Michał Śmiałowski


Michał Śmiałowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michał Śmiałowski (ur. 14 grudnia 1906 w Horodynii, zm. 2 listopada 1990 w Columbus w USA) – polski chemik, specjalista w dziedzinie metalurgii i korozji strukturalnej.

Studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej. W 1928 ukończył studia i rozpoczął pracę naukową we Lwowie i kontynuował na Politechnice Warszawskiej, gdzie pod kierunkiem profesora Witolda Broniewskiego zajmował się zagadnieniami metalurgii żelaza. W 1938 obronił pracę doktorską, poświęconą badaniom nowych struktur żelaza metalicznego, powstających w specyficznych warunkach chemicznych i mechanicznych. W latach 1951–1952 profesor, rektor Politechniki Śląskiej. Od roku 1953 był pracownikiem Polskiej Akademii Nauk – jej sekretarzem naukowym oraz sekretarzem Wydziału Matematyki, Fizyki, Chemii Geologii i Geografii. Twórca Stacji Naukowej PAN w Paryżu. Członek PAN.[2][3]

Przypisy | edytuj kod

  1. Prof. zw. dr inż. cz Michał Śmiałowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2009-07-07] .
  2. Michał Śmiałowski. Politechnika Śląska.
  3. Krótka Biografia profesora Śmiałowskiego
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Michał Śmiałowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy