Michał Kamiński (polityk)


Michał Kamiński (polityk) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Michał Kamiński jako rzecznik prezydenta Lecha Kaczyńskiego podczas jednej z konferencji prasowych (2007) W Sejmie razem z członkami koła poselskiego Europejscy Demokraci: Stanisławem Huskowskim, Jackiem Protasiewiczem i Stefanem Niesiołowskim (2016)

Michał Tomasz Kamiński (ur. 28 marca 1972 w Warszawie) – polski polityk. Poseł na Sejm III, IV i VIII kadencji, deputowany do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji, w latach 2007–2009 rzecznik prasowy prezydenta Lecha Kaczyńskiego, w 2015 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Absolwent XLIX Liceum Ogólnokształcącego im. Johanna Wolfganga Goethego w Warszawie; studiował stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Warszawskim[1]. W 2008 ukończył studia licencjackie, a w 2014 magisterskie w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie.

Działał w Narodowym Odrodzeniu Polski, następnie został członkiem-założycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego i asystentem szefa tej partii, Wiesława Chrzanowskiego. Drukował artykuły w periodyku „Młodzież Narodowa”. Był dziennikarzem radiowym i prasowym oraz dyrektorem rozgłośni radiowych w Bydgoszczy i Łomży. Podczas wyborów prezydenckich w 1995 został rzecznikiem prasowym komitetu wyborczego Hanny Gronkiewicz-Waltz.

W 1997 wybrano go w okręgu łomżyńskim z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność na posła III kadencji. Do 2001 należał do ZChN, w latach 1996–2000 był rzecznikiem prasowym tej partii. Później działał w Przymierzu Prawicy (2001–2002). W 2002 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości, zasiadał we władzach krajowych tego ugrupowania. W 2001 uzyskał po raz drugi mandat poselski z listy PiS w okręgu białostockim. W Sejmie był członkiem Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Spraw Zagranicznych. W 1999 w jednej z dziennikarskich ankiet wybrano go na najlepszego mówcę parlamentu.

W 1999 udał się razem z Markiem Jurkiem i Tomaszem Wołkiem do Wielkiej Brytanii, by spotkać się z osadzonym w areszcie domowym generałem Augusto Pinochetem[2]. W czasie wyjazdu wręczył generałowi pamiątkowy ryngraf z Matką Boską. W 2005 Michał Kamiński stwierdził, że wyjazd ten był błędem, a on sam dopiero później miał poznać prawdę o generale[3].

Od 1 maja 2004 do 6 sierpnia 2007 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego. Od 23 lipca 2007 do 16 kwietnia 2009 był sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta RP, odpowiedzialnym za politykę medialną (zastąpił na stanowisku rzecznika prasowego Macieja Łopińskiego). W 2009 po raz drugi został wybrany na deputowanego do PE z okręgu wyborczego Warszawa I[4].

Był kandydatem Europejskich Konserwatystów i Reformatów na jednego z 14 wiceprzewodniczących PE VII kadencji. Do wyborów stanął także Edward McMillan-Scott z tej samej frakcji, w głosowaniu Michał Kamiński przegrał, otrzymując najmniejsze poparcie spośród wszystkich kandydatów[5]. Został jednocześnie przewodniczącym frakcji ECR, po rezygnacji jednego z torysów. Wkrótce po tej nominacji w mediach brytyjskich pojawiły się opinie określające go mianem homofoba i rasisty, powołujące się na działalność Michała Kamińskiego w Narodowym Odrodzeniu Polski, wspieranie Augusto Pinocheta, przypominane były wypowiedzi polityka dotyczące sprawy pogromu w Jedwabnem i homoseksualistów[6][7][8].

W listopadzie 2010 wystąpił z PiS[9]. W związku z jego uczestnictwem w nowym projekcie Polska Jest Najważniejsza zrezygnował z kierowania frakcją Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy w Europarlamencie[10]. Nie zaangażował się w aktywny sposób w działalność partii PJN.

W kwietniu 2012 ukazała się książka Koniec PiS-u, wywiad rzeka z Michałem Kamińskim przeprowadzony kilka miesięcy wcześniej przez Andrzeja Morozowskiego[11].

W lutym 2013 m.in. wraz z Kazimierzem Marcinkiewiczem i Romanem Giertychem założył think tank Instytut Myśli Państwowej[12].

W wyborach europejskich w 2014 był kandydatem Platformy Obywatelskiej z pierwszego miejsca na liście w okręgu lubelskim[13], nie uzyskał reelekcji. 3 lutego 2015 został sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera, obejmując nadzór nad Centrum Informacyjnym Rządu[14].

W wyborach parlamentarnych w 2015 z powodzeniem ubiegał się o mandat poselski z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu wyborczym nr 20, zdobywając 5877 głosów[15]. Pod koniec maja 2016 został na miesiąc zawieszony w prawach członka klubu parlamentarnego PO[16]. W lipcu 2016 został wykluczony z klubu i partii (której członkiem został niedługo wcześniej)[17]. We wrześniu 2016 wraz innymi byłymi posłami PO współtworzył koło poselskie Europejscy Demokraci[18], a w listopadzie tego samego roku partię Unia Europejskich Demokratów (przekształconą z Partii Demokratycznej), w której został członkiem zarządu[19]. W styczniu 2018, jako przedstawiciel UED, wstąpił do klubu poselskiego PSL (aby liczył on potrzebną do istnienia liczbę posłów)[20]. W następnym miesiącu wraz z innymi posłami UED współtworzył federacyjny klub PSL-UED, zasiadając w jego prezydium[21].

W październiku 2017 wydał powieść, thriller polityczny, pod tytułem 15 sierpnia.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Życie prywatne | edytuj kod

Syn Andrzeja i Grażyny[29]. Ma żonę Annę i dwie córki, Antoninę i Anastazję.

Przypisy | edytuj kod

  1. Michał Kamiński w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 29 sierpnia 2018].
  2. Pinochet w „Życiu”. „Wprost” nr 29/1999 (868). [dostęp 26 marca 2011].
  3. Magdalena Grzebałkowska: Sztabowcy Kaczyńskich: Bielan i Kamiński. wyborcza.pl, 18 października 2005. [dostęp 17 września 2013].
  4. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  5. Kamiński nie będzie wiceprzewodniczącym PE. newsweek.pl, 14 lipca 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  6. Dominika Pszczółkowska: Kamiński ciąży torysom. wyborcza.pl, 20 lipca 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  7. Profile: Michal Kaminski MEP (ang.). bbc.co.uk, 16 lipca 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  8. Toby Helm, Rajeev Syal: Rabbi urges Tories: cut link to Polish MEP (ang.). guardian.co.uk, 19 lipca 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  9. Poncyljusz, Kamiński i Bielan wyszli z PiS. tvn24.pl, 20 listopada 2010. [dostęp 24 lutego 2011].
  10. Michał Kamiński zapowiada rezygnację z szefowania frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów. uniaeuropejska.org, 27 stycznia 2011. [dostęp 3 lutego 2011].
  11. „Koniec PiS-u”, czyli tajemnice Jarosława Kaczyńskiego. wp.pl, 18 kwietnia 2013. [dostęp 11 kwietnia 2014].
  12. Think tank Niesiołowskiego, Giertycha, Marcinkiewicza. natemat.pl, 16 lutego 2013. [dostęp 17 lutego 2013].
  13. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 11 kwietnia 2014].
  14. Małgorzata Kidawa-Błońska nowym rzecznikiem rządu. premier.gov.pl, 3 lutego 2015. [dostęp 3 lutego 2015].
  15. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 27 października 2015].
  16. Michał Kamiński zawieszony w prawach członka klubu PO. onet.pl, 31 maja 2016. [dostęp 1 czerwca 2016].
  17. Michał Kamiński, Jacek Protasiewicz, Stanisław Huskowski wykluczeni z PO. „Szkodzili wizerunkowi”. rmf24.pl, 20 lipca 2016. [dostęp 21 lipca 2016].
  18. Wyrzuceni z PO założyli nowe koło poselskie. Wśród nich Stefan Niesiołowski. gazeta.pl, 21 września 2016. [dostęp 21 września 2016].
  19. Władze partii. uniaeuropejskichdemokratow.pl. [dostęp 8 lutego 2018].
  20. Kosiniak-Kamysz: Michał Kamiński dołączył do klubu parlamentarnego PSL. 22 stycznia 2018. [dostęp 22 stycznia 2018].
  21. Kosiniak-Kamysz: Powstał federacyjny klub PSL i UED. gazetaprawna.pl, 8 lutego 2018. [dostęp 8 lutego 2018].
  22. Указ Президента України № 33/2008 (ukr.). president.gov.ua, 17 stycznia 2008. [dostęp 13 kwietnia 2011].
  23. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt, 26 lutego 2009. [dostęp 12 września 2010].
  24. Gazzetta tal-Gvern ta’ Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. s. 1312. [dostęp 19 listopada 2013].
  25. 44/2009. (III. 28.) KE határozata, kitüntetés adományozásáról (węg.). kozlonyok.hu, 28 marca 2009. [dostęp 12 kwietnia 2012].
  26. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). grybauskaite.is.lt. [dostęp 15 lipca 2011].
  27. Saakaszwili dziękuję Polakom – order dla Kamińskiego. wpolityce.pl, 4 października 2010. [dostęp 14 lutego 2017].
  28. EJP awarded the Member of European Parliament (ang.). ejp.eu. [dostęp 16 maja 2014].
  29. Dane osoby z wykazu osób publicznych. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 19 maja 2014].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Michał Kamiński (polityk)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy