Melancholik


Melancholik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Melancholik (gr. mélanos – czarny + chole – żółć) – jeden z temperamentów wyróżnianych w teorii humoralnej. Wiązany był z przewagą wpływu czarnej żółci na typ konstytucyjny człowieka. Wraz z rozwojem teorii humoralnej od starożytności do średniowiecza i wyróżnianego w niej podziału na cztery elementy, jako kolejne powiązania podawano dorosłość, jesień, ziemię (jako jeden z żywiołów), śledzionę, czerń, smak kwaśny. Astrologicznym skojarzeniem były Waga, Skorpion, Strzelec i Saturn. Podobnie jak w przypadku krwi, miały mu odpowiadać cechy zimna i wilgoci[1].

Melancholików opisywano jako osoby nieporywcze, łagodne i bierne, a ponadto mało odporne i niewytrwałe. Ich uczucia miały być silne, ale narastać powoli[2].

Pojęcie czterech temperamentów utrzymywało się w protonauce i wczesnej nauce przez stulecia. Johann Caspar Lavater w swojej fizjonomice zakładał, że melancholika można rozpoznać po kształcie głowy i rysach twarzy, m.in. po zwykle zamkniętych ustach, nosie opadającym na usta i oczach obracających się szybko lub wpatrzonych w jeden punkt[1]. W typologii układu nerwowego Iwana Pawłowa melancholików miał cechować typ słaby[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Heinz Schott: Kronika medycyny. Warszawa: Wydawnictwo "Kronika", 1994, s. 36, 55, 232, seria: Kronika. ISBN 83-86079-01-0.
  2. a b melancholik, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2019-10-28] .
Na podstawie artykułu: "Melancholik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy