Michał Romanow (1878–1918)


Michał Romanow (1878–1918) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michał Aleksandrowicz Romanow, ros. Михаил Александрович (ur. 22 listopada?/ 4 grudnia 1878, zm. 13 czerwca 1918) – wielki książę Rosji, czwarty syn cesarza Aleksandra III i Marii Fiodorowny (Dagmary Duńskiej – córki Chrystiana IX), w latach 1899–1904 cesarzewicz – następca tronu rosyjskiego, ewentualnie cesarz Rosji jako Michał II.

Akt abdykacji Mikołaja II na rzecz Michała II

Wielki książę | edytuj kod

Jako sztabsrotmistrz w 1907 dowodził szwadronem Lejb-Gwardyjskiego Pułku Kirasjerów Jej Wysokości (w tym czasie cesarzowej Marii Fiodorowny, jego matki). Po zawarciu małżeństwa morganatycznego otrzymał dowództwo nad Czernihowskim pułkiem huzarów w guberni orłowskiej gdzie był właścicielem dóbr Brasowo (obecnie obwód briański). Dla tego później od cara Mikołaja II jego małżonka otrzymała tytuł hrabiny Brasow.

Michał Romanow był uczestnikiem I wojny światowej. Dowodził Kaukaską Krajową Dywizją Kawaleryjską, a od lutego 1916 roku 2 Korpusem Kawaleryjskim (nominacja na generała-lejtnanta z 1916).

Ostatni cesarz Rosji | edytuj kod

Był teoretycznie ostatnim cesarzem Rosji[1][2], acz uznanie go za rzeczywistego cesarza bywa dyskutowane.

2 marca?/ 15 marca 1917 Michał przyjął telegram od starszego brata Mikołaja II, który tytułował go cesarzem wszechrosyjskim Michałem II. Jak się bowiem okazało, Mikołaj II zrezygnował z tronu w imieniu własnym i swojego syna Aleksego, otwierając Michałowi drogę do tronu i błogosławiąc go na jego wstąpienie na tron Cesarstwa Rosyjskiego. Panowanie Michała II trwało jednak zaledwie jedną noc, gdyż wskutek ciężkiej sytuacji w kraju, po naradzie, już następnego dnia odmówił przyjęcia tronu i oświadczył, że przyjmie koronę tylko wtedy, gdy przekaże mu ją Konstytuanta[3].

Do tego czasu przekazał władzę Rządowi Tymczasowemu z księciem Gieorgijem Lwowem na czele[4] i akt ten podpisał posługując się tytułem wielkiego księcia. Tak więc opinie, czy należy zaliczać go do cesarzy rosyjskich, są podzielone: nie został koronowany, formalnie odmówił przyjęcia tronu, nie posługiwał się tytułem cesarskim, ani też nie sprawował rzeczywistej władzy. Z drugiej strony, to na jego rzecz abdykował Mikołaj II i to on wydał ostatni akt o znaczeniu państwowym sygnowany przez dom Romanowów. Dopiero jego abdykacja ostatecznie położyła kres rosyjskiej monarchii po tym, jak Rząd Tymczasowy rozwiązał Dumę Państwową, przekształcając kraj praktycznie w republikę (formalnie nastąpiło to 1/14 września 1917[5]).

Oświadczenie Michała Aleksandrowicza o rezygnacji z tronu Rosji

Wkrótce po abdykacji został aresztowany i w lutym 1918 roku wywieziony z Gatczyny do Permu. Tam 13 czerwca 1918 roku został rozstrzelany przez czekistów; ciało spalono i zatarto ślad po zbrodni. Na zachód udało się uciec małżonce Michała. Hrabina wraz z dzieckiem, urodzonym w 1910 roku Jurijem Brassowem, przedostała się do Francji, gdzie w latach 20. utrzymywała się z prowadzonej pracowni krawieckiej. Syn zginął w 1931 roku w wypadku samochodowym.

Życie prywatne | edytuj kod

Był ulubionym synem cesarza Aleksandra III, ze względu na swoje poczucie humoru. W 1912 zawarł potajemnie w Wiedniu małżeństwo z rozwódką Natalią Szeremietjewską (1880–1952), w wyniku czego jego brat cesarz Mikołaj II zakazał mu powrotu na dwór; odebrane mu zostało również prawo regencji nad małoletnim następcą tronu. Jego małżonka była zimno traktowana przez Imperatorową Marię Fiodorównę. Przebaczenie uzyskał dopiero w 1914. Z żoną doczekał się syna, urodzonego przed ich ślubem, hrabiego Jurija Brasowa.

Upamiętnienie | edytuj kod

  • 24 sierpnia 2016 w Orle odsłonięto jego popiersie[6].

Genealogia | edytuj kod

  1. właściwie: Zofia Dorota Wirtemberska.
  2. właściwie: Fryderyka Luisa Charlotta Wilhelmina Hohenzollern.
  3. właściwie: Maksymiliana Wilhelmina Maria Hessen-Darmstadt.
  4. właściwie: Maria Zofia Fryderyka Dagmara.

Uwagi | edytuj kod

  1. a b Odmówił przyjęcia tytułu.

Przypisy | edytuj kod

  1. StaffanS. Skott StaffanS., Romanowowie wczoraj i dziś, AnnaA. Węgleńska (tłum.), Warszawa: POLCZEK, 1994, s. 62 – 68, ISBN 83-85272-27-5, OCLC 749285980 .
  2. Gudrun Ziegler – „Tajemnice rodu Romanowów”, s. 282, Świat Książki, Warszawa 2000, ​ISBN 83-7227-440-1​ Nr 2437.
  3. Manifest o abdykacji Mikołaja II, Deklaracja Rządu Tymczasowego i odmowa objęcia tronu przez wielkiego księcia Michała (ros.)
  4. Historia najnowsza (wiek XIX i XX), Warszawa: Kultura i wiedza, 1934, s. 374-375.
  5. Postanowienie o ogłoszeniu Rosji republiką (ros.)
  6. В Орле открыли бюст Михаилу Романову, orel.kp.ru - Сайт «Комсомольской правды», 24 sierpnia 2016 [dostęp 2020-08-14] .

Bibliografia | edytuj kod

  • Jurij Buranow, Władimir Chrustalow, Zagłada dynastii Romanowów: 1917-1919, Wyd. Bellona 1995.
  • Pierre Gilliard, Tragiczny los cara Mikołaja II i jego rodziny, Wyd. Rój 1990.
  • Łarysa Jermiłowa, Ostatni car, Wyd. Muza, Warszawa 2007.
  • Janusz Kutta, Pamiętnik Mikołaja II, De Facto 2006.
  • Władysław A. Serczyk, Poczet władców Rosji (Romanowowie), Londyn 1992.
  • Andrzej Andrusiewicz, Carowe i cesarze Rosji, Warszawa 2001.
  • Gudrun Ziegler, Tajemnice rodu Romanowów, Warszawa 2000.
Władcy Rosji

Władcy Finlandii


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Michał Romanow (1878–1918)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy