Michał Głowacki


Michał Głowacki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michał Stanisław Głowacki ps. „Świętopełk” (ur. 1804 w Ujanowicach, zm. 24 maja 1846 w Nowym Sączu) – polski duchowny katolicki, wikary parafii w Poroninie, folklorysta, panslawista i jeden z organizatorów powstania chochołowskiego z 1846 r.

Był absolwentem gimnazjum w Nowym Sączu, teologię studiował we Lwowie, święcenia kapłańskie otrzymał w 1831 r. Początkowo wikariat i posługę katechetyczną odbywał w Nowym Sączu w latach 1831–1833 następnie w Żabnie i Odporyszowie w latach 1833–1837, Żywcu w latach 1837–1842 i wreszcie w Poroninie, gdzie pracował do wybuchu powstania. Znany był wśród górali ze swych kazań wygłaszanych w języku gwarowym.

Jako folklorysta zajmował się zbieraniem pieśni i podań ludowych, między innymi jako pierwszy spisał legendę o śpiących rycerzach w Tatrach.

Był działaczem niepodległościowym, prowadził akcję agitacyjną oraz organizował struktury konspiracyjne. 21 lutego 1846 r. stanął u boku organisty Jana Kantego Andrusikiewicza, poety Juliana Goslara i ks. Józefa Leopolda Kmietowicza na czele powstania górali chochołowskich przeciwko zaborcy austriackiemu i feudałom. Po upadku powstania uwięziony przez władze austriackie, zmarł w szpitalu więziennym w Nowym Sączu na puchlinę wodną. Został pochowany na starym cmentarzu w Nowym Sączu.

Podczas obchodów 160-lecia wybuchu powstania postać ks. Głowackiego upamiętniono tablicą wmurowaną w ścianie kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny na starym cmentarzu w Nowym Sączu. Również w Poroninie na ścianie kościoła 7 listopada 2010 r. odsłonięto pamiątkową tablicę.

Bibliografia | edytuj kod


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Michał Głowacki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy