Michał Efir


Michał Efir w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michał Efir (ur. 14 kwietnia 1992 w Świdniku) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika.

Spis treści

Kariera klubowa | edytuj kod

Jest wychowankiem Wieniawy Lublin, gdzie trenował w latach 2002-2008. W tym czasie rozegrał kilka spotkań w juniorskiej reprezentacji Polski. W 2008 przeszedł do juniorów stołecznej Legii. Już w pierwszym sezonie wywalczył wicemistrzostwo Polski juniorów młodszych – w finale Legia uległa Lechowi Poznań.

Ze względu na dobrą grę w drużynie juniorów w 2009 trafił do Młodej Legii, bezpośredniego zaplecza pierwszej drużyny. 12 października 2009 zadebiutował w rozgrywkach Młodej Ekstraklasy (MESA). Rozgrywki 2009/2010 zakończył z dorobkiem 1 bramki w 7 występach. W kolejnym sezonie wywalczył sobie miejsce w podstawowym składzie Młodej Legii, dla której zdobył 7 goli w 15 meczach. Zdobył też drużynowe wicemistrzostwo MESA.

We wrześniu 2010 trener Legii Maciej Skorża podjął decyzję o włączeniu go do kadry pierwszego zespołu wraz z Danielem Łukasikiem i Rafałem Wolskim[1].

Podczas zimowego okresu przygotowawczego na początku 2011 Efir doznał poważnej kontuzji zerwania więzadeł krzyżowych. Rehabilitacja trwała prawie rok i dopiero w styczniu 2012 młody napastnik wrócił do gry w piłkę. Z Młodą Legią pojechał na zgrupowanie do Włoch i szybko wracał do dobrej dyspozycji, regularnie trafiając w sparingach. Wiosną 2012 zagrał w 7 meczach Młodej Ekstraklasy zdobywając 5 goli, co zaowocowało powrotem do treningów z pierwszą drużyną.

21 kwietnia 2012 zadebiutował w oficjalnym meczu Legii Warszawa. Wszedł w 73. minucie ligowego meczu z Lechem Poznań, zmieniając Jakuba Wawrzyniaka. Legia przegrała to spotkanie 0:1[2].

W późniejszych okresach Efir jeszcze dwukrotnie doznawał zerwania więzadeł krzyżowych – w maju 2012 i w lutym 2013. Po tym ostatnim urazie klub wysłał go na leczenie do włoskiej kliniki prof. Pier Paolo Marianiego, który w przeszłości leczył kontuzje kolana m.in. u Francesco Tottiego, Philippe Mexèsa i Adriana Mutu. Po rehabilitacji w październiku 2013, zawodnik wrócił do gry w rezerwach Legii. Rozegrał też 1 mecz w pierwszej drużynie, dzięki czemu odebrał medal za mistrzostwo Polski w sezonie 2013/2014. Regularnie grał też w drużynie rezerw Legii, występującej w III lidze. Z 11 golami został najlepszym strzelcem zespołu.

1 lipca 2014 przeszedł za 25 tysięcy euro do Ruchu Chorzów. Zadebiutował w wygranym 3:2 meczu II rundy kwalifikacyjnej do Ligi Europy z liechtensteińskim FC Vaduz, zmieniając Filipa Starzyńskiego w 69. minucie[3]. Swojego pierwszego gola w barwach chorzowskiego zespołu strzelił 10 sierpnia, w zremisowanym 2:2 meczu 4. kolejki Ekstraklasy z Wisłą Kraków. 21 lipca 2016 rozwiązał kontrakt za porozumieniem stron[4].

Od 22 lipca 2016 do 27 czerwca 2017 był zawodnikiem pierwszoligowej Bytovii Bytów[5][6].

Sukcesy | edytuj kod

Legia Warszawa | edytuj kod

Statystyki | edytuj kod

Klubowe | edytuj kod

Aktualne na 12 grudnia 2020

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Jedynka wzmocniona młodzieżą. Legia.com. [dostęp 2012-04-22].
  2. Debiut Michała Efira. Legia.com. [dostęp 2012-04-22].
  3. UEFA Europa League 2014/15 - History - Ruch-Vaduz (ang.). UEFA, 2014-07-17. [dostęp 2017-08-02].
  4. Tomasz Ferens: „Efirek” opuszcza Cichą (pol.). Ruch Chorzów, 2016-07-21. [dostęp 2017-08-02].
  5. Michał Efir piłkarzem Bytovii (pol.). 90minut.pl, 2016-07-22. [dostęp 2016-12-22].
  6. Gerard Bieszczad, Martin Cseh, Michał Efir i Alen Ploj odchodzą z Bytovii (pol.). 90minut.pl, 2017-06-27. [dostęp 2017-08-02].
Na podstawie artykułu: "Michał Efir" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy