Międzymorze Fińsko-Karelskie


Na mapach: 63°30′N 29°00′E/63,500000 29,000000

Międzymorze Fińsko-Karelskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Typowa dla Międzymorza Fińsko-Karelskiego tajga

Międzymorze Fińsko-Karelskie – region geograficzny w północnej Europie, u nasady Półwyspu Fennoskandzkiego. Znajduje się pomiędzy zatokami: Botnicką, Fińską (Morze Bałtyckie), Oneską i Kandałakszą (Morze Białe)[1].

Międzymorze Fińsko-Karelskie zajmuje powierzchnię około 480 tys. km². Na jego obszarze znajdują się takie regiony jak: Obniżenie Południowokarelskie, Nizina Południowofińska, Nizina Wschodniobotnicka, Pojezierze Fińskie, Góry Karelskie, Pojezierze Karelskie. W centralnej części regionu znajdują się niewysokie Wzniesienia Karelskie (około 400 m n.p.m.).

Obszar Międzymorza porośnięty jest w przeważającej części tajgą. Stąd główną gałęzią gospodarki jest leśnictwo. Oprócz tego funkcjonuje przemysł wydobywczy (wanad, nikiel, kobalt, miedź)[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Kamień Naturalny: Granitowe Bogactwa Fennoskandii
  2. Fińsko-Karelskie, Międzymorze, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2015-10-25] .


Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Międzymorze Fińsko-Karelskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy