy na terenie województwa pomorskiego[7].

W Bydgoszczy istniała także pewna liczba pism codziennych, które ukazywały się okresowo, m.in. codzienna gazeta poranna „Echo Zachodnie – Niezależny Organ Demokracji” (1926-1927; zmiana tytułu – od 45. numeru „Przegląd Zachodni”), sanacyjny „Kurier Pomorski” (1939-1938; mutacja toruńska – „Dzień Pomorski”, bydgoska – „Dzień Bydgoski”, później „Gazeta Pomorska”), „Dziennik Nadnotecki”, miesięcznik „Świat Pracy”, „Przegląd Wielkopolski” (1921), „Nowa Gazeta Bydgoska” (1921) – organ Stronnictwa Pracy, tygodnik „Słowo Wielkopolskie” (1922–1927) oraz „Robotnik Wielkopolski” (1923–1924), „Związkowiec” (1920-1923), tygodniki: „Nasz Sztandar” (1926), „Zjednoczenie” (1922), dwutygodnik „Światło” (1931), „Polska Niwa” (1939). Bydgoszcz była też siedzibą redakcji miesięcznika „Głos Powstańców i Wojaków” (1924-1925), będącego organem Związku Powstańców i Wojaków[7].

W międzywojennej Bydgoszczy wydawano także znaczną liczbę czasopism kulturalno-literackich. Pierwszym tego typu pismem był tygodnik „Nowe Tory” (1920-1921). Krótkotrwałym periodykiem był „Helikon” (1924). Niewiele trwalsze okazały się: „Posiew Poetycki” (1938–1939) – pismo młodych poetów i prozaików, „Magazyn Powieściowy” (1933), dwutygodnik „Ze świata” (1932), pismo społeczno-kulturalne poświęcone repolonizacji „Zmartwychwstanie” (1922, red. Antoni Chołoniewski), „Biblioteka Pomorska” (1923)[7]. Tematykę teatralną reprezentowały: tygodnik „Przegląd Teatralny i Filmowy” (1924-1925), „Almanach Teatru Bydgoskiego” (1924), „Scena Bydgoska” (1935-1939)[7].

Najpoważniejszym periodykiem naukowo-regionalnym w międzywojennej Bydgoszczy był wydawany w latach 1933-1939 kwartalnikPrzegląd Bydgoski” (1933-1939), związany z osobą Zygmunta Malewskiego, badacza sztuki sakralnej, miłośnika Bydgoszczy. Poruszano w nim zagadnienia regionalne, historię Bydgoszczy i regionu oraz jego życia kulturalnego[7].

Odrębną grupę pism stanowiły miesięczniki i kwartalniki adresowane do młodzieży szkolnej, m.in.: miesięcznik „Dziewczęta w Mundurkach” (1934–1939; Miejskie Katolickie Gimnazjum Żeńskie), miesięcznik „Ogniwa” (1934–1939), kwartalnik „Gryf” (1931-1934; Liceum Handlowe), miesięcznik „Junacy” (1932-1933), dwumiesięcznik „Nasza Myśl” (1936–1939, Miejskie Gimnazjum Kupieckie). Na łamach prasy młodzieżowej pisali przedstawiciele tzw. „młodej Bydgoszczy”, którzy głosili program „awangardy literackiej”, kultywowali regionalizm, przeciwstawiali się rutynie i tradycjonalizmowi. Ich przedstawicielem był m.in. Tadeusz Nowakowski (1917-1996)[7].

W dwudziestoleciu międzywojennym powstała w Bydgoszczy duża baza poligraficzna. Największą drukarnią w mieście była wykupiona z rąk niemieckich w 1920 r. drukarnia Grunauera, określana jako największa na Pomorzu (600 osób zatrudnionych). Wykonywała ona liczne zamówienia Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska” w Warszawie. W mieście działał również Polski Instytut Narodowy (1921-1927) powołany za sprawą Antoniego Chołoniewskiego, Instytut Literacki „Lektura”, „Biblioteka Rady Artystyczno-Kulturalnej” i wiele innych. Ogółem w latach 1920-1939 działały w mieście trzy typy przedsiębiorstw poligraficznych: drukarnie połączone z wydawnictwem i publikujące głównie teksty własne („Biblioteka Polska”), oficyny prasowe (Drukarnia Bydgoska – wydawnictwo „Dziennika Bydgoskiego”) oraz usługowe zakłady graficzne, realizujące zlecenia nakładców i prowadzące marginesowo samodzielną produkcję wydawniczą (Drukarnia dla Handlu i Przemysłu, Drukarnia Polska i inne)[7]. W mieście działała również niemiecka Drukarnia Emila i Hermanna Dittmannów – wydawca niemieckich gazet („Deutsche Rundschau in Polen”) i podręczników.

II wojna światowa
W okresie II wojny światowej zlikwidowano prasę polską, a wielu spośród drukarzy i dziennikarzy zostało zamordowanych przez Niemców w masowych egzekucjach. Podstawową gazetą codzienną była „Deutsche Rundschau”, służąca głównie propagandzie nazistowskiej[8].

Okres Polski Ludowej
Po zakończeniu walk o wyzwolenie miasta zabezpieczono drukarnię przy ul. Jagiellońskiej, którą przemianowano na Drukarnię Wojskową, zaś później na Zakłady Graficzne im. Komisji Edukacji Narodowej[9]. W siedzibie drukarni znajdowały się redakcje pierwszych powojennych gazet bydgoskich.

Pierwszą gazetą w powojennej Bydgoszczy były „Wiadomości Bydgoskie”, których pierwszy numer ukazał się 28 stycznia 1945 r. Pismo to redagowane przez Edwarda Łabentowicza i wydawane przez Tymczasowy Komitet Obywatelski był trybuną grodzkich trosk o powojenne losy miasta. 4 marca 1945 r. miejsce „Wiadomości Bydgoskich” zajęła „Ziemia Pomorska” (z mutacją terenową „Ziemia Kujawska”), której wydawcą była Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”. Gazeta ta wydawana w nakładzie 8,5 tys. egzemplarzy zamknęła działalność wydawniczą 31 grudnia 1951 r.[10] 20 lutego 1945 r. otwarto w Bydgoszczy Pomorski Oddział Polskiej Agencji Prasowej, w którym pracowali m.in. Kazimierz Czachowski, Edward Łabentowicz i Waleria Drygała[11].

W okresie 15 kwietnia 1945 r. – 6 września 1947 r. wydawano „Trybunę Pomorską”. Pismo to będące organem Polskiej Partii Robotniczej eksponowało problematykę polityczną i społeczną. Kontynuację pisma stanowiła „Gazeta Zachodnia”, skupiająca uwagę na zagadnieniach politycznych, gospodarczych i społecznych. 15 grudnia 1948 r. z połączenia tej gazety (organu PPR) i „Głosu Pomorza” (organu PPS) powstała „Gazeta Pomorska” – organ Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Publicystyką społeczną, ekonomiczną, rolną, kulturalną i sportową związana była z województwem bydgoskim. „Gazeta” posiadała dodatki specjalistyczne oraz była organizatorem wielu imprez kulturalnych, organizowanych wspólnie z Kujawsko-Pomorskim Towarzystwem Kulturalnym i Towarzystwem Przyjaciół Sztuki. „Gazeta Pomorska” była także inicjatorką wydawania w Bydgoszczy pisma popołudniowego, tj. „Dziennika Wieczornego”, który ukazał się po raz pierwszy 1 stycznia 1959 r.[10]

22 października 1945 r. wydano pierwszy numer „Ilustrowanego Kuriera Polskiego” z inicjatywy Zygmunta Felczaka, wicewojewody pomorskiego. Była to gazeta ogólnopolska reprezentująca Stronnictwo Pracy. Pismo posiadało szereg dodatków, a w 1980 r. ukazywało się w nakładzie 90 tys. egzemplarzy dziennie[10].

Oprócz czasopism o charakterze politycznym i codziennym ukazywały się także periodyki kulturalne. W okresie od 15 marca 1945 r. do połowy 1946 r. wychodziło w Bydgoszczy pierwsze w powojennej Polsce pismo dla dzieci „Iskierki Bydgoskie” wydawane przez Związek Nauczycielstwa Polskiego (Ludwik Bandura, Władysław Dunarowski, Franciszek Grott, Franciszek Łukasik, Joanna Markowska). Miesięcznik ten nawiązywał swym charakterem do międzywojennego „Płomyczka” i odegrał pożyteczną rolę, zwłaszcza w pracy uruchamianych na nowo szkół[9]. W latach 1945-1949 wychodziło również pismo kulturalno-literackie „Arkona”, pod redakcją Mariana Turwida. Pismo redagowali również: Stanisław Brzęczkowski, Andrzej Bukowski, Aleksander Dzienisiuk, Alfred Kowalkowski i Jan Piechocki, a współpracowali m.in. Konrad Górski, Adam Grzymała-Siedlecki, Wacław Kubacki i Wilam Horzyca.

W styczniu 1955 r. powołano czasopismo „Pomorze”, które przejęło część zadań społeczno-kulturalnych „Gazety Pomorskiej”. Od 1957 r. uzyskało status dwutygodnika społeczno-kulturalnego, jako kontynuator „Arkony”, zaś ostatni numer pisma ukazał się w grudniu 1972 r.[10] Kontynuatorem tego pisma były „Fakty” (w latach 1958-1972 „Fakty i Myśli” wydawane przez Stowarzyszenie Ateistów i Wolnomyślicieli)[10]. Od lat 60. czasopiśmiennictwo regionalne wzbogacały periodyki wydawane przez Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy: „Kalendarz Bydgoski” i „Kronika Bydgoska”, zawierające opis faktów z przeszłości i teraźniejszości Bydgoszczy[10] oraz „Rocznik Kulturalny Kujaw i Pomorza” wydawany od 1963 r. przez Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne. Rocznik zamieszczał materiały poświęcone życiu kulturalnemu regionu, w tym kalendarium wydarzeń, zestawy bibliograficzne literatury, omówienia książek i artykułów naukowych[10].

Pod koniec lat 80. w Bydgoszczy ukazywały się: wydawane przez RSW Prasa-Książka-Ruch: „Gazeta Pomorska” (organ PZPR) i popołudniowy „Dziennik Wieczorny” oraz wydawany przez „Epokę” – „Ilustrowany Kurier Polski” (organ Stronnictwa Demokratycznego), kolportowany w województwach północnej Polski. Ukazywał się też tygodnik „Fakty”, kilkanaście tytułów prasy zakładowej oraz wydawnictwa podziemne „Solidarności”[12] i innych środowisk[13]. Druk czasopism zapewniały Prasowe Zakłady Graficzne w Bydgoszczy, należące do najnowocześniejszych i najbardziej wydajnych w całym kraju[14].

Okres III RP
Po przełomie politycznym w 1989 r. gruntownie zmienił się krajobraz prasy bydgoskiej. Prawie wszystkie tytuły zmieniły właściciela, spora część zbankrutowała lub zmieniła profil. Rozpadł się koncern prasowy RSW Prasa-Książka-Ruch, a w jego miejsce na rynek prasowy weszło wielu nowych wydawców, zarówno krajowych jak i zagranicznych[14]. W 1989 r. zaprzestano wydawania „Faktów”, zaś większość poczytnych dzienników objęła ustawa o likwidacyjna przedsiębiorstwa RSW Prasa-Książka-Ruch. W 1990 r. na rynku bydgoskim pojawił się „Express Bydgoski”, wykupiony następnie razem z „Nowościami” toruńskimi przez kapitał niemiecki. Ewolucję przeszła „Gazeta Pomorska”, która utrzymała się na rynku jako dziennik regionalny. W roku 1990 kilka razy w tygodniu zaczęła się pojawiać „Gazeta Bydgoska”, będąca mutacją „Gazety Wyborczej”. W 1991 roku dodatek zmienił nazwę na „Gazeta Regionalna” i zaczął się ukazywać codziennie; zasięg jego działania obejmował trzy województwa.

W połowie lat 90. przestały ukazywać się gazety popołudniowe, zaś sporą popularność uzyskały czasopisma samorządowe, parafialne, zawodowe i specjalistyczne. Ocenia się, że w roku 1992 na terenie województwa bydgoskiego ukazywało się 30 tytułów prasy samorządowej; w 1990 r. pojawiła się pierwsza w Bydgoszczy gazeta osiedlowa „Szwederowiak”[14], zaś w 1993 r. – kolejna „Biuletyn Wilczak-Jary”[12].

Na początku lat 90.Dziennik Wieczorny” został wykupiony przez koncern „Gazeta Pomorska – Media”, zaś w 2000 r. zaprzestano jego wydawania ze względów ekonomicznych[15]. Podobny los spotkał w 2003 r. najstarszy w regionie dziennik „Ilustrowany Kurier Polski”. Podjęto także próby wydawanie gazet bezpłatnych[14].

W 2000 r. w Bydgoszczy ukazywały się dwa dzienniki z miejscowym rodowodem i znaczącym udziałem kapitału zagranicznego („Express Bydgoski”, „Gazeta Pomorska”), mutacja dziennika ogólnopolskiego „Gazeta Wyborcza” oraz trudna do oszacowania liczba miesięczników, kwartalników i pism okazjonalnych. Najsilniejszą pozycję w mieście uzyskał subkoncern prasowy „Gazeta Pomorska – Media”, będący odnogą koncernu Orkla. Bydgoski dziennik okazał się największym i najbardziej dochodowym dziennikiem regionalnym w Polsce[14].

Od połowy lat 90. XX w. nowym nośnikiem medialnym stały się portale internetowe, zastępujące stopniowo tradycyjne gazety i czasopisma. Oprócz portali informacyjnych i samorządowych (urząd miasta, rady osiedli), pojawiły się portale obywatelskie nie związane z rządzącym establishmentem, w których mieszkańcy mogli dyskutować na bieżące tematy polityczne i społeczne[12].

Radio | edytuj kod

Narodziny radiofonii nastąpiły w 1920 r., natomiast pierwsza w Bydgoszczy publiczna demonstracja muzyki płynącej z radia nastąpiła w marcu 1925 r. w auli Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika[16]. Po powstaniu Pomorskiej Rozgłośni Radiowej w Toruniu (15 stycznia 1935) bydgoscy działacze kulturalni zrzeszeni w Miejskiej Radzie Artystyczno-Kulturalnej podjęli starania o otwarcie studia tej rozgłośni w Bydgoszczy. Spełnienie tego zamierzenia stało się możliwe dzięki pomocy finansowej magistratu Bydgoszczy i udostępnieniu pomieszczeń w budynku Teatru Miejskiego[7].

4 stycznia 1937 r. audycją zawierającą przemówienie prezydenta Bydgoszczy Leona Baciszewskiego zainaugurowano działalność studia bydgoskiego Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia. Od maja 1937 r. w każdą środę nadawano stałą audycję radiową pt. „Bydgoszcz na naszej fali”. Miała ona charakter słowno-muzyczny, odzwierciedlała regionalne problemy miasta i województwa, przede wszystkim w sferze kulturalnej. Uznanie zyskały także nadawane z Bydgoszczy występy zespołów estradowych, wokalnych i solistów, m.in. koncerty Miejskiego Konserwatorium Muzycznego. Stałą pozycją programu był kabaret literacki pi „Szkuta Bydgoska”, preferujący głównie teksty satyryczne. Ze studiem radiowym związany był pierwszy radiowy zespół muzyki rozrywkowej w Bydgoszczy, kierowany przez Alfonsa Rezlera. W latach 1937-1939 przed mikrofonem w bydgoskim podstudiu występowali również artyści-muzycy: Edmund Rezler, Felicja Krysiewicz i Zofia Wojciechowska, a także piosenkarka Ola Obarska. Do sierpnia 1939 r. nadano z Bydgoszczy 85 audycji lokalnych i 28 ogólnopolskich[7]. 31 października 1937 r. odbyła się w Bydgoszczy Ogólnopolska Wystawa Radiowa[16].

Po zakończeniu II wojny światowej wyznaczono Bydgoszcz na siedzibę Okręgowej Pomorskiej Dyrekcji Polskiego Radia, w obliczu zniszczenia przez nazistów rozgłośni toruńskiej i ulokowania w Bydgoszczy władz województwa pomorskiego[17]. 1 lipca 1945 r. dla potrzeb rozgłośni na Wzgórzu Dąbrowskiego został zbudowany nadajnik o niewielkiej mocy. W 1947 r. zastąpił go odbudowany nadajnik w Toruniu (24 kW), który służył do 1960 r.[10]. Oprócz prowadzenia rozgłośni radiowej będącej oddziałem Polskiego Radia w Warszawie Dyrekcja Radia w Bydgoszczy zajmowała się latach 1945-1950 radiofonizacją województwa pomorskiego oraz Pomorza Zachodniego[16].

Placówka nazywana od 1947 r. Rozgłośnią Pomorską Bydgoszcz-Toruń, zajmowała budynki przy ul. Gdańskiej 50 (od 1945) i 48 (od 1951). W lutym 1946 r. Bydgoszcz połączono z ogólnokrajowym programem radiowym, w którym znalazła się m.in. pierwsza tego rodzaju w Polsce audycja satyryczna „Pokrzywy nad Brdą” Grzegorza Kardasia, Zdzisława Kunstmanna i Jeremiego Przybory. Wizytówką bydgoskiej rozgłośni w latach 1945-1955 była Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Bydgoszczy pod kierownictwem Arnolda Rezlera. W 1955 r. po rozwiązaniu orkiestry, część muzyków przeniosła się za Arnoldem Rezlerem do Filharmonii Narodowej w Warszawie, a część zasiliła Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii Pomorskiej[10].

Lata 50. przyniosły znaczący rozwój techniczny i programowy rozgłośni, m.in. pozyskano wóz transmisyjny, magnetofony, a w 1957 r. powstało połączenie kablowe rozgłośni z Filharmonią Pomorską[16]. W latach 1960-1962 Rozgłośnia Polskiego Radia w Bydgoszczy korzystała ze zbudowanego koło Poznania nadajnika o mocy 300 kW, zaś od 1962 r. z Radiowo-Telewizyjnego Ośrodka Nadawczego w Trzeciewcu z masztem o wysokości 320 m, który poza emisją programu telewizyjnego, służył nadawaniu programów radiowych wysokiej jakości poprzez fale UKF[16].

W okresie Polski Ludowej rozgłośnia w Bydgoszczy zaliczała się do 17 rozgłośni regionalnych Polskiego Radia. Prowadziła działalność informacyjną, rozrywkową oraz zajmowała się propagowaniem kultury. Już od końca lat 40. działało 9 redakcji specjalistycznych. Czas nadawania wynoszący w latach 60. 3 godziny programu lokalnego i 40 min. programu ogólnopolskiego dziennie, wzrósł w latach 80. do 5 godzin, a w 1991 r. rozgłośnia jako pierwsza w kraju uruchomiła całodobowy program radiowy[16].

W latach 90. uwolniony został rynek radiowy dla konkurujących ze sobą stacji prywatnych. Pierwszy proces koncesyjny, przeprowadzony przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji w 1993 r. przyniósł przyznanie koncesji trzem komercyjnym rozgłośniom radiowym na terenie Bydgoszczy: Radio El (styczeń), Radio Pomoże (czerwiec) i Radio Vox. Jednocześnie Pomorską Rozgłośnię Radiową przekształcono w samodzielną spółkę „Polskie Radio Pomorza i Kujaw” S.A[16].

Słabości finansowe wynikające z niedorozwoju rynku reklamowego doprowadziły do zmian na lokalnym rynku radiowym. Od września 1997 r. zaczęło nadawać nowe Radio Elita, zaś Radio Vox, przekształcone w lipcu 1996 r. w Radio Wojciech, uległo kolejnemu przekształceniu jesienią 1998 r. w Radio Plus Bydgoszcz. W listopadzie 1999 r. Radio El zostało przekształcone w oddział ogólnopolskiego Radia Eska[16].

W 2001 r. istniały w Bydgoszczy następujące lokalne rozgłośnie[16]:

  • Radio PiK (100,1 FM) – regionalne radio publiczne;
  • Radio Elita (92,1 FM) – radio muzyczne;
  • Radio Eska (96,2 FM) – radio muzyczno-informacyjne;
  • Radio Pomoże (103,5 FM) – radio informacyjno-muzyczne zaangażowane w sprawy lokalno-społeczne;
  • Radio Plus (101,2 FM) – radio muzyczno-publicystyczne

Telewizja | edytuj kod

Pierwsze starania w celu uruchomienia ośrodka telewizyjnego w Bydgoszczy datują się na 1956 rok. Powstał wtedy Społeczny Komitet Budowy Pomorskiego Ośrodka Telewizyjnego, który drogą składek społecznych usiłował zbudować maszt antenowy w Myślęcinku oraz budynek studyjny. W 1958 r. Centralny Zarząd Radiostacji i Telewizji w Warszawie zatwierdził koncepcję lokalizacji ośrodka telewizyjnego we wsi Trzeciewiec, 20 km od Bydgoszczy. 20 listopada 1960 r. uruchomiono pierwszy nadajnik w Bydgoszczy, umożliwiający odbiór programu telewizyjnego, zaś 22 stycznia 1962 r. oddano do użytku Telewizyjny Ośrodek Nadawczy w Trzeciewcu, który rozwiązał problemy techniczne związane z zasięgiem i jakością odbioru telewizyjnego oraz radiowego w całym województwie bydgoskim[16].

Pierwsze audycje telewizyjne redagowane w Bydgoszczy datują się na 1967 r. Były one zamieszczane w „Magazynie Ziem Północnych” TVP3 Gdańsk. Usilne starania dziennikarzy bydgoskich doprowadziły do otwarcia w 1973 r. samodzielnej bydgoskiej redakcji telewizyjnej, podlegającej TVP3 Gdańsk. Placówka mieściła się przy Pomorskiej Rozgłośni Radiowej. W tym samym roku 1 lipca uruchomiono Telewizyjny Ośrodek Nadawczy nr 2 w Śródmieściu Bydgoszczy, który umożliwiał odbiór II programu telewizyjnego w kolorze[10]. Bydgoska redakcja telewizyjna produkowała materiały publikowane na antenie centralnej i w gdańskim magazynie „Panorama”. W latach 70. dzięki jej aktywności, tematy z województwa bydgoskiego zajmowały w dziennikach ogólnopolskich jedno z czołowych miejsc, pośród wiadomości spoza stolicy[18].

W latach 1984-1990 decyzją prezesa Radiokomitetu zlikwidowano samodzielność redakcji, a bydgoscy dziennikarze stali się korespondentami terenowymi TVP3 Gdańsk. Reaktywacja bydgoskiej redakcji telewizyjnej z zasięgiem na województwa: bydgoskie, toruńskie i włocławskie nastąpiła w 1990 r. W 1993 r. powołano spółkę „Telewizja Polska S.A.” z jedenastoma oddziałami terenowymi, wśród których znalazł się także oddział w Bydgoszczy. 5 września 1994 r. rozpoczęto nadawanie programu miejskiego. Na dachu budynku Urzędu Wojewódzkiego przy ul. Konarskiego zamontowano nową antenę i nadajnik małej mocy. Widzowie okolic Bydgoszczy mogli oglądać program III przez kilkanaście godzin dziennie. Ośrodek wzbogacił się także o wóz transmisyjny umożliwiające bieżące relacje sportowe[18].

Od 1995 r. nastąpił intensywny rozwój bydgoskiego ośrodka telewizyjnego, który produkował własne programy telewizyjne, wypełniające ponad 4 godziny dziennie, a w soboty i niedziele – cały czas antenowy. Od 1996 r. dzięki nowemu nadajnikowi na RTCN Trzeciewiec TVP3 Bydgoszcz była odbierana przez 2,5 milionów mieszkańców trzech województw. W latach 1996-1997 otwarto zamiejscowe redakcje oddziału w Toruniu i Włocławku, zaś w 2001 r. otwarto nową siedzibę TVP przy ul. Kujawskiej 7 na Wzgórzu Wolności. Po 2000 r. wiele programów bydgoskich emitowano na antenach ogólnopolskich, a niektórzy dziennikarze (Sławomir Jeneralski, Paulina Chylewska, Marzena Słupkowska, Jarosław Lewandowski) stali się znanymi w kraju prezenterami telewizyjnymi[18].

Charakterystyka | edytuj kod

Prasa | edytuj kod

W 2008 r. w Bydgoszczy wydano 97 tytułów gazet i czasopism w nakładzie 58 tys. egzemplarzy (7. miejsce w kraju)[1].

Lokalne stacje radiowe | edytuj kod

Telewizja | edytuj kod

Internet | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Kultura w 2008 r. Publikacja elektroniczna Głównego Urzędu Statystycznego. Warszawa 2009.
  2. a b c Tujakowski Alojzy. Z tradycji drukarskich Bydgoszczy. [w:] Kronika Bydgoska II (1964-1965). Bydgoszcz 1971.
  3. Cyrklaff Hanna: Początki rozwoju czasopiśmiennictwa w Bydgoszczy w okresie Księstwa Warszawskiego. [w:] Kronika Bydgoska XVI 1994. ISSN 0454-5451.
  4. Historia Bydgoszczy. Tom I. Do roku 1920: red. Marian Biskup: Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa-Poznań 1991. ​ISBN 83-01-06667-9​, s. 450-462.
  5. a b Podgóreczny Józef: Pierwsi drukarze i księgarze polscy w Bydgoszczy. [w:] Kalendarz Bydgoski 1975.
  6. Jeleniewski Marek: Ilustrowany Kurier Polski jako codzienne pismo Stronnictwa Pracy 1945-1950. [w:] Kronika Bydgoska XXXI.
  7. a b c d e f g h i Polska kultura i sztuka w Bydgoszczy w latach 1920-1939. [w:] Historia Bydgoszczy. Tom II. Część pierwsza 1920-1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe 1999. ​ISBN 83-901329-0-7​, s. 719-675.
  8. Życie kulturalne i codzienne ludności w latach 1939–1945. [w:] Historia Bydgoszczy. Tom II. Część druga 1920-1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe 2004. ​ISBN 83-901454-0-2​, s. 407-466.
  9. a b Urbańczyk Konstanty. Od „Wiadomości Bydgoskich” do „Trybuny Pomorskiej”. [w:] Kalendarz Bydgoski 1974.
  10. a b c d e f g h i j Sucharska Anna: Kultura w Bydgoszczy w latach 1945-1980. [w:] Bydgoszcz wczoraj i dziś 1945-1980. Praca zbiorowa pod red. Stanisława Michalskiego. Bydgoskie Towarzystwo Naukowe. Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa-Poznań 1988.
  11. Babisiak Stanisław: Spojrzenie na prasę bydgoską. [w:] Kronika Bydgoska VI.
  12. a b c Lindner Jacek: Gorący trójkąt – władza, media, wyborcy. [w:] Kronika Bydgoska XXXI 2009. Bydgoszcz 2010.
  13. W latach 1976-1990 na terenie całego kraju ukazywało się 4338 tytułów prasy podziemnej nie kontrolowanej przez cenzurę, z tego 236 na terenie obecnego województwa kujawsko-pomorskiego i 86 w Bydgoszczy.
  14. a b c d e Lindner Jacek: Prasa kujawsko-pomorska w III RP. [w:] Kronika Bydgoska XXIV 2002.
  15. Białoszycki Andrzej: Z nostalgią o „Dzienniku Wieczornym”. [w:] Kalendarz Bydgoski 2004.
  16. a b c d e f g h i j Krupa Mariusz: Bydgoskie fale radiowe. [w:] Kalendarz Bydgoski 2002.
  17. Rzepa Marek: Organizacja i Pracownicy Rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy w latach 1945-1956. [w:] Kronika Bydgoska XXII.
  18. a b c Pietraszak Tomasz: Telewizja Bydgoszcz nadaje. [w:] Kalendarz Bydgoski 2003.
  19. Oficjalny Serwis Bydgoszczy – Stacje radiowe.
  20. MEGAFON – Akademickie Radio Internetowe.
  21. Kontakt.
  22. Tvp Bydgoszcz.

Bibliografia | edytuj kod

  • Białoszycki Andrzej. Z nostalgią o „Dzienniku Wieczornym”. [w:] Kalendarz Bydgoski 2004
  • Długosz Jerzy. Rozdział zamknięty bydgoskiej prasy. [w:] Kalendarz Bydgoski 2001
  • Długosz Jerzy. Zakłady Graficzne im. Komisji Edukacji Narodowej. [w:] Kalendarz Bydgoski 1992
  • Długosz Jerzy. Złote gody „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”. [w:] Kalendarz Bydgoski 1995
  • Jeleniewski Marek K. Antoni Gliszczyński i jego prekursorskapolska prasa w Bydgoszczy w dobie zaborów. Studia z zakresu prawa,administracji i zarządzania Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, z.1/2012. Bydgoszcz 2012 s.187-204
  • Jeleniewski Marek K. Życie społeczno polityczne Dwudziestolecia międzywojennego w świetle polskiej prasy w Bydgoszczy. Bydgoszcz 2012
  • Jeleniewski Marek K. Prasa Bydgoska w Dwudziestoleciu Międzywojennym. Kronika Bydgoska 2000, s.61-74
  • Jeleniewski Marek K. Początek lokalnej prasy bydgoskiej w roku 1945/w/ Rok 1945 na Kujawach i  Pomorzu,  Koniec wojny. Początek nowej  rzeczywistości. Prace  Komisji Historii  Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego T. XIX Bydgoszcz 2006, s. 191-202
  • Jeleniewski Marek K. Ilustrowany Kurier Polski jako pismoStronnictwa Pracy 1945- 1950, Kronika Bydgoska t. XXXI, Bydgoszcz 2010,s.167-180
  • Jeleniewski Marek K. Ilustrowany Kurier Polski- dziennik Stronnictwa Demokratycznego 1950-1990, Kronika Bydgoska t. XXXII, Bydgoszcz 2011, s. 187-208 Krupa Mariusz: Bydgoskie fale radiowe. [w:] Kalendarz Bydgoski 2002
  • Kulpiński Henryk. Początki prasy pomorskiej „Dziennik Bydgoski”. [w:] Kalendarz Bydgoski 1979
  • Makara Maria. Pierwsza bydgoska gazeta. [w:] Kalendarz Bydgoski 1981
  • Michalski Stanisław red.: Bydgoszcz wczoraj i dziś 1945-1980. Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Warszawa-Poznań 1988
  • Piechocka Ewa. Trzydzieści lat z BIK-iem. [w:] Kalendarz Bydgoski 2006
  • Pietraszak Tomasz: Telewizja Bydgoszcz nadaje. [w:] Kalendarz Bydgoski 2003.
  • Podgóreczny Józef: Pierwsi drukarze i księgarze polscy w Bydgoszczy. [w:] Kalendarz Bydgoski 1975
  • Rykowski Marcin, [w:] Szaniec ze słów. [w:] Kalendarz Bydgoski 2008
  • Rzepa Marek: Archiwum Polskiego Radia Pomorza i Kujaw. Dźwiękowa historia regionu. [w:] Kalendarz Bydgoski 2011
  • Sowińska Hanna. Diamentowy jubileusz. [w:] Kalendarz Bydgoski 2008
  • Tujakowski Alojzy. Z tradycji drukarskich Bydgoszczy. [w:] Kronika Bydgoska II (1964-1965). Bydgoszcz 1971
  • Urbańczyk Konstanty. Od „Wiadomości Bydgoskich” do „Trybuny Pomorskiej”. [w:] Kalendarz Bydgoski 1974
Na podstawie artykułu: "Media w Bydgoszczy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy