Michał Blukis


Michał Blukis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michał Blukis (ur. 20 maja 1904 w Wilnie, zm. 4 kwietnia 1972 w Gdańsku[1]) – sierżant rezerwy WP, pracownik cywilny i obrońca Westerplatte we wrześniu 1939. Działacz społeczny oraz sportowy.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1923 ukończył cztery klasy Gimnazjum im. Zygmunta Augusta. Do 1925 pracował w Zakładach Przyrządów Celowniczych dla szkoły „Cel” w Wilnie. Następnie został powołany do wojska, gdzie służył w 2 Batalionie Mostów Kolejowych w Jabłonnie. Ukończył tam szkołę podoficerską. W kwietniu 1926 przeniesiony został do Kompanii Silników Spalinowych w Modlinie, gdzie skończył kurs silników spalinowych. W czerwcu przeniesiony został do WST do plutonu technicznego, w którym początkowo byt magazynierem, a później pracownikiem kancelarii technicznej. Po zwolnieniu do rezerwy z dniem 1 października 1928 został przyjęty w poczet pracowników cywilnych. Pełnił funkcję mechanika. W okresie międzywojennym działał w organizacjach polonijnych na terenie Wolnego Miasta Gdańska, takich jak m.in. Gmina Polska Związek Polaków, Związek Podoficerów Rezerwy oraz GKS Gedania Gdańsk[2].

Podczas obrony Westerplatte bronił placówki „Elektrownia”. Z dokumentacji PCK wynika, iż został wzięty do niewoli i osadzony w Stalagu I A (nr jeńca 2476). Z powodu choroby w 1942 został zwolniony z niewoli wyjechał do Poznania. Pracował w firmie Siemens-Schuckert jako monter. W kwietniu 1945 wstąpił w szeregi Milicji Obywatelskiej[3] i w składzie pierwszego jej oddziału przybył do Gdańska[4]. Do lipca 1953 był zatrudniony w wydziale konsumów Wojewódzkiej Komendy MO w Gdańsku na stanowisku zastępcy szefa wydziału. 10 sierpnia 1953 powołany przez Prezydium WRN w Gdańsku na stanowisko sekretarza wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej. Od czerwca 1955 był zastępcą przewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej w Prezydium w WRN w Gdańsku. W 1959 ze względu na zły stan zdrowia przeszedł na rentę inwalidzką. Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach powojennych również działał społecznie.

Pochowany został na Cmentarzu Srebrzysko (rejon IX, kwatera I, rząd 2, grób 18)[5].

Grób Michała Blukisa na cmentarzu Srebrzysko

Życie prywatne | edytuj kod

Syn Feliksa[6] i Katarzyny z domu Muraszko[7]. Miał dwóch braci, Mikołaja (1895–1945)[8] i Władysława[9] oraz siostrę Marię[10].

Żonaty z Ireną z domu Tylewską (ur. 1910)[11], z którą miał córkę Barbarę.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Michał Blukis, geni_family_tree [dostęp 2018-10-11]  (ang.).
  2. a b Westerplatte - Biogramy westerplatczyków, westerplatte.pl [dostęp 2018-07-31] .
  3. Akta osobowe funkcjonariusza MO/pracownika cywilnego MO/UB: Michał Blukis, imię ojca: Feliks, ur. 20-05-1904 r., inwentarz.ipn.gov.pl [dostęp 2019-04-15] .
  4. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2018-07-31].
  5. Michał Blukis, nekropole.info [dostęp 2018-07-31]  (pol.).
  6. Feliks Blukis, geni_family_tree [dostęp 2019-04-15]  (pol.).
  7. Katarzyna Blukis, geni_family_tree [dostęp 2019-04-15]  (pol.).
  8. Mikołaj Blukis, geni_family_tree [dostęp 2019-04-15]  (pol.).
  9. Władysław Blukis, geni_family_tree [dostęp 2019-04-15]  (pol.).
  10. Maria Blukis, geni_family_tree [dostęp 2019-04-15]  (pol.).
  11. Irena Blukis, geni_family_tree [dostęp 2019-04-15]  (pol.).
  12. M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1563
  13. M.P. z 1955 r. nr 106, poz. 1419
Na podstawie artykułu: "Michał Blukis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy