Michał Jerzy Czartoryski


Michał Jerzy Czartoryski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michał Jerzy Czartoryski herbu Pogoń Litewska (ur. 1621, zm. 13 kwietnia 1692 w Podhorcach) – polski wojewoda sandomierski od 1680, wojewoda wołyński od 1661, wojewoda bracławski od 1658, kasztelan wołyński od 1653, książę na Klewaniu i Żukowie, wicemarszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1668 roku[1], wielki poseł do cara Fiodora III Romanowa w 1678 roku[2].

Założyciel linii klewańskiej Czartoryskich.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Był synem Mikołaja Czartoryskiego (zm. 1662) – wojewody wołyńskiego, dziedzica na Klewaniu i Żukowie i Izabeli Kordeckiej.

Studiował na licznych studia zagranicznych. Od 1642 r. był dworzaninem królewskim, w 1645 został starostą kamienieckim. Poseł sejmiku łuckiego na sejm zwyczajny 1652 roku[3].

W 1653 został kasztelanem wołyńskim, a w 1658 wojewodą bracławskim, a w 1661 wołyńskim.

W 1667 pełnił funkcję komisarza do spraw granicznych z Mołdawią. W 1672 był członkiem konfederacji gołąbskiej. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa wołyńskiego w 1674 roku[4].

W 1680 otrzymał stanowisko wojewody sandomierskiego.

Zmarł 13 kwietnia 1692 Podhorcach Pozostawił m.in. Listy /kopie/ w rękopisie.

Drzewo genealogiczne | edytuj kod

Jego pierwszą żoną była Rosine Margarethe von Eckenberg (1625 – 13 października 1648), córka NN von Eckenberga i Margarethe von Toll, którą poślubił 16 czerwca 1646.

Jego drugą żoną była Eufrozyna Stanisławska (18 kwietnia 1629 – 2 stycznia 1668, Warszawa), córka Jana Andrzeja Stanisławskiego i Zofii Kozłowskiej, którą poślubił 2 lutego 1650, w Warszawie.

Jego trzecią żoną była Joanna Weronika Olędzka (zm. 1 sierpnia 1729), córka Tomasza Olędzkiego i Anny Grzybowskiej, którą poślubił 15 grudnia 1668, w Zakroczymiu. Para miała syna:

Przypisy | edytuj kod

  1. Herbarz polski, t. I, Lipsk 1839-1846, s. 380.
  2. Historia dyplomacji polskiej, t. II: 1572-1795, pod redakcją Zbigniewa Wójcika, Warszawa 1982, s. 264.
  3. Stefania Ochmann-Staniszewska, Zdzisław Staniszewski, Sejm Rzeczypospolitej za panowania Jana Kazimierza Wazy. Prawo - doktryna - praktyka, tom II, Wrocław 2000, s. 340.
  4. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 154.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Michał Jerzy Czartoryski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy