Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10


Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 (ang. International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems) – międzynarodowy system diagnozy nozologicznej.

ICD-10 jest opracowana przez WHO[1] i obowiązuje w Polsce od roku 1996[2]. Polskiego tłumaczenia dokonało Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia zgodnie z umową TR/10/017-019 ze Światową Organizacją Zdrowia o Udzielenie Praw do Tłumaczenia i Publikacji.

Spis treści

Podział chorób | edytuj kod

Przykłady | edytuj kod

Każda jednostka nozologiczna posiada oznaczenie alfanumeryczne w postaci: LCC.X gdzie C to cyfra, L - litera, X jej podtyp. X przybiera wartości od 0 do 7, cyfra 8 oznacza „inne”, a 9 BNO (bliżej nieokreślone).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. WHO | International Classification of Diseases, www.who.int [dostęp 2017-11-25]  (ang.).
  2. Lidia Cierpiałkowska: Psychopatologia. Warszawa: Scholar, 2007, s. 18. ISBN 978-83-7383-284-8.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy