Metoda Roloffa oceny żywotności drzew


Metoda Roloffa oceny żywotności drzew w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Korona drzewa jest podstawą oceny w tej metodzie

Metoda Roloffa – metoda oceny żywotności drzew liściastych. Została stworzona przez niemieckiego dendrologaAndreasa Roloffa.

W metodzie Roloffa drzewa ocenia się na podstawie cech brzegowej części korony. Metoda dotyczy drzew liściastych ulistnionych i nieulistnionych[1]. Skala oceny posiada pięć stopni:

  • zerowy: eksploracji, czyli niezakłóconego wzrostu i dynamicznego rozwoju (intensywny rozwój korony),
  • pierwszy: degeneracji, czyli spowolnienia wzrostu, obniżonej dynamiki i zachwianej witalności (osłabiony rozwój korony),
  • drugi: stagnacji, czyli zahamowanego lub bardzo spowolnionego wzrostu i wyraźnie obniżonej witalności (brak rozwoju korony),
  • trzeci: rezygnacji, czyli całkowicie zahamowanego wzrostu i silnie obniżonej witalności oraz zamierania (zamieranie korony),
  • czwarty: faza martwego drzewa[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia Leśna
  2. Jacek Szymaniak, Diagnostyka stanu drzew, seminarium Drogi dla Natury – kampania na rzecz zadrzewień
Na podstawie artykułu: "Metoda Roloffa oceny żywotności drzew" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy